Inez Op Reis

Mobilhome-reisje van Queenstown naar Auckland.

2010-04-02T16:46:00.002+02:00

Op maandag 15 maart heb ik na bijna 6 maanden en een mooie busrit langsheen de Lindel Pass mn ouders teruggezien... Zij waren een beetje jaloers dat ik in Nieuw-Zeeland, een land waar ze ook altijd al naartoe wouden, zat en zijn dan ook maar voor een dikke 2 weken afgekomen. :-) Het weerzien is zonder traantjes verlopen, er was dan ook vanalles om over te babbelen (ookal zeggen ze dat er op het thuisfront nooit veel gebeurd als je weg bent voor een langere periode, wat mijn thuisfront betreft was dit toch wel enigszins anders)...

De volgende dag zijn we, na een nachtje in een sjiek hotel waar het ontbijt wat tegenviel wegens een stroompanne in Queenstown, ons huisje voor de volgende 2 weken gaan ophalen: een Britz-mobilhome. Na deze valgestampt te hebben met onze bagage en eten voor een paar dagen konden we op weg gaan. De eindbestemming die dag was de oostkust van het zuideiland, ergens in de buurt van Moeraki. Onderweg zijn we gestopt aan dé bungyjump-brug in Queenstown (er stond te veel volk te wachten en doordat we nog vele km's moesten afleggen die dag, heb ik toen niet gesprongen), hebben we veel Merinoschaapjes gezien in het bergachtige landschap en hebben mn ouders kennis mogen maken met 1 van de redenen waarom Nieuw-Zeeland zo mooi is: regen :-) Een ander vaak minder leuk maar in Nieuw-Zeeland veel voorkomend weersverschijnsel is wind! Dat hebben we de dag nadien tijdens ons bezoek aan de Moeraki Boulders (een strand met grote ronde stenen) en onze zoektocht naar pinguins, albatrossen en zeehonden mogen ondervinden. De beestjes vonden het weer ook iets te wild denk ik en we hebben enkel zeehonden kunnen spotten... Later bleek ook dat veel pinguins de vissen (op hun tocht naar andere streken) volgen en dus voor enkele maanden niet echt meer te zien zijn in Nieuw-Zeeland. De wind was ook nog volop aanwezig tijdens ons bezoek aan de Catlin Coast (de zuidelijke kust van het zuideiland). Daar hebben we onder andere mooie en spectaculaire watervallen, een versteend woud uit het Jura-tijdperk, woeste zee langs de ene kant en een groen, bergachtig landschap langs de andere kant van de baan gezien.

Vrijdag 19 maart zijn we richting Fiordland gereden. Na Te Anau, de grootste 'stad' in Fiordland, verkend te hebben, zijn we naar Milford Sound gereden. Tijdens de bochtige tocht daar naartoe konden we genieten van prachtige uitzichten over de fjorden in de zon (we hadden dus niet 1 van de 200 regendagen die ze daar elk jaar hebben), reden we door de Homertunnel, zagen we eeuwige sneeuw omgeven door (eeuwige) Japanners en maakten mn ouders kennis met de leuke, bijtende sandflies die talrijk aanwezig zijn in Fiordland. Aangekomen in Milford Sound hebben we een cruise (met het kleinste bootje dat er lag zodat we overal dicht bij konden geraken) gemaakt om die fjord in al zn pracht en praal te kunnen bewonderen: watervallen, grotten, regenbogen, een olifantenrots en natuurlijk vele (al dan niet besneeuwde) bergen en bomen. De dag nadien hadden we jammer genoeg wel 1 van die 200 regendagen waardoor we nog meer watervallen dan op onze heentocht gezien hebben :-) We hebben die dag dus vooral in de mobilhome en winkeltjes doorgebracht. In de late namiddag kwam het zonnetje er echter weer door en tegen dat we op onze eindbestemming, Arrowtown, waren was de hemel weer helemaal blauw! Arrowtown is een oud goudmijnstadje vlakbij Queenstown en langs een rivier, die enkele jaren geleden dienst heeft gedaan als de Arrow River waar Arwen de Nazgûl weg wist te jagen in The Lord of the Rings (jaja, we hebben de Lord of the Rings Location Quidebook gekocht :-) ), ligt. We waren dus terug in de buurt van Queenstown... en zn bungyjumpbruggen! Deze keer ging ik echt springen en ik had dan ook geluk: niemand voor mij waardoor ik geen schrik kon krijgen... Die schrik kwam toch wel toen ik daar op het platform stond en naar het randje moest schuifelen... En na even naar de camera's te wuiven, was het zover: 5,4,3,2,1 en BUNGYYY!!!

Ik vond het wat enger dan het skydiven maar het was toch weer veel te snel gedaan :-D Volgepompt met adrenaline zijn we langs Lake Wanaka, Lake Hawea en de dichtbegroeide Haast Pass aan de Westkust terecht gekomen.

Onze eerste nacht aan de Westkust ging gepaard met veel regen en donder en bliksem! 's Ochtends was het weer beter, maar kon je de gevolgen van het stormweer zien: overvolle en wilde rivieren die takken en bomen meesleurden, watervallen op alle mogelijke plaatsen en afgezetten wegen. Met dat laatste hadden we niet echt rekening gehouden toen we op weg gingen naar de gletsjers. De baan naar de eerste gletsjer, Fox Glacier, was afgezet wegens overstromingen... We kregen al schrik dat we geen gletsjers te zien gingen krijgen en zijn dan ook maar gestopt aan Lake Matheson, zodat we toch al iets gezien hadden :-) We hadden een beetje meer geluk bij de 2de en grootste gletsjer, Franz Josef. Deze keer geen afgezette banen waardoor we de gletsjer toch al konden zien, maar wel afgezette wandelpaden wegens overstromingen en gevaar voor vallende rotsen... Jammer dat we de gletsjers niet van dichtbij hebben kunnen bewonderen maar we hebben er dan toch eentje kunnen zien :-) Onze lichte teleurstelling van de gletsjers was 's avonds helemaal vergeten toen we in een bos vol met glimwormpjes hadden gewandeld.

De tweede week van de mobilhome-reis zijn we gestart met een bezoek aan een kiwihuis zodat mn ouders toch ook een kiwi(vogel) hadden gezien. Daarna was het verder richting het noorden en de Punakaiki Pancake Rocks and Blowholes. Zoals de naam al zegt zijn dit rotsen in de vorm van stapels pannenkoeken. We werden getrakteerd op een mooi schouwspel van rotsen en zee onder een stralende zon. Na dit mooie bezoek, hebben we de Westkust verlaten en zijn we naar het binnenland, en meer bepaald de Nelson Lakes, gereden. Voordat we de Nelson Lakes zijn gaan verkennen, zijn we nog over de grootste swingbrug in Nieuw-Zeeland gewandeld: een wiebelige bedoening :-) De volgende ochtend stonden we op in de gietende regen, die is de hele baan naar Nelson en in Nelson aanwezig gebleven. In Nelson hebben we dan maar opnieuw onze regenbezigheid beoefend: winkeltjes (waaronder de juwelier die De Ring heeft gemaakt) afwandelen. In Nieuw-Zeeland kan het weer snel veranderen en na de middag heeft de zon de regenwolken dan ook kunnen verjagen en zijn we naar Motueka gereden waar ik had afgesproken met Elien en Maarten. Onderweg wouden we wat wijn gaan proeven maar alle winery's die we geprobeerden waren gesloten: het oogstseizoen was begonnen! Dan maar iets gaan drinken in Motueka op een terrasje in het zonnetje en in het gezelschap van Maarten en Elien. Na wat bijgebabbeld te zijn, hebben we weer afscheid genomen en zijn wij naar Kaiteriteri doorgereden terwijl Elien en Maarten richting Nelson reden.

25 maart is het zonnetje de hele dag aan onze zijde gebleven, van Kaiteriteri naar Abel Tasman en langs de Marlborough Sounds naar Picton: ze was daar! De baan naar Picton met uitzichtpunten over de Marlborough Sounds (allemaal eilandjes en schiereilandjes omgeven door helder en rustig water) was bochtig en traag maar meer dan de moeite. De dag nadien hebben we de Marlborough Sounds ook vanop het water gezien, we hebben dan namelijk de ferry naar het noordeiland genomen.

De eerste stop in het noordeiland was het Te Papa museum in Wellington. Na dit interactieve museum en een korte stadswandeling zijn we weer aan het rijden gegaan. 's Avonds zijn we op een verlaten camping beland waar we gezellig bij de stoof hebben gegeten. De volgende dag was het zonnetje, net zoals de vorige dagen, weer de hele dag aanwezig. Dat maakte het bezoek aan het vulkanische Tongariro National Park, Lake Taupo (waar ik even een skydive-flashback had toen ik mensjes aan een parachute zag hangen) en het thermische Rotorua compleet. 's Avonds was het ook nog een aangenaam weertje, ideaal voor het potluck-diner dat gehouden werd in Rotorua. We hebben daar niet aan deelgenomen maar wel op een terrasje een megagroot 'Special Dessert' gegeten. Rotorua is gekend om zn geisers, modder en zwavelbaden en bijhorende heerlijk ruikende zwaveldampen... Op onze voorlaatste dag hebben we dan ook een bezoek gebracht aan een park met al deze dingen: het Te Puia park. De grootste geiser daar spoot elk uur 1 à 2 keer veel water tot 30m hoog in de lucht, van een spectakel gesproken, de Japanners waren er helemaal weg van ;-) Daarna was het tijd om richting Auckland te rijden waar we de volgende dag, onze laatste dag, de mobilhome moesten inleveren. Na alles ingepakt te hebben en gedropt te hebben in het hotel, zijn we Dyann een laatste bezoekje gaan brengen en wat gaan wandelen in Mission Bay. De rest van de dag hebben we nog wat geshopt en gewoon genoten van onze laatste dag in Nieuw-Zeeland.

Op 30 maart zat mijn reisje er op en ben ik, samen met mn ouders, terug naar de andere kant van de wereld gevlogen... De 40-u durende terugreis is zonder problemen verlopen en 6 films, 18500 foto's en vele kilometers later was ik terug in België waar het veel te koud is! :-)

Van Auckland naar Queenstown in 8 dagen.

2010-03-28T09:44:00.000+02:00

Maandag 8 maart ben ik begonnen aan mijn snelreisje richting Queenstown. De eerste halte was Napier. Na een busrit van 7uur kon ik genieten van de Art-Deco gebouwen by night en de lichtgevende fontein bewonderen. Het was behoorlijk druk in Napier wat backpackers betreft: het fruitplukseizoen was begonnen. Daardoor zaten veel jeugdherbergen goed vol en had ik het laatste bedje in de hostel die ik had gekozen, oef! De volgende dag ben ik doorgereden naar de hoofdstad, Wellington. Daar heb ik een stadswandeling gedaan die onder andere langs de parlementsgebouwen en de Botanical Gardens liep. Na mn namiddagwandeling was het alweer etenstijd en bedtijd… De dag nadien moest ik er namelijk weer vroeg uit om de ferry naar het zuid-eiland te nemen. Er waren veel mensen die de overzet naar het andere eiland wouden nemen, zoveel zelfs dat we niet allemaal op de shuttlebus, die van het centrum naar de ferryterminal rijdt, konden en de hele boot uiteindelijk moest wachten op een 2de volgeladen shuttlebus en mij dus ;-) Voor de rest verliep de ferrytoch zeer zonnig en heb ik juist geen walvis gezien, jammer... Op het zuideiland aangekomen, was het een uurtje wachten op de trein van Picton naar Kaikoura. Die treinrit was zijn naam, Tranz Scenic, meer dan waard. Op de trein was er een speciale wagon van waarop je foto’s kon nemen van het prachtige landschap en de woeste zee. Van dat laatste kon ik echter niet zo veel foto’s kunnen nemen omdat de mensen die daar stonden hun plaatsje niet afstonden aan andere mensjes, tsss. Uiteindelijk was dat nu ook weer niet zo erg, ik kon nadien genoeg zeefoto’s nemen in Kaikoura! Dit stadje staat bekend om zn whale-watch activiteiten; het was echter te slecht weer op zee waardoor al deze touren afgelast waren. Ik ben op donderdag dan maar een wandeling gaan maken en fur seals in plaats van walvissen gaan spotten :-) Tijdens mijn wandeling kwam het stormachtige, winderige weer van op zee richting land waardoor ik maar snel terug naar de jeugdherberg waar ik verbleef, ben gewandeld. Het begon juist te regenen toen ik binnenzat: net op tijd terug dus! Regenweer is ideaal busweer en in de namiddag ben ik dan ook naar Christchurch gereden. Daar aangekomen was het opgehouden met regenen en kon ik de stad al een beetje gaan verkennen. Het was daar wel gevoelig frisser dan de midzomertemperaturen die ik gewoon was, de herfst is op komst… Vrijdag werd ik dan ook getrakteerd op een echt herfstweertje: wind, regen en temperaturen rond 15°C! Ik heb dan maar mn geplande stadswandeling een beetje uitgesteld en toevlucht gezocht in de winkeltjes :-) Ik besloot uiteindelijk om toch maar een paraplu te kopen zodat ik aan mn wandeling kon beginnen. De hoofdbestemming was, opnieuw, de botanical gardens. Daar kon ik af en toe schuilen onder een grote boom of in de serres waar er onder andere vleesetende plantjes te zien waren. Tussen die plantjes liepen er ook 2 belgen rond, ik heb er weer ontmoet! ;-) Aan het einde van mn tuinbezoek had de zon eindelijk gewonnen van de regen, joepie, en kon ik opdrogen…

Het weekend heb ik doorgebracht in Lake Tekapo, een hemelsblauw en fotogeniek meer (met dank aan de “rock flour” uit de omliggende bergen). Naast dit blauwe meer is Lake Tekapo ook gekend voor zn sterrenobservatorium. ’s Avonds was ik, na een kleurrijke zonsondergang, helemaal klaar om te gaan ‘stargazen’… De wolken, die voordien voor die mooie zonsondergang hadden gezocht, zorgden er nu echter voor dat er geen sterren te zien waren waardoor de tour was afgelast… Volgende avond beter? Ik heb natuurlijk niet alleen naar de lucht gekeken en in de gezellige hostel (waar de tweede dag toevallig ook een meisje uit de hostel in Christchurch toekwam, wat is Nieuw-Zeeland klein ;-) ) rondgehangen. Ik heb ook een dagwandeling gedaan op en rond Mount John (waar het sterrenobservatorium opstaat) vanwaar ik een mooi uitzicht had over de omgeving. ’s Avonds werd ik opnieuw getrakteerd op gele, oranje en roze wolkjes tijdens de zonsondergang. Jammer genoeg ging dit weer gepaard met een afgelaste stargazingtour, ik zal dan maar stargazen zonder telescoop...

Op maandag 15 maart heb ik de bus naar Queenstown genomen waar mn ouders diezelfde dag in Nieuw-Zeeland aangekomen waren…

Te land, ter zee en in de lucht!

2010-03-07T11:17:00.003+01:00

Met een paar uur vertraging, te danken aan de Nieuw-Zeelandse gsm-netwerken, heb ik me op maandag 22 februari bij Lieselotte en Jeroen gevoegd. Het was een beetje stampen om alles in hun auto te krijgen, maar eens dat in orde was, konden we vertrekken om 2 weekjes samen te reizen...

Die maandag hebben we wat organisatorisch doorgebracht en zijn we wijn gaan proeven in de buurt van Motueka. 1 wijntje beviel ons zeer goed en we hebben dan maar een flesje gekocht om mee te nemen op trektocht in Abel Tasman. 's Avonds zijn we naar een mooie kampplaats gereden, wat we daarbij niet wisten was dat die behoorlijk hoog lag... Dat hebben we 's nachts en de volgende ochtend echter wel gevoeld: onze tentjes (en wijzelf ook een beetje) waren bevroren! Onze bevroren tenen en vingers waren echter snel vergeten toen we enkele mooie uitzichten uit de hoogte te zien kregen! Door het fotonemen moesten we ons uiteindleijk haasten om aan onze Abel Tasman kayak/wandeltrip te beginnen. Eens alles in de kayaks was gestoken en na enkele richtlijnen konden we beginnen peddelen. We vaarden langs mooie stranden, baaien en rustige lagoons, zagen veel zeehondjes en vogels, trotseerden golven en wind (wat bij momenten hard labeur was) en zwommen in helderblauw water. Na 2 dagen lieten we onze kayaks achter en wandelden we bij laag tij verder door de bossen van het nationale park naar het eindpunt van de trip die werd afgesloten met een hobbelige, kasseiachtige watertaxirit terug naar het startpunt. Na een prachtige 3-daagse, was het weer alles in de auto proppen en moesten we aan de tocht naar Picton, waar we de volgende dag de ferry naar het Noord-eiland gingen nemen, beginnen.

De ferrytocht was deze keer minder spectaculair dan de vorige keer: regen en wind (die 's nachts al aanwezig was, vraag het maar aan mn tentje...) domineerden jammer genoeg het weerbeeld. In Wellington klaarde het gelukkig helemaal open en konden we in het zonnetje rondlopen in de stad, naar fototoestelwinkels gaan en het zeer interactieve Te Papa museum bezoeken. De volgende dag werd vooral in de auto doorgebracht. Het oorspronkelijke plan was om de autosleur te doorbreken met een wandeling op Mt Egmont, maar die berg was helemaal omgeven door regenachtige wolken waardoor het bij een lunchstop is gebleven. Zo werd nogmaals bevestigd dat je niet te veel moet/kunt plannen als je rondtrekt ;-)

Op deze manier konden we onze beentjes wel een beetje sparen voor de dag nadien. We hebben dan namelijk de Tongariro Alpine Crossing gedaan: een dagtocht doorheen het doodse, met zwaveldampen omgeven Mordor, langs Mount Doom (we hadden geen tijd om deze machtige berg te beklimmen) en hemelsblauwe meren. Het was een fantastische tocht en we konden weer voldaan in de auto kruipen en even later genieten van een goede nachtrust in onze tentjes :-)

De volgende ochtend hebben we (voor ons alledrie) een van onze vele dromen waargemaakt: we zijn met een monsterachtig vliegtuigje tot 15.000 ft gevlogen waarna we er (met een instructor welliswaar) gewoonweg zijn uitgesprongen! Kortweg, we zijn gaan skydiven! Het was echt megaleuk, amazing, sweet as, greeeeaaaaat en nog zo veel meer, echt onbescrhijflijk! Ik ben samen met Pavel gesprongen en

eerst gedurende een minuut tegen 200km/u (zo snel voelde het gelijk wel niet) gevallen, daarna zijn we een vochtige wolk gepasseerd en eindigde de vrije val met het openen van de parachutte. Na enkele snelle bochtjes en nog meer genieten van het mooie uitzicht, was het al tijd om te landen... Het was veel te snel gedaan, maar zoooooo sjiek! Het enige minpunt was de druk in mn oortjes, die hebben een hele dag dichtgezeten, maar dat vond ik niet erg in vergelijking met de ervaring :-D Nadat de adrenaline een beetje weg was, moesten we onze tocht verderzetten en zijn we de miljoenen glimwormen in Waitomo een bezoekje gaan brengen. Zo veel lichtjes op een hoopje, net een mega sterrenhemel!

1 van de dingen waar Nieuw-Zeeland bekend voor is, is de kiwi (niet dat groene of gele fruit maar de vogel). Aangezien je deze maar zeer zelden in het wild tegenkomt, zijn wij naar een kiwihuis geweest waar we toch wel 2 kiwi's gezien hebben. Het zijn grappige, ronde en een beetje luie beestjes :-) Naast deze zeldzame vogels, hebben we ook andere typisch Nieuw-Zeelandse, meer voorkomende vogels gezien, waaronder de weka, kea en dikke New Zealand duif. Een ander groot ding in Nieuw-Zeeland is de vulkanische activiteit. Dat konden we dus ook niet overslaan en we hebben een bezoek gebracht aan het zwavelachtige, modderige Rotorua en het actieve, vulkanische eiland White Island. Om dat laatste eiland te bereiken, moesten we eerst anderhalf uur op de boot zitten, voor sommige mensen aan boord was die tocht iets minder aangenaam dan voor andere.... ;-) Het eiland was het zoveelste mooie ding dat we te zien kregen: overal damp, borrelende poeltjes, een landschap in verschillende kleuren en een groen meer! Na het warme bezoek, was het tijd voor een frisse duik vanop de boot in de zee :-) Door het tij, eindigde de vulkanische tocht iets vroeger dan verwacht en hadden we tijd om al richting de volgende stop, de Coromandelregio, te rijden. Daar hebben we op donderdag een wandeling naar het vree toeristische Cathedral Cove (een gat in een rots) gemaakt en zijn we putten gaan graven in Hot Water Beach, een strand boven een ondergronds, warm (60-64 graden) meer waardoor er als je een put graaft warm water naar boven komt en je een (veel te) warm bad kunt nemen :-) Het was behoorlijk grappig om iedereen daar te zien graven en soms in de zee te zien vluchten om af te koelen in de golven (daar hoorde ik ook bij :-) ).

Na de relaxte dag zijn we op ongeveer 100 km van Auckland beland. Vrijdag hebben we dan de laatste km's van onze 2-weekse afgelegd. De timing kon niet beter zijn: Maarten was jarig en we konden dus samen zijn verjaardag vieren met een lekker ontbijtje! De rest van de dag werd gevuld met de auto kuisen, wat winkelen en een etentje bij onze amerikaanse vriendin, Dyann. Ik ging weer enkele dagen bij haar logeren, terwijl Lieselotte en Jeroen bij Elien en Maarten gingen blijven. Het afgelopen weekend hebben we natuurlijk nog vanalles samen gedaan, zo zijn we gaan eten in de pizzeria waar Elien werkt, zijn we koffie gaan drinken en hebben we het afscheidsfeestje van Elien en Maarten (met Belgisch bier, dat wel niet helemaal hetzelfde smaakte) bijgewoond. Tussendoor moesten er ook praktische dingen gedaan worden: wassen en plannen maken voor de volgende weken...

Vandaag was het afscheiddag: Lieselotte en Jeroen hebben Nieuw-Zeeland verlaten en zijn naar Canada gevlogen Maarten en Elien beginnen morgen met hun blauwe van rond te reizen in Nieuw-Zeeland en ik verlaat morgen ook Auckland weer...

Reis 2 begint...

2010-02-21T23:12:00.002+01:00

Ondertussen heb ik afscheid genomen van de rust van mn wwoofingplaats en ga ik weer beginnen reizen!

De laatste dagen in de B&B waren zeer zonnig, we hebben vant weekend dan ook wat uitstapjes gemaakt. Zaterdag zijn we naar Mount Arthur geweest voor Peter zijn verjaardag. Daar hebben we samen met de kindjes een wandeling gemaakt doorheen mooie, soms tropisch ogende bossen waar we kea's, weka's en andere fladderende vogels gezien hebben. Zondag zijn we naar het strand gegaan waar we genoten hebben van het zonnetje en in het water konden plonzen. Als laatste avondmaal was het Fish&Chips en tiramisu. Vanochtend heb ik al mn grief uit de caravan gehaald en ben ik terug naar Motueka gegaan waar Lieselotte en Jeroen me komen oppikken om samen de komende 2 weken door te brengen...

Morgen gaan we op 3-daagse in het Abel Tasman National Park waar we 2 dagen gaan zeekayakken en afsluiten met een wandeldag.

Wwoof!

2010-02-16T09:51:00.001+01:00

Vrijdag 5 februari was mijn laatste dag bij Dyann. Ze had een vrije dag en we konden dus een uitstapje maken: we hebben veel tijd in de keuken doorgebracht (ik heb koekjes gemaakt ;-)) en een bezoek gebracht aan het (veel te dure) Kelly Tarlton’s Underwater World waar we allerlei beestjes die van water houden gezien hebben… visjes, schildpadden, haaien, pinguins en nog veel meer! :-)

s’ Avonds hebben we dan, na een lekkere maaltijd, afscheid genomen en ben ik op de nachtbus richting Wellington gestapt. Ik vond het wel een beetje spannend, net alsof ik weer vertrok voor een lange trip… Eigenlijk was dit ook een beetje waar, want vanaf dan ging ik met andere mensen rond- en optrekken. In Wellington aangekomen, was het wachten op het volgende vervoersmiddel: de ferry richting Picton en dus ook het zuideiland. Na een korte vertraging kreeg ik het noordeiland vanop het water te zien en was het genieten van de mooie uitzichten. Een minder mooi uitzicht was de mistbank in het midden van Cook Strait! Na een dik half uur ging het mistgordijn open en werd ik verwend met een knappe tocht doorheen de Marlborough Sounds. Eenmaal in Picton aangekomen, wachtte er een busje op mij om me naar de hostel te brengen. De eerste persoon die ik in Sequoia Lodge BP tegenkwam was, raar maar waar, een Vlaming! In Picton zelf was niet zo veel te doen en ik ben dan maar een wandelingetje gaan maken. In de hostel serveren ze elke avond verse, warme chocoladepudding (wel iets anders dan degene die wij kennen in Belgie) met ijs, daarvoor was ik natuurlijk op tijd teruggekomen! Njammie!

De volgende dag heb ik de tocht naar mn wwoofingplaats verder gezet en ben ik met de bus, via Nelson, naar Motueka gereden. De bus was iets minder comfortabel dan de gemiddelde reisbus, maar was goed genoeg om door het bergachtige, bij momenten prachtige landschap rijden.

Op maandag zijn mn wwoofinghosts me komen ophalen in Motueka en kon ik kennis maken met de hele familie in Neudorf’s Gingerbread House: de ouders Peter en Doris en de kindjes Leah en Eileen. Ik kon direct de kindjes beginnen entertainen: tekeningen maken, Eileen (5j) leren fietsen, bloemetjes plukken, Leah (8) helpen met lezen... Zo zien de meeste van mijn namiddagen er eigenlijk uit. s’ Ochtends, als de kindjes naar school zijn, moet ik helpen met het ontbijt voor de gasten (als die er zijn, het is tamelijk rustig momenteel) en andere huishoudelijke dingen: wassen, afwassen, stofzuigen... of wat werken in de tuin. Ik moet natuurlijk niet constant werken, mijn vrije tijd breng ik al lezend op het terras, al fietsend (met mijn fototoestel bij de hand en een sjieke helm, dat is hier verplicht...) in de omgeving, meegaand op gezinsuitstappen (zoals naar Opera in het Park en naar Rabbit Island) of in de keuken door. Wat dat laatste betreft heb ik al mee pruimenconfituur gemaakt en geleerd hoe ik courgetten in het zuur kan maken. Vandaag heb ik ook ‘zucchini bread’ (een soort cake met kaneel en courgette) gemaakt en voor het vegetarische (jaja, ik eet hier 2 weken vegetarisch en ik mis het vlees eten nog niet ;-)) avondmaal gezorgd. Koken is hier echter niet zo eenvoudig, Doris en Eileen mogen geen melkproducten en tarwe eten, en er worden dus vaak 2 dingen gemaakt... Naast vlees, laat ik ook het sponsbrood voor 2 weken achter mij: Peter bakt bijna elke dag vers brood! Ik heb gezegd dat ik graag ook brood zou leren maken, maar Peter laat niet zo snel mensen helpen met dingen, hij doet alles liever zelf, net alsof hij denkt dat andere mensen het niet zo goed kunnen dan hem (zo wou hij ook perse het zucchini bread in de over steken en mocht ik het niet aanraken om te draaien ofzo). Dat was de laatste dagen wat moeilijk want hij had zijn rug bezeerd waardoor hij er wat humeurig bij liep... Gelukkig waren de actieve kindjes en Doris, die altijd goedgezind is en zeer blij is met mijn hulp, ook altijd in de buurt. Doris heeft zelfs al gezegd dat ik de beste wwoofer ben die ze al gehad hebben! Morgen gaat het hier zeer rustig zijn: de kindjes en Doris blijven een nachtje in Motueka slapen waardoor ik hier alleen achterblijf met Peter en ik ga kunnen genieten van de stilte...

Cultuur, koken en mentale steun.

2010-02-04T00:56:00.003+01:00

Na afscheid genomen te hebben van Kevin, is Dyann me komen oppikken en zijn we naar haar appartement gegaan. Daar heb ik vanaf zaterdag 30 januari gelogeerd en daar zit ik nu nog steeds. Ze was zeer blij met mijn gezelschap want ze begon wat heimwee te hebben naar haar familie en ze heeft het ook wat moeilijk met de ziekenhuisjob die ze momenteel doet waardoor ik (met veel plezier) haar veel gesteund heb! Ik heb haar ook wat verwend met eten en desserts, ik kon me goed uitleven in haar keuken :-)

Ik heb natuurlijk niet alleen gekookt en steun gegeven, maar ook mijn verdere reis wat gepland. Zo heb ik mijn busritten en hostels voor het komende weekend vastgelegd, dit bleek net iets moeilijker te zijn dan ik dacht dat het ging zijn. Er is namelijk een groot rugbytornooi in Wellington (waar ik normaal 1 nacht wou blijven) waardoor alle hostels volboekt zijn en ik mijn eerste geplande stop heb moeten verplaatsen :-) Naast al dat computerwerk ben ik ook naar het Auckland Buskers (straatartiesten) festival en het Auckland Seafood festival geweest waar ik nieuwe viskookideeen heb opgedaan zoals scampi's met chocoladesaus of kokos! Heerlijk!

Gisteren ben ik samen met Elien en Maarten naar het Auckland Museum geweest. Het museum was een beetje een samemraapsel van Maori-cultuur, fauna en flora van Nieuw-Zeeland, de wereldoorlogen, vulcanen en nog vanalles. Net iets te veel dus om in 1 museum te steken... We hebben daar ook een Maori culturele voorstelling gezien met typische Maorische dansen en muziek, ik heb dus eindelijk de 'haka' (een ceremoniele dans die onder andere wordt uitgevoerd aan het begin van een rugbymatch) gezien en begrijp nu dat dit echt wel de tengestand afscrhikt! Na ons cultureel middagje heb ik voor een maand afscheid genomen van Elien en Maarten...

Vrijdagavond begin ik aan mijn trip richting mijn wwoofingplaats in de buurt van Nelson (het noorden van het zuid-eiland) waar ik op maandag begin te werken. Daar krijgen jullie later meer over te lezen...

De Northlandtrip

2010-02-04T00:30:00.007+01:00

Op vrijdag 22 januari zijn Kevin en ik onze auto gaan ophalen bij Jucy-rentals. We hadden gekozen voor 'el cheapo', dat bleek een Toyota Corolla te zijn. Iets minder dus dan onze Ford Falcon in Australie, maar het ding reed en we zijn er overal mee geraakt waar we wouden geraken :-)

Na nog wat dingen geregeld en gekocht te hebben, kon het reizen beginnen en hebben we langs de 'Twin Coast Discovery' route koers naar het noorden gezet. De eindbestemming van die dag was Baylys Beach. Tijdens de tocht naar daar werden we al getrakteerd op enkele mooie uitzichtpunten en jammer genoeg ook op regen... Die was 's avonds gelukkig verdwenen zodat we een schitterende zonsondergang hebben kunnen zien!

De volgende dag was de regen echter terug en hebben we voor ons bezoek aan het Trounson en Waipoua Kauri Forest onze regenjas meermaals moeten bovenhalen. De Kauri-bomen in deze bossen zijn echt wel gigantisch breed en oud! Zo hebben we de grootste, nog levende, Kauri-boom, de Tane Mahuta die 51m lang en meer dan 13m breed is, en de breedste Kauri-boom, de Te Matua Ngahere, gezien. Na het bosbezoek zijn we, onder andere langs enkele 'unsealed roads', helemaal tot in Ahipara aan het begin van 90 Mile Beach doorgereden. 90 Mile Beach was dan ook de logische eerste halte van de dag nadien. Die dag zijn we na een tussenstop in het 'gumdigger forest', waar ik wat bijgeleerd heb over gumgraven en de mogelijke oorzaken van het verdwijnen van de Kauri-bossen, doorgereden naar de meest noordelijke (DOC, Department of Conservation-) camping van Nieuw-Zeeland in Tapotupotu Bay, vlak naast Cape Reinga. Daar hebben we een (heel) frisse duik in het wilde zeewater genomen, de koude douche nadien voelde warm aan... ;-) De charmante camping was zeer aangenaam, het enige minpunt was de hoeveelheid muggen die aanwezig waren in de toiletten... Ze hebben me helemaal leeggezogen die bloedzuigers! Ik denk dat ik wel 50 beten op elk been had!

Met jeukende benen hebben we op 25 januari Cape Reinga bezocht, daar ontmoeten de Tasman Sea en de Pacific Ocean elkaar wat een fraai golfschouwspel opleverd. Volgens de Maori's is dit tevens de plaats waar de geesten van de overledenen naar het hiernamaals vertrekken en rust vinden. Na de zee was het tijd voor een klein stukje woestijn in Nieuw-Zeeland: de Te Paki Giant Sand Dunes. Ook weer een plaats die de moeite waard is! Daarna zijn we op weg gegaan naar de Bay of Islands. Aangezien het net iets te ver was om al helemaal naar daar te rijden, hebben we de tent opgezet in Tauranga Bay op een camping op nog geen 5m van het strand! Na een goede nachtrust zijn we de volgende dag wel in de Bay of Islands geraakt, daar zijn we onder andere een kijke gaan nemen bij de Waitangi Treaty Grounds, waar de Britten en vele belangrijke Maori's in 1840 samen een soort samenlevingsverdrag ondertekend hebben. Die dag heb ik ook mijn 'Bay of Islands'-trip voor de volgende dag geboekt. Kevin wou wat geld sparen en zo ben ik op 27 januari alleen op een creamtrip-cruise vertrokken. We waren nog maar juist vertrokken en we kwamen al in een school dolfijnen en dolfijntjes terecht! Het was mooi om te zien hoe deze allemaal samen

speelden en in en uit het water sprongen, zalige beestjes! Ik heb natuurlijk niet alleen dolfijnen gezien maar ook mooie eilanden en 'the hole in the rock' en ik heb in een boomnet (een net dat naast de boot in het water hangt en waar je dus heel nat wordt als de boot vooruit gaat en versnelt!) gezeten: dat was wel fun :-)

Na de eilanddag was het weer rijdag. Via enkele knappe baaien en stranden belandden we op een mooie en grote DOC-camping in Uretti Beach. Daar ben ik natuurlijk weer in het water gesprongen, ook Kevin wou dit doen maar op weg naar het water had hij zijn teen gesneden aan een schelp wat een bloedende teen opleverde... De snede was goed door zijn vel, maar nu ook weer niet zo heel diep, waardoor hij de komende dagen niet kon autorijden omdat dat pijn deed, dat vond ik een beetje kleinzerig, maar ja wat doe je er aan ;-) De 2 resterende dagen heb ik dan onze Toyota langsheen de bochtige baantjes naar allerlei plaatsen gereden (mijn nieuwe polscyste vond al die bochtjes maar niks en besloot om terug groter te worden). Tijdens de eerste dag van die laatste 2 dagen hebben we een bezoek gebracht aan de glimwormen in de Waipu Caves, hebben we de licht- en informatieve show in de enige olieraffinaderij (je bent een bio-ingenieur voor iets ;-) ) in Nieuw-Zeeland gezien, zijn we het Goat Island Marine Reserve gaan bekijken en hebben we veel files (gelukkig in de andere richting) gezien! Het was blijkbaar een verlengd weekend voor de Aucklanders en deze trokken met z'n allen uit Auckland naar het noorden, daardoor was het even spannend om een kampeerplaatsje te vinden, maar we konden ons het allerlaatste plaatsje op een grote camping in Orewa toe-eigenen.

De allerlaatste stop van de Northlandtrip waren de zwarte stranden in Piha en Karekare in de buurt van Auckland. Zwart zand geeft toch een andere dimensie aan een strand, al was het

alleen nog maar het feit dat het zand magnetisch en verschrikkelijk warm was :-). Na deze supermooie laatste stop was het tijd om de auto uit te kuisen en te wassen en hem terug te brengen...

Het einde van N-Z deel 1 nadert...

2010-01-20T06:55:00.005+01:00

Wickmayer heeft glansrijk het tornooi in Auckland gewonnen! Het begin van de match was wat aarzelend maar eens ze op dreef was heeft Yanina de match in handen genomen en sjiek gewonnen! :-)

Na die tennismatch heb ik, buiten een namiddagje in de 'Da Vinci Machinery'-tentoonstelling (wat een maffe kerel was die Da Vinci jong, niet te doen :-) ) door te brengen, niet veel tijd voor ontspanning meer gehad: het is verscrhikkelijk druk geweest in de hostel. De voorbije 10 dagen (waarvan ik er een paar, wanneer Trine op reis was, van zo goed als alleen de hostel heb gerund doordat Peter juist terug was van zijn reis en bijgevolg last had van een jetlag en tevens niet op de hoogte was van al de reservaties) hebben we bijna altijd een vol huis gehad! Het hoogseizoen is blijkbaar iets vroeger begonnen dan normaal wat natuurlijk goed is voor de hostel en om mensen te leren kennen, maar net iets minder goed blijkt te zijn voor mijn pols... Die leuke polscyste is er weer! Al die bedden opmaken en alles kuisen (nederlanders vinden dit blijkbaar een grappig woord) is blijkbaar niet goed voor mij ;-) Het wordt dus tijd om een einde te maken aan deel 1 "het werk" en om aan deel 2 "het reizen" te beginnen...

Vrijdag vertrek ik samen met Kevin, een duitser die ik in de hostel heb leren kennen, voor een dikke week naar het noorden met een auto. Ik heb best wel een leuke maand in de hostel gehad maar ik kijk er echt naar uit om te beginnen reizen!

2010-01-08T09:33:00.005+01:00

Ik begin dit blogbericht met waar ik de vorige keer geeindigd ben: het kerstdiner onder een blauwe hemel met stralende zon op het terras van het housesit-huis van Elien en Maarten!

Dat diner was gewoonweg superlekker, het was zelfs zo lekker dat we tegen het hoofdgerecht al overvol zaten! We hebben het hoofdgerecht dan maar geskipt en we zijn na een pauze overgegaan naar den dessert want die kan je echt niet weglaten uit een diner ;-)

Nadat onze maagjes veel te goed gevuld waren zijn Dyann en ik terug naar de hostel gegaan. Daar moest ik de volgende ochtend terug aanwezig zijn want de baas en zijn vrouw gingen een weekendje weg en ik moest op de hostel letten. Ik heb dat blijkbaar goed gedaan want een paar dagen later zijn ze weer 2 dagen weggegaan en moest ik weer de hostel runnen. Gedurende al die dagen is er niks speciaals gebeurd (dat was goed) doordat de kerstperiode een rustige periode is in de hostelbusiness, dus niet zo veel gasten die komen en gaan, dat is iets minder goed natuurlijk :-) Gedurende 2 dagen was er echter wel even meer leven in de brouwerij toen er een familie van 15 personen met kleine kindjes aanwezig was, gelukkig waren het bravekes en moest ik niet te streng optreden. ;-)

Voor al mn harde werk werd ik beloond met een dagje vrijaf van 31 december op 1 januari. De overgang van oud naar nieuw hebben Elien, Maarten en ik samen met Dyann en een colombiaan uit de hostel bij Dyann gevierd. Eerst zijn we gaan aftellen op het strand, dat was net iets minder spectaculair dan verwacht, en daarna hebben we bubbels gedronken en aardbeien met chocolade en (door mezelf gemaakte) chocoladekoekjes gegeten. Het was alweer een geslaagde avond/nacht. Aangezien het housesit-huis van Elien en Maarten niet zo ver van Dyann haar appartement was, ben ik daar blijven slapen. Gelukkig was het huis ondertussen vlooienvrij gemaakt, de kat bleek blijkbaar vlooien binnen gebracht te hebben, en heb ik heerlijk geslapen zonder dat mn wekker om 6u ging :-)

2010 is zonnig gestart en we hebben bijgevolg een chilldagje van de eerste januari gemaakt: wandelen langs het strand, badmintonnen in de tuin en ik heb naar een basketbalmatch op de mega-tv in het housesit-huis gekeken :-D Daarna zat mn dagje vrijaf er al op en moest ik terug aanwezig zijn in de hostel om de keuken de kuisen... De dagen daarop verliepen ook nog rustig in de hostel, Peter (de baas) is ook al vriendelijker als ik iets ben vergeten ofzo maar hij kan het niet laten om de 'worst case scenarios' er bij te halen. :-) Van dit laatste heb ik sinds dinsdag voor een weekje geen last want Peter is naar de Filipijnen! Ik zit hier nu dus samen met zijn vrouw Trine in de hostel, wat best wel gezellig is. Trine is best wel een tetterkont en ik denk dat ze blij is dat ik altijd in de buurt ben om haar babbel te kunnen te doen :-)

Tussen het werken door hou ik me wat met vanalles en niks bezig: wat rondwandelen in het stad, lezen in het zonnetje, koken, filmpjes kijken en de laatste dagen ook tennis kijken! Deze week was het de ASB Classic in Auckland en, je weet het of niet, Yanina Wickmayer is 1 van de deelneemsters. Gisteren ben ik zo goed als een volledige dag (tussen het werken door, voordat jullie denken dat ik hier niks moet doen :-) ) naar het tennistornooi geweest en heb ik Wickmayer zien spelen en behoorlijk makkelijk haar kwartfinale zien winnen. Ook in de halve finale heeft ze het zeer goed gedaan want morgen speelt ze de finale! En jaja, daar heb ik ook een ticket voor gekocht! Morgen ga ik (samen met Trine) haar naar de overwinning supporteren, misschien kom ik dan wel op de Nieuw-Zeelandse televisie... ;-)

Kerst in de zon!

2009-12-25T00:09:00.007+01:00

Deze keer eens geen reisverhalen om mijn blog te vullen, maar werkverhalen!

Ondertussen ben ik al 2 weken aan het werk in de jeugdherberg waar we in het begin verbleven. Mijn dagen bestaan uit om 6u de keuken en living openen, terug in bed kruipen, rond 9u30 de kamers beginnen kuisen, de was doen, de badkamers enzo checken en mensen inchecken. In de namiddag en avond ben ik vrij en kan ik doen wat ik wil (zoals bijvoorbeeld kerstkadotjes kopen en de solden bekijken, hier zijn het namelijk nu al solden!), maar ik moet wel wat op de hoogte blijven over wie er is ingechecked en beschikbaar blijven voor het geval er bijvoorbeeld iemand zich buiten gesloten heeft uit haar kamer. :-) Mijn dag eindigt om 23u, dan moet ik de keuken en living proper maken en sluiten. Mijn baas is wel behoorlijk wispelturig, de ene dag/uur is hij keihappy en de volgende dag/uur kan hij behoorlijk knorrig zijn... Wat zijn Bentley betreft, zelf heb ik er nog niet mee mogen rijden, enkel nog maar meerijden, hij is veel te fier op zijn auto denk ik ;-) De vriendin (denk ik, we zijn er nog altijd niet uit wat hun relatie juist is...) van de baas is een vriendelijke en aangename vrouw, net iets makkelijker in omgang dan de baas. ;-) Buiten de baas die soms niet zo leuk is, valt het jobke voor de rest wel goed mee, ik leer veel mensen kennen, vooral Duitsers... Het wemelt hier echt van de Duitsers, niet te doen!

Elien en Maarten hebben ondertussen ook werk gevonden. Ze werken alletwee in een restaurant als opdiener/ster. De komende dagen hebben ze wel iets minder werk doordat veel restaurants enzo hier sluiten met de feestdagen en bijna iedereen Kerstmis bij familie thuis viert...

Vorige week hebben we ook bezoek gekregen van Lies, Karel en Bregt, 3 bio-ingenieurs die samen met Elien en mij in Gent hebben gestudeerd. Tussen het werken door hebben we enkele keren met hun kunnen afspreken. Zo ben ik samen met hun naar "Kerstmis in het park" (een kerstfestival georganiseerd door... Coca Cola, hoe kan het ook anders :-)) geweest en zijn we pizza gaan eten in het restaurant waar Elien werkt. Lies, Karel en Bregt waren aan hun laatste dagen in Nieuw-Zeeland bezig en hebben ons dus veel tips en weetjes kunnen vertellen over wat te doen in Nieuw-Zeeland... en dat is heel wat! Ik kan al niet meer wachten om opnieuw te beginnen reizen ;-)

Nu ga ik jullie laten want er wacht een kerstdiner in de zon en onder een blauwe hemel op mij. :-)

Zalig Kerstfeest voor iedereen! Hopelijk zijn jullie allemaal braaf geweest en hebben jullie bezoek gekregen van de Kerstman! ;-)

Eindelijk zijn we er... Nieuw-Zeeland!

2009-12-11T08:23:00.003+01:00

Op donderdag 3 december zijn we, na een vlucht met weer een overdaad aan vliegtuigeten (dit is wel behoorlijk lekker bij Qantas), eindelijk op onze hoofdbestemming aangekomen! Nieuw-Zeeland binnenkomen bleek iets minder vlot te gaan dan al onze andere intredingen... We hebben nog nooit zo lang moeten aanschuiven om een stempel in ons paspoort te krijgen, Maarten zijn visum moest dubbel gechecked worden en onze wandelschoenen en tenten moesten naar het labo om te onderzoeken of er geen schadelijke dingen uit Australië achtergebleven waren. De Nieuw-Zeelanders willen hun eigenheid en hun unieke fauna en flora zo goed mogelijk bewaren. Het labo-onderzoek was wel handig: alles is goed gekuist nu :-) Ze hebben trouwens een klein kevertje in 1 van onze tenten gevonden! Na een lange busrit doorheen de verkeersdrukte in Auckland zijn we in een gezellige jeugdherberg, Auckland Internatinoal Backpackers, terecht gekomen. De herberg heeft niet al te veel kamers (die niet eens vol gestoken worden, ik lig met 2 andere mensen in een 6-dorm), een grote keuken, een living, een wasservice en ligt op wandelafstand van de grote winkelstraten: Queenstreet en Newmarket.

De eerste dagen hebben we gevuld met een IRD-nummer aan te vragen, een bankrekening te openen bij de kiwibank, "Posh" Parnell (de iets sjiekere en rijkere regio in Auckland waar de hostel is) en Queenstreet en omstreken te verkennen. Daarnaast heb ik ook een goed gesprek gehad met Peter, de eigenaar (ik schat dat hij 55j is) van de hostel, over wat we/ik allemaal van plan zijn in Nieuw-Zeeland. Zoals jullie verder zullen lezen, was dit een behoorlijk vruchtbaar gesprek...

Op maandag 7 december zijn we onze zoektocht naar jobs en een appartementje gestart: veel internetten, interim- en immobiliënbureau's afstappen, jobinterviewkledij kopen en onze cv in winkels en café's binnensteken. We kregen vaak te horen dat ze niemand meer nodig hadden doordat alles al geregeld was voor de kerstperiode of dat ze sloten in die periode. Niet echt bemoedigend dus... tot gisteren... 's Ochtends heeft Peter me gevraagd om te helpen met het runnen van de hostel (het koppel dat voordien hielp met kuisen, had onverwacht vroeger opgezegd), tijdens ons vorige gesprek had hij namelijk "een potentieel" in mij gezien... Maak zelf maar uit wat hij daar mee bedoelt :-) Als "jobinterview" mocht ik 's middags met hem een 4u-durende busrit naar Mount Maunganui nemen, daar moest hij namelijk een auto oppikken (hij koopt en verkoopt ook auto's aan backpackers). Tijdens de busrit en de autorit terug kreeg ik allerlei vragen voorgeschoteld en hebben we lange gesprekken gehad. Ik heb alles goed doorstaan en ben aangenomen, joepie :-) Tijdens de hele tocht heb ik ook al wat meer van Nieuw-Zeeland gezien dan de stad Auckland: veel groene velden en bergen met veel koetjes en schaapjes (ik voelde me soms een beetje in "hobbitland" :-) ) en uitzichten over meren en de oceaan. Het was een tocht door een mooi stukje van Nieuw-Zeeland, dat belooft voor later! Toen ik terug in de hostel was, was er nog meer goed nieuws: Elien mag vrijdagavond in de plaatselijke pizzeria een try-out doen en Maarten mag vrijdag werken op een evenement (hij weet niet goed wat voor iets het is, alleen dat hij zeker en vast wijnflessen gaat moeten openen want hij moest een kurkentrekker meenemen :-) ).

Vandaag (11 december) was dan mijn eerste werkdag: de kamers opkuisen, mensen uitchecken, de was doen, uitleg krijgen over het sluiten en openen van de keuken enzo... De komende dagen ga ik vooral dat doen en als ik daar goed uitkom en hij mij voldoende vertrouwd mag ik ook mensen inchecken en auto's gaan ophalen in Mount Maunganui. Als het niet goed komt, ga ik zelf op zoek gaan naar een andere job ;-) Hij heeft me trouwens ook beloofd dat ik gebruik mag maken van alles wat hij hier heeft, dus ook zn Bentley en zeilboot... Benieuwd wat daar van waar is... Voor de rest krijg ik gratis accomodatie en een percentage op de inkomsten, allen naar Auckland International Backpackers dus :-)

Surfen, wandelen en citytrippen in 10 dagen tijd.

2009-12-11T08:10:00.003+01:00

Zoals gezegd zijn we de volgende dag (23 november) doorgereden naar de Gold Coast. Tijdens onze rit is de Bruce Highway veranderd in de Pacific Highway, die af en toe een echte snelweg met 3 of meer rijvakken is. Het rijden is hierdoor wat saaier, maar we schieten zo wel sneller op op de kaart...

Na een uurtje ofzo gereden te hebben, hebben we de Pacific Highway geruild voor de Gold Coast Highway die (zo goed als) de hele kustlijn van de Gold Coast volgt. Tijdens deze rit zijn we gestopt in Surfers Paradise, een plaatsje dat meer bekend staat voor zn uitgaansleven dan voor het surfen :-) Het was hier ook duidelijk dat de examens gedaan waren en de "schoolies"-periode (het begin van de vakantie) begonnen was: op de dijk stond een podium en 's avonds konden er bepaalde delen afgezet en autovrij gemaakt worden... We hadden vrij snel besloten dat dit niet echt ons ding was en zijn verder doorgereden naar Coolangatta. Dit stadje ligt echt letterlijk op de grens tussen Queensland en New South Wales. Aangezien er 1 uur tijdsverschil is tussen deze 2 staten, leeft het stadje dus in 2 verschillende tijdszones wat soms wel voor verwarring kan zorgen... Enkele mensen hadden ons Coolangatta aangeraden om surflessen te volgen, dit hebben we de volgende ochtend dan ook gedaan! Na op het land de basisdingen aangeleerd te krijgen, vlogen we direct in het water... Met de hulp van de instructor, die ons op het juiste moment een zetje gaf om op de golf te zitten, konden we al van de eerste keer rechtstaan op onze plank! Nadat we de varkenshond (de vrije vertaling van pigdog, geen flauw idee waar dat eigelijk vandaan komt) geleerd hadden, konden we ook al snel een bocht nemen. Dat ging allemaal al vlot vonden we, maar dan begon het eigenlijk nog maar: de juiste golf zoeken en op het juiste moment die golf nemen... Dat was even iets anders! Na de lunch besloten we om nog een paar borden te huren om op onszelf nog wat verder te oefenen, want oefening baart kunst zeggen ze :-) Ondanks dat de golven wat wispelturiger waren is het toch nog een paar keer gelukt om een juiste golf te nemen en recht te staan. Die eerste surfdag was geweldig, alleen jammer dat je maar het aantal seconden rechtstaat dan hetzelfde aantal in minuten dat je nodig hebt om een goeie golf te nemen :-)

's Avonds hebben we op de camping een Canadees ontmoet die al enorm veel van de wereld (Europa, Amerika, Azië, Australië en Nieuw-Zeeland) had gezien met... zijn fiets! Deze keer was hij ook de oostkust van Australië aan het doen. Aangezien hij naar het noorden ging, wij naar het zuiden en we juist op de grens zaten, konden we onze wegenkaart van Queensland ruilen voor de zijne van New South Wales. Na de ruil zijn we doorgereden naar Byron Bay, een ander surfparadijs waar het wemelde van de vakantiegangers. In vergelijking met Surfers Paradise, heerste er hier een rustiger surfsfeertje. In de namiddag hebben we opnieuw wat surfboards gehuurd om nog wat te oefenen. Deze keer verliep het jammer genoeg minder vlot: er was te veel onderstroming waardoor het lang duurde eer we een eindje in de zee waren en de golven vielen nogal snel dood. Na een iet wat ontgoochelende surfmiddag besloten we om één van de volgende dagen nog eens surflessen te nemen.

Op donderdag 26 november zijn we tot in Crescent Head gereden. Daar was er een surfschool dat surfkampen organiseert: Surfari's. Daar hebben we op vrijdag dan ook onze tweede echte surfles gekregen. Ook deze keer werkte Moeder Natuur (goeie golven staan of vallen hier echt wel mee) niet mee en was het opnieuw moeilijker om de golven te nemen in vergelijking met de eerste les. Dit was wel een goeie leerschool: als we hier golven kunnen nemen, wat we natuurlijk gedaan hebben, dan kunnen we het overal! (dit zijn de woorden van de instructor ;-) ) Na de lunch (al het eten werd voorzien door Surfari's, leuk om daar eens niet zelf aan te moeten denken) en een plons in het zwembad, zijn we weer in de auto gesprongen om nog wat dichter bij onze eindbestemming te komen. Die nacht koelde het heerlijk fris af en konden we eindelijk onze slaapzakken eens gebruiken, we sleurden ze al zo lang voor niks mee. ;-)

Op zaterdag hebben we de laatste kilometers richting Sydney afgelegd en zijn we naar de Blue Mountains, een bergketen ten westen van Sydney, getrokken. Het oorspronkelijke plan was om daar zaterdag een eerste wandeling te maken, deze wandeling hebben we uiteindelijk geruild voor een trip met de auto langs allerlei mooie uitzichtpunten waaronder een uitzicht over de mistige en groene vallei, over de Wentworth Falls en over de 3 Sisters (deze 3 bergen waren net iets kleiner dan we verwacht hadden...). De oorzaak van deze ruil was de hoge temperatuur: ons schermpje in de auto wees weer temperaturen boven de 40°C aan! Daardoor en door de droogte was het overal verboden om vuurtjes te maken ('Total Fire Ban') en waren sommige wandelingen afgesloten. Gelukkig koelde het 's avonds weer goed af en konden we onze laatste Australische kampeernacht zonder zweten doorstaan. Na een (eerste sinds lang) zondags koffiekoekenontbijt, konden we met succes onze stoeltjes en ons gasvuurtje verkopen waardoor we enkel onze tenten en frigobox nog verder mee moesten nemen/sleuren. De temperaturen waren op zondag al veel aangenamer en daar hebben we van geprofiteerd om een wandeling te maken. Onze keuze viel op de National Pass-tocht, deze ging langs de Wenthworth Falls, de Valley of the Waters en eindigde met een shortcut track terug naar het startpunt. Daarna hebben we echt de allerlaatste kilometers met onze Ford G6 afgelegd en zijn we Sydney binnengereden. Met de hulp van een goeie kaart en copiloot (Elien) zijn we zonder problemen in de gekozen jeugdherberg, Pink House terecht gekomen. Deze jeugdherberg stond overal hoog aangeschreven, toen we aankwamen bleek het echter wat vergane glorie te zijn: doorgelegen matrassen, niet zo fris ruikende kamers, beschimmeld brood en... een grote rat die door verschillende mensen werd gezien! Op aanraden van Belg Yan, die we ontmoet hadden tijdens het ontbijt, zijn we na 2 nachten (samen met onze amerikaanse kamergenoot in Pink House, Joseph) verhuist naar Eva's Backpackers. Een veel gezelligere hostel met zachte bedden, een propere keuken en een dakterras! Ons verblijf in Sydney bestond natuurlijk niet alleen uit jeugdherbergen. De eerste dag hebben we samen met onze gids (de Belg uit Pink House en zeiler Yan Trouwen) de stad verkend. Doordat het weer compleet was omgeslagen in regen en wind hebben we tijdens onze stadswandeling langsheen de kampeerwinkels, Darling Harbour, het Maritiem Museum, de Harbour Bridge en het Opera House onze kawee goed kunnen gebruiken. Weer iets dat we toch niet voor niks hebben meegesleurd ;-). Voor de rest hebben we wat vanalles gedaan in de zeer aangename grootstad: een one man show in het Opera House bijgewoond, gewandeld door het park dat veroverd was door de flying foxes, een kunstmuseum bezocht, gebabbeld met onze babbelgrage roommate Joseph, voedselbedelingen gezien, de boot van Yan bezocht, naar Bondi Beach geweest en uiteindelijk onze kawee weer ver weggestoken in onze rugzak. :-)

Op donderdag 3 december zat ons verblijf en onze Australië-trip er definitief op en zijn we richting onze hoofdbestemming gevlogen: Nieuw-Zeeland! Hierover krijg je meer te lezen in de volgende post...

Na regen komt zonneschijn, veel zonneschijn!

2009-11-22T13:26:00.003+01:00

Op zondag 15 november zijn we, samen met de sympathieke, roze-geklede crew, gaan zeilen met een ex-racezeilboot, de Ragamuffin. In tegenstelling tot de vorige dagen was er juist op die dag niet zo veel wind waardoor er van echt zeilen jammer genoeg niet veel van in huis is gekomen. De zeilen werden wel gehezen maar de motor was nodig om ons tussen de verschillende Whitsunday Islands te laveren tot de eindbestemming: Whithaven Beach op Whitsunday Island, raar maar waar het belangrijkste eiland van de eilandengroep ;-) Daar werden we getrakteerd op een 7km-lang wit strand waar we onder een stralende zon gelunched en gebeachvolleybald hebben.

Maandag, 16 november, was het tijd (door het slechte weer zijn we iets langer in Airlie Beach gebleven waardoor ons tijdschema iets krapper is geworden) om onze tocht langs de Bruce Highway tussen Cairns en Brisbane verder te zetten. De Bruce Highway is de grootste baan tussen deze 2 steden, maar bestaat toch vaak maar uit 1 rijvak per richting waardoor het soms oppassen geblazen is wanneer er een "oversized vehicle" (grote trucks met veel te brede dingen op hun oplegger) passeert. Gelukkig worden deze vrachtwagens meestal goed aangegeven door meerijdende autotjes zoals de groene en rode vlag-auto bij de koers in Vlaanderen. Langs de landkant van de highway zijn er in de verte zo goed als altijd bergen te zien, langs de kustkant daarentegen is er meer variatie in het landschap: zee, bergen, grote vlakten... Vlak naast de baan zijn er afwisselend suikerrietvelden, bossen die duidelijk al 1 of meerdere "bushfires" hebben meegemaakt en dorre velden (waar een kudde zebra's of giraffen niet op zou misstaan) met hier en daar een paar koeien, te zien. Maandagavond hebben we overnacht op een camping in Yeppoon, daar hebben we een interessant Zwitsers koppel ontmoet: hij maakt foto's voor bedrijven zoals Mammut (bv ski-actiefoto's) en zij is een weervrouw in Zwitserland :-)
Dinsdag zijn we verder doorgereden naar de "beef"-stad Rockhampton (of korter Rocky). Onderweg zijn we een kijkje gaan nemen bij het Singing Ship in Emu Park en hebben we gezien hoe een "beef bus" (een dubbeldekkervrachtwagen die vol koeien zit) wordt gelost. Tegen de middag hadden we een nieuwe camping waar we de schaduw konden opzoeken en afkoelen. Na de regen van de vorige week, maken we nu een Australische hittegolf mee: het was blijkbaar al even gelden dat de temperatuur hier richting 40°C is gegaan. Rond een uur of 4 werd de hitte wat draaglijker en dachten we nog een wandeling doorheen de plaatselijke zoo te maken, die had echter juist zn deuren dicht gedaan waardoor onze wandeling beperkt bleef tot de Botanical Gardens. Na de korte wandeling zijn we natuurlijk een steak gaan eten, twas een lekker beestje! Daarna was het alweer tijd om in onze tent te kruipen om goed uitgeslapen te zijn want de volgende dag stond er een farmstay in de Myella-farm op het programma. We werden om 6u30 (de dagen beginnen en eindigen hier altijd vroeg aangezien de zon al op is om 5u en al is verdwenen tegen 19u) opgehaald door (droogstoppel) Shane die op de farm werkt. Na een stevig ontbijt (met toastjes die op een originele manier geroosterd werden) zijn we gaan paardrijden op de farm. Mijn paard, Whyskey had er niet veel zin in: eerst wou ze niet meestappen, tijdens de rit was er geen vaart in te krijgen en wanneer we er bijna waren, waren we plots de eerste... We zullen het maar op de hitte steken zeker dat Whyskey niet veel zin had, de temperatuur heeft namelijk de kaap van de 40°C bereikt! Na de salade-lunch en de babykangoeroe zn melkflesje te geven, hebben we een motorcross-initiatie gekregen en hebben we een ritje naar de "sunset"-berg gemaakt. Jammer dat we voor het donker (er is hier amper straatverlichting en 's nachts zijn er veel overstekende kangoeroes) al terug naar onze camping moesten... Het motorrijden was meer mn ding dan het paardrijden, het zal in de genen zitten zeker...

De dag nadien zijn we na een "pancakes"-ontbijt doorgereden naar Bundaberg, de stad van de Bundaberg Rum. Daar hebben we uiteraard een bezoekje gebracht aan de Bundaberg Rum-distillerij en rum geproefd. 's Avonds hebben we onze tentjes naast het Mon Repos National Park neergezet. In het Mon Repos-park konden we vanaf 19u schildpadden, die hun eitjes op het strand komen leggen, gaan spotten. Aangezien wij in groep 3 zaten, werd ons geduld het langs op de proef gesteld en konden we pas na 22u het strand op om een eileggende schildpad te zoeken. Nadat het beestje 99 eitjes had gelegd, baande ze haar opnieuw een weg over het strand naar het frisse zeewater (na een paar dagen voor de kust te verblijven, zal ze terug aan land komen voor een of meerdere volgende eilegbeurten). Aangezien ze haar nest niet ver genoeg op het strand had gemaakt, werd er verderop een nieuw en veiliger nest gegraven en mochten we helpen om de pingpongbal-achtige eitjes te verleggen naar hun nieuwe thuis. In het terugkeren naar de basis van het park, bleek er nog een schildpad aan land te zijn, ook deze was niet ver genoeg het strand opgekropen. Wij waren vrijwilligers om opnieuw de eitjes te verleggen, deze keer waren het er meer dan 100! Het was een enorm leuke maar vermoeiende dag en we waren dan ook blij om onze tentjes in te kruipen.

Na een korte nachtrust, tegen 7u dreven we als het ware uit onze tent door de warmte, en een verfrissende ochtendduik in de zee reden we verder naar het kuststadje Noosa. Daar aangekomen hebben we direct een verblijfplaats gezocht en dankzij de Tourist Information ook direct gevonden: een mooi appartementje met 2 slaapkamers, keuken met ovenen afwasmachine, 2 badkamers... Gewoonweg alles is aanwezig en dit voor nog geen €25/p/nacht (slechts een beetje duurder dan een nacht in een dorm in een jeugdherberg)! Wat een luxe na anderhalve maand in jeugdherbergen, guesthouses of op matjes in een tent door te brengen! Na een ijsje en strandwandeling hebben we ons gewaagd aan een stuk kangoeroevlees (natuurlijk zelf gebakken in onze mooie keuken), het was verrassend lekker vlees met een zoete smaak. Zaterdagmorgen zijn we 3u gaan wandelen in het Noosa National Park, een aangename wandeling doorheen bossen (waar we jammer genoeg geen koala's hebben gezien zoals we eigelijk gehoopt hadden) en langs de kust. Daarna hebben we geprofiteerd van de wasmachine in ons appartementje, (een iets te late) verjaardagstaart gegeten, nog wat rondgeslenterd in het Mediterraans-achtige, gezellige beachstadje, een Australische krant gekocht (waar op de voorpagina van de wereldnieuwskatern een grote foto van Van Rompuy prijkte, België zal niet snel helemala uit onze geheugens gewist worden ;-) ) en natuurlijk uitgebreid gekookt in het keukentje, gastronomisch zoals we zijn :-) We zijn hier veel te snel gewend geraakt aan het appartementsleventje...

Vandaag hebben we, na een zondagontbijt met broodjes uit de oven want koffiekoeken kennen ze hier jammer genoeg niet, het appartementje met de zachte bedden achtergelaten om verder naar het zuiden te rijden. Via de Sunshine Coast, de Glasshouse Mountains, het laatste stuk van de Bruce Highway, Daisy Hill Koala Sanctuary en de moderne, grote stad Brisbane zijn we op een camping ten zuiden van Brisbane beland. Morgen rijden we naar de Gold Coast, op zoek naar een ideale surflocatie...

Tot surfs!

Cruisen maar!

2009-11-14T13:19:00.003+01:00

Het is ondertussen al even geleden (in vergelijking met de andere updates), maar het internet is hier, ondanks dat Australië meer ontwikkeld is dan Thailand, minder toegankelijk dan de voorbije maand. Hier een verslagje van de afgelopen week...

De jeugdherberg in Cairns, Tropic Days (de naam zegt genoeg), beviel ons zo hard dat we er tot maandagmorgen zijn gebleven. De autoproblemen zaten daar natuurlijk ook voor een stuk tussen... Na enkele keren bellen en mailen heeft Europcar België toegegeven dat ze een foutje hebben gemaakt (ze hadden onder andere geen rekening gehouden met de -25j taksen die in Australië gelden) en deden ze niet moeilijk om het bedrag dat we al betaald hadden, terug te storten. De rest van onze dagen in Cairns hebben we gevuld met rondslenteren in het stadje, in de hangmatten van Tropic Days liggen, zelf ons potje koken, zwemmen in de lagoon op de esplanade (we mogen namelijk in deze periode niet in de zee zwemmen doordat er veel gevaarlijke, stekende kwallen zitten, jellyfisch genaamd) en in de tuin van Tropic Days en het zoeken naar een andere huurauto. Voor dat laatste hebben we hulp gekregen van Phil (iemand die bij Tropic Days werkt en net zoals al het andere personeel daar supervriendelijk en behulpzaam was), we hebben uiteindelijk gekozen voor een Ford Falcon G6. Voor 3 backpackers is deze, om eerlijk te zijn, toch wel iets te sjiek en te nieuw... Bij de start van onze trip stonden er nog geen 9000 km op de kilomoterteller! Eens de auto in ons bezit was, zijn we kampeermateriaal gaan kopen: tentjes, matjes en natuurlijk een frigobox (deze komt uit de plaatselijke Colruyt, de Coles) :-) In Cairns ben ik ook voor de (hopelijk) laatste keer naar de dokter geweest voor de vijfde en laatste hondsdolheidspuit, joepie! Nu nog wachten totdat de wonde helemaal dicht is en ik heb een herinnering aan Thailand die ik nooit zal vergeten... Tijdens ons verblijf in Cairns is het weer ook wat omgeslagen: het heeft tot en met donderdag elke dag (al dan niet veel) geregend! We hadden ons het weer in Australië en in de Sunshine State (de bijnaam van de provincie Queensland) wel even anders voorgesteld ;-)

Maandagmorgen zijn we met onze Ford begonnen aan de tocht naar Sydney. Het links rijden en zitten is toch wel effe wennen, gelukkig ist nen automatic en moeten we dus niet nadenken over het links schakelen :-) We zijn onze roadtrip begonnen met een bochtig ritje (iets voor motorliefhebbers) doorheen de Atherton Tablelands waar we enkele tussenstops bij een paar watervallen (waaronder de Millaa Millaa Falls), grote, vreemde bomen en Henrietta Creek. Bij die laatste stop hebben we een kleine wandeling gemaakt, de eindbestemming was een andere creek, die bleek vlak naast de grote baan te liggen, een beetje teleurstellend dus... Toen we terug aan de auto kwamen, was er nog een onaangename verrassing: onze voeten zaten onder de bloedzuigers! Die hebben ons waarschijnlijk aangevallen tijdens de kleine wateroversteek die we gedaan hadden. Nadat ze allemaal verwijderd waren en we onze ronde wondjes flink verzorgd hadden, begon het weer te regenen en zijn we verder gereden naar Mission Beach, onze eerste overnachtingsstop. Daar vonden we een camping met uitzicht op zee, gezellig voor de eerste keer in onze tentjes slapen met zicht op zee, dachten we... s'Nachts waren die verdomde weergoden er weer met hun regen en enorm veel wind! We hebben de auto dan maar gebruikt als windscherm voor onze tentjes, die de eerste stormachtige nacht toch goed overleefd hebben :-) In Mission Beach zijn we voor het eerst Belgen (Thomas en Katrijn uit Gent die een bio-ingenieur kennen die wij ook kennen, de wereld is toch klein...) tegengekomen, zij deden onze tour in omgekeerde volgorde, handig om enkele leuke plaatsjes te vinden! We hebben ook onze kampeeruitrusting uitgebreid met 3 stoeltjes uit de Woolsworths, een andere grote supermarktketen.

De volgende ochtend zijn we in de regen doorgereden naar Townsville. Onderweg lagen er hier en daar dode kangoeroes langs de weg, meteen begregen we waarom er zoveel "opgelet!"-bordjes voor kangoeroes langs de baan staan. Die bordjes zijn er ook voor andere dieren: cassowaries, koeien, schapen en ook voor schoolbusstops. Eens aangekomen in Townsville, besloot de zon zich nog even keihard te geven en hebben we nog een wandeling langs de dijk en plaatstelijke haven gemaakt. De dag daarna zijn we doorgereden naar Airlie Beach, de uitvalsbasis om naar de Whitsundays Islands te gaan. Onderweg besloot een steentje (er zijn hier veel werkzaamheden en dus veel steentjes op de baan) keihard tegen onze voorruit te vliegen waardoor ons eerste sterretje al binnen is. Van het verhuurbedrijf mogen we er verder mee doorrijden tot in Sydney, dus doen we dat maar :-) In Airlie Beach zijn we beland in Koala Beach Resort, een soort oud Center Parks dat omgetoverd is tot backpackersresort, waar we een kamer voor 4 personen met eigen badkamer en keukentje (wel zonder kookplaat) hebben. Het doet een beetje raar om na een maand nog eens zo veel ruimte te hebben :-) De ruimte is zelfs zo groot dat we huisdieren hebben: kakkerlakken! Die beestjes zijn best wel snel, maar het heeft me niet tegengehouden om er toch eentje te doden (Elien en Maarten waren daar niet echt zo voor te vinden :-) )... s'Avonds hebben we voor het eerst gebarbequed met zicht op zee, zo zullen er nog wel enkele BBQ's volgen (wel liefst met iets minder wind)!

Het oorspronkelijke plan was om donderdag en vrijdag de Whitsundays Islands te bezoeken, dit viel echter in het water door de slechte weersvoorspellingen voor die dagen. We hebben donderdag dan maar gevuld met het plannen van het weekend (met goed weer!) en de verdere trip, foto's bewerken en een tweede zeezicht-BBQ. Vrijdag wouden we naar een Nationaal Park in de buurt rijden, na een dik uur rijden en een beetje meer informatie, bleek echter dat we nog maar halverwege waren... We besloten dan maar te gaan picknicken in het iets dichtere Conway Beach waar er opnieuw een mooi zee-uitzicht en waar we wat springfoto's hebben gemaakt. Na nog wat rondgereden te hebben en een lange slang en een grote hagedis de straat te zien oversteken, zijn we gaan zwemmen in de lagoon op de esplanade in Airlie Beach. Queensland is sinds vrijdag dus weer de naam Sunshine State waardig!

Vandaag zijn we een klein stukje van 1 van de 7 natuurwonderen, het Great Barrier Reef, gaan verkennen. Om daar te geraken moesten we 3u op een ferry zitten, in het begin was het een aangename vaart tussen al de eilandjes in het zonnetje, eenmaal verder op zee werd alles wat wilder en werden er hier en daar kotszakjes uitgedeeld (neenee, niet bij ons ;-) )... Vanop een ponton vlak naast het rif konden we, helemaal ingepakt in een lycrapak tegen de jellyfish, wat rondsnorkelen over het rif. In vergelijking met onze snorkeltrip op Koh Phi Phi, was de aanwezige fauna en flora hier minder kleurrijk en gevariëerd. Dit kan misschien wel te maken hebben met de massa's mensen die ze op sommige plaatsen van het rif loslaten. Ondanks dat we iets minder onder de indruk waren van het leven in de Great Barrier Reef dan verwacht, hebben we wel weer volop genoten van de trip (hiervoor zit ook de lekkere BBQ-lunch en het fruit-vieruurtje voor iets tussen)! Morgen doen we een volgende begeleide trip: we gaan zeilen! Hopelijk zijn onze magen dan even sterk als vandaag! ;-)

2009-11-05T09:32:00.003+01:00

Hi folks!

Jaja, jullie lezen het goed, ondertussen zijn we na een nacht vliegwerk aangekomen in Cairns in Australië! Voordat ik hierover al iets vertel, pik ik de draad op in Singapore.

Onze 2 overige dagen in Singapore hebben we goed gevuld gekregen. De 2de dag hebben we met de Hop On, Hop Off-bus (deze keer niet gratis) de stad Singapore wat verkend. Zo hebben we, na een wens gedaan te hebben, 3 keer rond de Fountain of Wealth gelopen, gegeten in Chinatown, de Botanical Gardens bezocht (waar we een koppel van op de bus van Thailand naar Maleisië tegenkwamen), even gewandeld door het nogal doodse Park Canning, een Australische steak gegeten (we moeten toch kunnen vergelijken eens we in Australië zitten ;-) ) en natuurlijk geshopt! Ik heb eindelijk nieuwe slippers in mn maat gevonden :-)

De 3de en laatste dag zijn we de vele beestjes in de Singapore Zoo gaan (be)zoeken. Een mooie en grote zoo waar de beestjes veel meer plaats en een natuurlijkere habitat hebben dan in de Antwerpse Zoo. Het was de lange trip met tram en bus meer dan waard! Tegen de avond zijn we richting Changi Airport getrokken voor de vluchten naar Australië. Ons Aziatisch avontuur hebben we afgesloten met... Burger King!

Na een nacht wachten, vliegen (waarbij we om 4u Singaporse tijd moesten overstappen op onze andere vlucht), weinig slapen, veel te veel eten en goed door de douane te komen, waren we klaar om onze auto (die wie vanuit Singapore hadden gereserveerd) te gaan ophalen. Eenmaal daar, bleek dat we nog een extra bedrag van 800 Australische dollar moesten betalen omdat we nog geen 25j zijn... Dat stond niet in de bevestigingsmail die we eerder hadden gekregen en was dus niet ingecalculeerd... Wij dan maar een jeugdherberg gezocht om van daaruit ons autoprobleem op te lossen. Het probleem is nog niet opgelost door de 9u tijdsverschil met België, maar we zijn wel in een chille jeugdherberg terecht gekomen waar we ons helemaal thuisvoelen!

Write you later!

Azie zit er bijna op...

2009-11-02T15:04:00.004+01:00

Op 29 oktober zijn we richting de capital van Maleisie getrokken: Kuala Lumpur (KL). Opnieuw hadden we er voor gekozen de bus te nemen. Toen we om 8u 's ochtends opstapten werden we aangenaam verrast: het was een luxe VIP-bus met mega slaapzetels! Het reizen is nog nooit zo comfortabel geweest :-) Eenmaal daar aangekomen, zijn we direct op zoek gegaan naar een jeugdherberg die in onze reisgids (de Lonely Planet) stond. Deze zag er langs buiten niet uit, maar was binnenin goed verzorgd, het ontbijt was inbegrepen en er was een mooi dakterras. Na alles gedropt te hebben, hebben we een wandeltour (met gids Maarten en de Lonely Planet) gedaan die langs het koloniale deel van KL en Little India liep. De bekende Petronas Twin

Towers konden we bijna vanaf elke plaats zien, goed orientatiepunt! Deze torens (en het bijhorende park en shopping center) zijn we de volgende dag (na een nachtje slapen met veel achtergrondmuziek uit de verschillende bars in de straat van de jeugdherberg, blijkbaar een populaire uitgangsbuurt...) van dichtbij gaan bekijken. We hadden het geluk om aan 3 van de 1400 gratis ticketjes, die ze elke dag uitdelen, te geraken zodat we in de namiddag (met de lift) tot de 44ste verdieping konden klimmen om vanop de brug tussen de torens een sjiek uitzicht over KL te kunnen

aanschouwen. In de tussentijd heb ik, terwijl Elien en Maarten een paar uurtjes quality time hadden, een bezoekje gebracht aan de Lake Gardens. Daar heb ik onder andere gewandeld langs de orchidee en hibiscus tuinen. Het meer heb ik jammer genoeg

niet gezien doordat het baantje dat ik wou nemen afgesloten was en omdat de Maleisie-plannetjes van de Lonely Planet toch niet zo goed blijken te zijn (en nee het lag niet aan mij!)... Na het bezoek aan de Twin Towers wouden we ook de KL-tower (met een hoger uitzicht dan de Twin Towers) nog een bezoekje brengen, de prijs om omhoog te gaan vonden we echter net iets te hoog en we besloten dan maar om al rustig naar het station te gaan waar we de nachtelijke VIP-slaapbus (opnieuw reuzezetels, jihaa!) richting Mersing gingen nemen.

Het plan was om vanuit Mersing nog eens een trektocht doorheen de jungle te ondernemen, daarvan zijn we uiteindelijk wel een beetje van afgeweken... De busticketverkoper had ons verteld dat we rond 6u 's ochtends zouden arriveren, om 4u riep de buschauffeur jammer genoeg al "Mersing!"... Stonden we daar mooi in het midden van de nacht in een verlaten busstation met gesloten toiletten, maar waar gelukkig toch nog licht bleef branden :-) Er zat dan niks anders op om een filmpje (Kong Fu Panda, om een beetje in de sfeer te blijven ;-) ) te bekijken totdat het licht werd... Rond 6u begon het leven in het busstation op gang te komen en bleken "de 3 blanken" het gespreksonderwerp te zijn in heel Mersing! We zijn dan een kijkje gaan nemen naar een jeugdherberg die ook jungle-uitstappen organiseert, deze zag er echter niet zo goed uit: kamers die bovenaan afgesloten waren met tralies, gezellig is anders... Aangezien het de vorige dagen serieus had geregend waardoor de junglepaden er niet goed bijlagen (en wij niet veel hadden geslapen), besloten we maar om direct door te reizen naar Johor Bahru. Om 8u zaten we al op de bus richting JB, helemaal in het zuiden van Maleisie. Ondanks dat we al lang wakker waren, was de dag eigenlijk toch nog maar juist begonnen. In JB wouden we eerst langsgaan bij toeristeninformatiedienst, deze bleek echter gesloten te zijn in het weekend waardoor we weeral op straat stonden, deze keer gelukkig in een iets modernere en grotere stad :-) We besloten dan maar om in JB tot rust te komen en hebben het afgelopen weekend dan maar gevuld met shoppen, eten, internetten en de Australie-trip al eens te bekijken. Het koffiehuis waar we enkele uren gezeten hebben om te internetten was blijkbaar blij met onze aanwezigheid: ik kreeg zelfs een gepersonaliseerde beker (foto volgt nog) :-) Ondanks dat JB een vrij grote stad is en zo goed als de enige manier is om via de weg naar Singapore te geraken, werden we ook hier geregeld nagekeken en vonden de mensen onze huid zo wit en ons haar zo licht... Mijn kapsel lijkt volgens een internetcafebaas trouwens op het kapsel van een filmster, we zouden ze hier veel kunnen wijsmaken denk ik ;-)

Vanmorgen hebben we de oversteek naar Singapore gemaakt. Hiervoor moesten we eerst een departure-stempel gaan halen in het splinternieuwe mega-immigratiegebouw van JB (we hebben 15 tot 20 minuten moeten wandelen eer we bij de stempelmensen aankwamen) om daarna gedurende 15 minuten met de bus in niemandsland te rijden. In Singapore aangekomen, werd de jeugdherberg, die we op voorhand geboekt hadden, gemakkelijk gevonden. Deze is opnieuw dik in orde, is nog behoorlijk nieuw en heeft supervriendelijk personeel.

In de namiddag hebben we, tijdens een hevige regenbui, een bezoek gebracht aan het Asian Civilisations Museum: een groot museum met, zoals de naam al zegt, verschillende galereien over Singapore, China, zuid-, zuidoost- en west-Azie. Na daar enkele uren gespendeerd te hebben, was het opgehouden met regenen en zijn we in de avondlijke schemering een wandelingetje gaan maken op de esplanade.

Ons aziatisch avontuur zit er bijna op, nog 2 daagjes en we vliegen naar de volgende bestemming...

Geuren, kleuren en smaken...

2009-10-28T16:21:00.004+01:00

Gisteren en vandaag hebben we doorgebracht op het eiland Penang in Maleisië. We hebben dus eindelijk het land van de Toyota's en Isuzu's (en bijtende honden) verlaten en zijn terecht gekomen in een land waar ook Ferrari's en Mercedessen rijden :-) Onze eerste indruk van Maleisië is toch wel anders dan die van Thailand: je kan duidelijk zien dat de Britten een westerse invloed achtergelaten hebben op Penang. Alles is hier ordelijker (er zijn voetpaden), beter georganiseerd en de Engelse taal is geen probleem meer (oef voor ons!). In Georgetown leven er ook veel verschillende nationaliteiten vredig naast elkaar: Maleisiërs, Chinezen, Indiërs en nog vele andere.

Gisteren hebben we een wandeling doorheen Georgetown gedaan en onder andere Fort Cornwallis bezocht. We hebben ook het museum over de geschiedenis van Penang (Penang is trouwens het maleisische woord voor betelnoot) bezocht en we zijn naar een

Tropical Spice Garden geweest. De gids in de kruidentuin wist ons allerlei toffe dingen (je kan bv high worden van nootmuskaat en er zelfs van sterven...) te vertellen over de kruiden en onze neuzen werden goed getest. Ons eerste echte avondmaal in Maleisië was een Indische maaltijd: superlekker en voor (meerdere) herhaling(en) vatbaar!

Vandaag hebben we, na een lange busrit en veel gewacht te hebben in de regen, de Tropical Fruit Farm bezocht waar we na alweer een interessante rondleiding (Wist je al dat een ananasplant maar 1 ananas voortbrengt en daarna sterft? Wij niet :-) ) fruit a volonté mochten eten, het ene stuk fruit viel al beter in de smaak dan het

andere ;-) Daarna zijn we een wandeling gaan maken in het Nationaal Park van Penang. Het was daar door de vele regen van vanmorgen goed drassig, zeer vochtig maar ook weeral meer dan de moeite waard om nog eens tussen de tropische bomen en andere planten te wandelen en de frisse lucht op te snuiven...

Morgen vertrekken we richting Kuala Lumpur, hopelijk valt het daar evengoed mee dan hier in Georgetown, Penang!

Tot de volgende!

Hophophop!

2009-10-27T15:14:00.008+01:00

Het vorige bericht ben ik geëindigd met de cocktails op Koh Tao. Zo zijn er de dagen nadien, tijdens het eilandhoppen, nog wel een paar gedronken. Op Koh Tao zelf zijn we nog 1 volledige dag gebleven. We hebben daar wat rondgewandeld op zoek naar view points en mooie stranden, beide hebben we gevonden. :-)

De volgende ochtend (22 oktober) hebben we de ferry richting Koh Samui genomen. Tijdens het wachten op de ferry, werden we aangenaam verrast door "oude" bekenden: Woopy en haar moeder namen diezelfde ferry richting Koh Phangan! Na de tussenstop op Koh Phangan, zijn wij direct naar Koh Samui getrokken waar we (dankzij het laagseizoen) voor een goed prijsje een kamer in een echt hotel gevonden hebben. Na ons gesetteld te hebben, zijn we om mn vierde en voorlaatste spuit tegen hondsdolheid gegaan en hebben we voor de verandering nog wat gewandeld op de stranden en gezwommen. Maarten kon op het strand niet aan de verleiding weerstaan om met een jetski op het water te gaan, waar hij zeker en vast geen spijt van heeft!

Op 23 oktober werden we op mn verjaardagsochtend veel te vroeg gewekt door onze wekker om onze tocht verder te zetten. De volgende bestemming was opnieuw een een eilandje: Koh Phi Phi, gekend voor zijn mooie uitzichten. Met dat in onze gedachten, gingen we van grote bus naar ferry en opnieuw naar grote bus om daarna via enkele minivans (waaronder 1 thaise) op de ferry richting Koh Phi Phi (waar we opnieuw een oude bekende tegenkwamen: een londense portugees die we hadden leren kennen tijdens de bamboo rafting) te eindigen. Tijdens de hele trip kreeg ik een heel feestmaal: boterhammen met nutella (wat heeft dat gesmaakt!) en daarna nog "aiki"-achtige supernoedels :-) Elien en Maarten hadden ook enkele thaise kadootjes, waar ik aangenaam verrast mee was! Aangekomen in Koh Phi Phi gingen we naar ons hotel. Voor mn verjaardag dachten we eens een iets duurdere kamer te boeken om wat meer luxe te hebben, de kamer viel jammer genoeg wel een beetje tegen, we hebben al beter gehad voor minder geld... Maar wie heeft er eigenlijk een hotelkamer nodig als er stranden in de buurt zijn ;-) Ik ga waarschijnlijk niet vaak meer kunnen zeggen dat ik mn verjaardagsavond heb doorgebracht bij warme temperaturen, op het strand met een cocktail in de hand :-)

De volgende 2 dagen hebben we rustig doorgebracht op Koh Phi Phi (waar de vele honden vervangen zijn door katten met rare staarten): wat rondgewandeld, gezwommen, gewinkeld (Elien heeft een T-shirt met "Same, same but different" op, deze waren jammer genoeg niet te koop in mijn maat...), "buckets" (kleine emmertjes

met drank en genoeg rietjes in) gedronken op het strand terwijl we naar een vuurshow aan het kijken waren en hebben we een keileuke snorkeltrip gedaan! Samen met duiker Nick zijn we met een longtail-boot naar een nabij gelegen eilandje getrokken om daar te snorkelen. We hebben vissen, koralen,... in alle kleuren van de regenboog gezien, echt super! Ik voelde me als een (snorkel)vis in het water en denk er nu over om het echte duiken te leren... De snorkeltrip sloten we af op het strand van de film "The Beach", Maya Bay, net een sprookje maar dan zonder Leonardo ;-) Na de snorkeltrip hebben we samen met onze nederlandse snorkelmaatjes (die vorig jaar ook naar Nieuw-Zeeland en Australie zijn geweest) ons laatste avondmaal op thaise bodem gegeten...

Gisteren zijn we met niet zo nieuwe minibusjes naar het eiland Penang in Maleisie gereisd. De eerste minibus kraakte en piepte langs alle kanten waardoor we dachten dat er een stuk van de bus ging vallen, de tweede bus leek beter... totdat we een kwartiertje weg waren en de chauffeur plots naar de kant ging, motor oververhit ofzo. Na een halfuurtje was het probleem opgelost en konden we zonder problemen de grens tussen Thailand en Maleisie oversteken. Na een reis van meer dan 12u arriveerden we eindelijk in Georgetown, Penang en waren we allemaal een beetje gebroken door de krammikelige busjes die veel te laag waren en waar net iets te weinig beenruimte was voor mensen die groter zijn dan de gemiddelde thai :-) Na alles gedropt te hebben in onze volgende guesthouse hebben we nog snel een hap gegeten en zijn we als een blok in slaap gevallen...

Vandaag hebben we onze dag doorgebracht in Georgetown en omstreken, hierover kunnen jullie meer lezen in het volgende bericht...

Enjoy your life!

2009-10-21T03:52:00.003+02:00

Het is al even geleden dat we tijd hebben gehad om iets te posten, het is dus een hele boterham (of toast hier in Thailand)...

Het afgelopen weekend hebben we die historische sites bezocht : Sukhothai en Ayutthaya (Ayatthuya volgens Elien en Maarten). Beide sites hebben we bezocht met de fiets (bij de temperaturen hier is dat veel aangenamer in vergelijking met alles te voet doen), we hebben dus al een beetje geoefend op het links rijden… Doordat de

oude stad van Sukhothai en Ayutthaya ongeveer in dezelfde tijd gebouwd zijn, zijn deze (zoals jullie kunnen zien op de foto’s) wat beelden enzo betreft behoorlijk vergelijkbaar. De nieuwe stadsgedeelten zijn dan weer niet te vergelijken: waar Sukhothai een eerder verlaten indruk naliet, was er in Ayutthaya toch wel meer te beleven. Dit kan echter ook te maken hebben met ons eerste (en hopelijk laatste) booking-probleem van de reis. Na de 6u-durende rit van Sukhothai naar Ayutthaya bleek dat de eigenaar van de jeugdherberg de vorige dag het internet niet geraadpleegd had waardoor deze onze booking (die we dus mooi op voorhand hadden gemaakt en die wel bevestigd en aanvaard was) dus niet had ontvangen. Stonden we daar mooi in de vochtige warmte zonder een kamer met airco ter onzer beschikking! Na even onderhandelen hebben we dan maar voor een (nog) lager prijsje een kleine kamer met fan en ontbijt genomen. We hadden nu eenmaal niet veel zin om in de regen naar een andere slaaplocatie te zoeken… Die nacht maakten we (al slapend of verschietend) ook nog een tropisch onweer met donders en bliksems mee, ik heb er wel niet zo veel van gemerkt, slaper die ik ben :-). De volgende ochtend zijn we direct op zoek gegaan naar een andere jeugdherberg voor de nacht nadien. Bij Tony’s Place kregen we voor een goed prijsje een klein appartement met airco ter onzer beschikking, het was dus van het ene uiterste naar het andere.

In Ayutthaya hebben we naast de oude stad ook een Floating Market bezocht. Zoals de naam het zegt, hadden we een markt met allerlei drijvende kraampjes verwacht. Het bleek echter een groot ponton met allerlei eetkraampjes te zijn. Terwijl we daar, genietend van de heerlijke eetgeuren, rondliepen, begon er plots een soort watertoneel met vuurspuwers en geisha’s in het midden van het ponton. Het was een

heel spektakel wat uiteindelijk een soort regendans leek te zijn, want nog geen 5 minuten nadat het gedaan was, barstten de hemelsluizen open en moesten we een schuilplaatsje zoeken. De regenbui duurde niet zo heel lang waarna we konden terugfietsen naar ons appartement in Tony’s Place waar ik een handwasje heb gedaan en me heb ingesmeerd met aftersun (voor de eerste keer in 10 dagen tijd was ik een beetje verbrand, het heeft nog lang geduurd ;-) ).

Maandag zijn we eerst met een minibus richting het mega Southern Bus Station in broeierig Bangkok gereden om vervolgens de bus richting het zuidelijke deel van Thailand te nemen. Voor die laatste rit moesten we blijkbaar een half uur op voorhand inchecken, wat we dus niet wisten, waardoor de busbegeleider ons was komen zoeken in het grote busstation waar wij op ons gemakske nog iets aan het eten waren. Zo moesten we toch al niet meer zoeken naar het juiste platform ;-) De hele busreis verliep vlot, wel waren er enkele opvallende figuren op de bus: een onfris ruikende kerel die natuurlijk vlakbij stond (wie later p de bus stapte moest rechtstaan!), de thaise kerel voor mij die naar thaise normen enorm brede schouders had en een klein gastje dat niet kon stilzitten en waarbij ik spontaan aan mn broer moest denken… Na de busrit hebben we in Chumphon overnacht om daar vanmorgen vroeg (om 5u50) op te staan om de ferry richting de volgende bestemming (het eilandje Koh Tao) te nemen!

Na al de tempels en boeddha’s van de voorbije dagen, vonden we dat het tijd was voor eens iets anders. Momenteel zitten we in een kleine bungalow op een eilandje in de thaise golf waar er een vakantiegevoel zoals wij het kennen heerst: strand, zee, winkeltjes, cocktails en BBQ. We hebben ondertussen dus onze eerste duik in de thaise zee genomen (ik met een waterdichte plakker op mn wonde natuurlijk) en genoten van een cocktail bij zonsondergang, hopelijk volgen er zo nog veel!

2009-10-16T15:13:00.003+02:00

Woensdag hebben we een begeleide trip doorheen de provincie Chian Rai gedaan. Mister Koa bracht ons samen met gids Sam, die ons enkele nieuwe dingen over Thailand wist te vertellen, met een luxe-minibus van de ene plaats naar de andere. We bezochten enkele van de belangrijkste punten in Chiang Rai:
-de Hot Springs die uiteindelijk niet zo veel voorstelden, we hadden veel geisers en warmwaterbronnen verwacht maar het bleken maar 1 geiser en 1 warmwaterbron te zijn.
-de tempel Wat Rong Khun was voor mij het hoogtepunt van de trip. Dit was een maagdelijk witte tempel met een meer hedendaagse kijk op alles (zo konden we in de tempel afbeeldingen van 9/11 en The Matrix zien) en waaraan ze nog volop aan het bouwen zijn. We zullen nog eens moeten terugkomen om het resultaat te zien ;-)
-de Golden Triangle is het drielandenpunt waar Thailand, Laos en Myanmar van elkaar gescheiden worden door 2 rivieren (de Nam Ruak en de Mekong River). Hier vond vroeger de opiumhandel plaat...
-Mae Sai is het meest noordelijke punt van Thailand en lag dus ook op de route. Hier is het vergeven van 10-tallen winkeltjes en kraampjes die bijna allemaal hetzelde verkopen. Tevergeefs gingen we op zoek naar een nieuwe zonnebril voor Elien aangezien zij haar vorige bril al na minder dan 24 uur kwijt was!
-de laatste stop was het dorpje van de Longnecks. Deze hebben we uit principe niet bezocht en we hebben dan maar wat dingen gekocht aan een kraampje van inwoners van een ander bergdorpje waarvan ik de naam niet meer weet. :-)

Daarna was het een lange rit terug naar Chiang Mai tijdens dewelke ik eindelijk tijd had om mn fotos te sorteren, er zijn dus eindelijk fotos te bekijken! Veel plezier ermee!

Gisteren hebben we een chill-dagje gehouden waarbij ik mn derde spuit moest laten injecteren, ik heb nog nooit zoveel ziekenhuizen op een week gezien denk ik! Bij een relaxdagje hoort natuurlijk een massage. Elien en ik waagden ons aan een thaise massage en Maarten aan een oliemassage. Het was gewoonweg zalig! Elien keek soms wel een beetje bang naar wat ze allemaal met ons deden, de masseuses moesten er vaak met lachen :-) Voor de rest hebben we nog een stadswandeling langs enkele temepels in Chiang Mai gedaan en hebben we verder gechild :-)

Vandaag hebben we de bus richting Sukhothai genomen en zijn we terechtgekomen in de mooiste guesthouse tot nu toe. Superrustig, mooie kamer (met zelfs bvn op de tv!), crocodille-fietsen ter onze beschikking en megavriendelijk en behulpzaam personeel, kortom: geweldig!

Morgen brengen we met de fiets een bezoekje aan het oude stadsgedeelte van Sukhothai en gaan we verder afdalen naar het zuiden.

Same same... but different.

2009-10-13T15:32:00.007+02:00

Gisteren werden we aan de jeugdherberg opgehaald door Mister P die ons samen met 2 Aussies, 2 Duitsers, 2 Nederlanders en 1 Amerikaan naar de eerste halte van de jungletrip bracht: een olifantenwandeling. Olifanten zijn grote beesten en nog eens zo groot als je er bovenop zit en die oren en slurf naar jou toe ziet komen :-D Onder alweer een stralende zon konden we nadien aan de wandeltocht beginnen. Na amper 10 minuten wandelen mochten we al onze kleren al uitspelen (of toch de meeste) om de rivier over te steken. Die moesten we niet direct terug aandoen want kort na de oversteek was er een eerste waterval te bewonderen. Door die stomme Bangkokse hond kon ik jammer genoeg niet in het verfrissende water springen, maar dat zal ik nog wel genoeg kunnen doen de komende maanden :-D Daarna trokken we verder de jungle van Doi Inthanon Nationaal Park in en klommen we naar een lokaal, gezellig bergdorpje (waar de varkens, kippen én honden braaf overal tussen en over liepen) waar we de nacht op de plaatselijke ondergrond, houten planken, doorbrachten. Volgens Mister P en de andere gids, Ladyboy, was alles "same same but different" (bv een limo en een thais busje: same same... but different).
Vanmorgen begonnen we samen met de 2 Aussies (een vree avontuurlijke en toffe vrouw en haar 60-jarige energieke moeder) aan onze toch naar beneden in de tropische regen. Na een dik halfuur konden we onze 25 bath (50 eurocent)-regenponcho's al uitspelen en steeg de temperatuur alweer aardig zodat het zweet ons weer uitbrak. Na een flinke wandeling en nog wat kletterende watervallen was het tijd voor de laatste jungle-activiteit: bamboo rafting! Die was niet zo heel spectaculair, maar ondanks dat waren we toch goed nat (deels door de regen) en zijn we te weten gekomen waarom het toiletpapier niet in het toilet gegooid mag worden... Ik besloot dan maar om mn been op tijd in de lucht steken als er veel water over het vlot kwam, mooi zicht hoor ;-) We konden rustig opdrogen tijdens onze trip terug naar Chiang Mai met een thaise minibus. We zijn weer enkele ervaringen rijker en kunnen bevestigen dat de nationaliteitenclichés toch wel vaak kloppen. (Foto's van de trip kunnen jullie op de site van Maarten en Elien zien aangezien we enkel Maarten zijn fototoestel mee hadden genomen)
Na een (warme) douche hebben we onszelf getrakteerd op Westers eten in de Chiang Mai Saloon: een heerlijke hamburger (eindelijk eens een deftige hoeveelheid vlees) met frietjes! Een cocktail kon hierbij niet ontbreken want we hadden iets te vieren: het einde van mijn antibiotica-kuur :-D

Lang leve airco!

2009-10-11T13:16:00.004+02:00

Gisteren was onze laatste dag in het broeierige Bangkok. Deze keer was het geen regen maar een stralende zon die ons vergezelde tijdens het bezoek aan het sjieke Grand Palace. Enorm veel tempels, tuintjes, goudgelakte beelden... stof genoeg voor een hele fotoreportage (die jullie hopelijk snel te zien krijgen)!

Daarna zijn we de Golden Mount opgeklomen waar we getrakteerd werden op een mooi zicht over Bangkok.

Tegen de tijd dat we dat allemaal gedaan hadden, was het tijd voor de slaaptrein richting... Chiang Mai! Gelukkig was het een aircotrein zodat we in de bedden (die voor mij toch net iets te veel naar thaise maatstaf waren gemaakt) konden bekomen van de zonnige dag. Tijdens het buitenrijden van Bangkok konden we binnenkijken in de golfplaten huisjes: een grote tegenstrijdigheid met de grote tempels en vele goudgelakte beelden in het centrum...
Bij het ontwaken reden we midden in de jungle en was het aan het stortregenen. Na regen komt natuurlijk zonneschijn en onder een (opnieuw) stralende zon gingen we naar de volgende jeugdherberg.
Chiang Mai is een pak rustiger dan Bangkok en heeft een zalige Zuid-Frankrijk sfeer. In dit sfeertje zijn we naar het volgende ziekenhuis gegaan voor mn tweed spuitje. Alles is nog steeds in orde en ik ben nog steeds tevreden over de (snelle) ziekenhuizen hier. :-) Nadien hebben we de door water omringde stad al een beetje verkend en ik denk dat we hier nog wel effe zullen blijven!
Nu gaan we de kraampjes op de zondagavondmarkt bekijken en hopelijk een paar koopjes doen. ;-) En daarna genieten van een rustgevende slaap zodat we tiptop zijn voor onze tweedaagse jungletrip!

Dag 2 in de warme metropool

2009-10-09T18:12:00.005+02:00

Vandaag begon met een bezoekje aan het ziekenhuis om mn wonde te controleren. Alles zag er goed uit en er is niks ontstoken, het zal dus snel genezen zijn. Oef! Ik heb ook een schema voor mn spuiten meegekregen, dit zal de komende weken een beetje ons reisplan worden aangezien ik die spuiten in de grotere steden moet laten injecteren.
Na het ziekenhuisbezoek zijn we onze plannen voor de komende dagen gaan vastleggen in het station van Bangkok. Hier ga ik nog niet meer over zeggen, dat komen jullie later wel te weten! :-)
Na een maaltijd bij de megavoedselketen die hier ook gekend is, namelijk KFC, besloten we om een tuk tuk te nemen naar de rivier waar we met de boot richting Khaosan Rattanakosin gingen. De bestuurder van de tuk tuk wou ons naar allerlei andere bestemmingen brengen dan de bootstop, maar dankzij onze sterke wil ( :-) ) zijn we toch vrij snel ter plaatse geraakt. Met de boot (wat in Bangkok een snelle verplaatsingsmogelijkheid is) gingen we dus naar het centrum, waar we Wat Pho met de Reclining Buddha een bezoek brachten.

Tijdens dat bezoek besloten de weergoden om een serieuze regenbui los te laten en zijn we dus voor een eerste keer nat geworden, het was een aangename verfrissing :-) Daarna zijn we richting China Town getrokken, waar de straten

echt vol gestampt waren met kraampjes. Opnieuw kregen we een regenbui over ons en we besloten dan maar om richting Siam Sqaure (blijkbaar de hippe buurt voor de jeugd) te gaan om te gaan eten. Dat bleek een goede keuze, want het eten was opnieuw lekker. Ik denk dat ik dit de komende weken wel nog vaker zal schrijven...

Eindelijk zijn we er!

2009-10-08T18:01:00.005+02:00

Na de laatste Belgische pint gedronken te hebben en iedereen nog een dikke knuffel te geven, konden we eindelijk vertrekken. We zijn alledrie zonder problemen overal door en binnen geraakt en ook onze bagage was goed aangekomen in de futuristische luchthaven van Bangkok. De eerste zoektocht kon meteen beginnen: welk vervoermiddel kiezen we om naar de jeugdherberg te gaan? Het is uiteindelijk een bus met airco die veel te hard stond, geworden. Die bracht ons gedurende heel de rit van het ene uiterste naar het andere: industriegebieden, sloppenwijken, megabuildings, het drukke verkeer in de stad met enorm veel kleurrijke taxi's (zelfs fluo roze!)... Toen we na anderhalf uur uit de bus konden stappen, werden we overvallen door de warmte, zeker na de frisse airco-bustocht. Meteen werd ons ook duidelijk waarom er mensen mondmaskers dragen: de heerlijke geur van uitlaatgassen, die nog erger is dan in Belgie! De jeugdherberg was snel gevonden en is zeer goed in orde, alles is proper en rustig en we hebben airco op de kamer, wat wil een mens nog meer als het warm is. :-) Enkel de matrassen zijn aan de harde kant. Na ons buikje rond gegeten te hebben met een eerste lekkere, Thaise maaltijd, waren we alledrie behoorlijk moe van het onderweg zijn en waren de harde matrassen al snel vergeten.

We hebben dan ook goed uitgeslapen zodat we goed fit waren voor de eerste dag Bangkok. Na een klein ontbijt te hebben verorberd vertrokken we met de Skytrain en plaatselijke bus richting centrum. Dat verliep allemaal behoorlijk vlot dankzij de hulp van enkele behulpzame Thaien en gebarentaal. Het plan was eerst Khaosan Rattanakosin (het oude stadsgedeelte) een bezoekje brengen. Na een doortocht door straten vol met lotjesverkopers (die hebben echt tafels vol lotjes zodat iedereen zijn nummers zelf kan kiezen) het eerste park, wat uiteindelijk alleen een rijtje bomen bleek te zijn, en de universiteit te passeren, gingen we een eerste tempelcomplex bezoeken waar we onze eerste boeddhabeelden en offerplaats konden zien. Op onze tocht naar buiten, was er een toffe hond die mijn flodderrok blijkbaar niet zo leuk vond en het in zn kop kreeg om naar mijn been te happen en goed door te bijten. Gevolg: een bloedend been en op onze eerste dag konden we direct een fluo-oranje taxi richting ziekenhuis nemen! Daar werd ik direct in een rolstoel gestampt (ik kon nog perfect lopen want zo diep is de wonde niet, maar ik mocht echt niet die rolstoel komen!) en kon ik, naar Belgische normen, zo goed als direct bij de dokter. Die heeft de wonde goed gekuist en kwam met het leuke nieuws dat ik 5 spuiten tegen hondsdolheid moet krijgen! Hoe we dat gaan oplossen zien we morgen wel als ik opnieuw naar de dokter ga voor een nieuw verband. Iedereen was echt behulpzaam en ik had een persoonlijke rolstoelbestuurder, wat wel cool was. Na de nodige zaken met de verzekeringen in orde gebracht te hebben (met de hulp van Elien en Maarten die dat gedaan hebben terwijl ik bij de dokter zat) en medicijnen mee te krijgen, mochten we het ziekenhuis verlaten.

De verpleegster wou ons perse een taxi sturen omdat ze zei dat ik pijn ging hebben, maar hard als ik ben ( ;-) ), zijn we te voet verder gegaan richting een volgend tempelcomplex dat in de buurt van het ziekenhuis lag: Wat Benchamabophit.

Maarten en ik hebben dus al mooie foto's kunnen nemen. Daarna zijn we richting de Anatasamakhom Throne Hall gestapt waar we echter niet veel konden zien doordat er plots veel hoge pieten buiten reden en al het verkeer stil werd gelegd. Tegen de tijd dat die allemaal gepasseerd waren, kregen we allemaal een hongerke en besloten om terug richting jeugdherberg te gaan en een hapje te eten. Na een heerlijke aardbeiensmoothie om de kleine honger te stillen, gingen we naar een thais restaurant in de buurt. Hiervoor zijn we langs Soi Cowboy gepasseerd, een straat vol kortgerokte thaise vrouwen die mannen in de vele kleurrijke bars moesten binnenlokken. In het restaurant heb ik mn eerste pikante Thaise currysoep met rosti gegeten. Aangezien Elien haar maaltijd wat tegenviel, zijn we nog even gestopt aan de kraampjes in de straat van de jeugdherberg, waar Elien nog een (nu geslaagde) maaltijd naar binnen speelde.
De eerste dag was meteen een bewogen dag waarop we niet de helft gezien hebben van wat we wouden zien, maar wel al een beetje avontuurlijk. :-) Hopelijk heb ik (en Elien en Maarten)hiermee al genoeg pech gehad voor de volgende maanden! ;-)
Morgen gaan we (zonder accidenten) eindelijk naar het oude stadsgedeelte met zijn grote tempels en naar een marktje. Ik heb er al zin in!
We proberen zo snel mogelijk bijhorende foto's te posten!

Zweterige groetjes!

Countdown!

2009-09-29T17:22:00.004+02:00

Jaja, het is bijna zover! Binnen een weekje zitten Elien, Maarten en ik vol spanning te wachten op die eerste vlucht naar de andere kant van de wereld, bestemming: Bangkok, Thailand. Terwijl we daar zullen zitten wachten en tijdens de vele uren die we in het vliegtuig zullen doorbrengen, kunnen we al volop beginnen dromen over wat die onbekende bestemmingen ons zullen brengen, ons afvragen wat er ons allemaal te wachten staat, hopen dat we het (luxe)leventje (en jullie!) in België niet te veel gaan missen, hopen dat er geen tropische storm of andere ramp gaat gebeuren terwijl wij daar zijn... Dat laatste laat ik hoofdzakelijk over aan de bezorgde mama en papa, die toch wel een beetje ongerust zijn over het feit dat hun dochter zo ver en lang weg gaat zijn. :-)

Bij vertrekken hoort ook afscheid nemen. Hier en daar is er dan ook al afscheid genomen. Hierbij kon een afscheidsfeestje natuurlijk niet ontbreken. De locatie van de 'see-you-down-under'-party die Maarten, Elien en ik samen met Lieselotte en Jeroen (zij zijn ondertussen al vertrokken op hun reis 'down under') gegeven hebben, was gewoonweg super! We konden ons zelfs al een klein beetje inleven in hoe het is om overal ver vandaan te wonen/verblijven. Maar ondanks de afstand en afgelegenheid, was het feestje meer dan geslaagd: supergeslaagd! Mss volgt er wel een 'back-up-above'-party als we terug zijn :-)
Ook de basketmensen (en het basketten zelf) zal ik voor 6 maandjes moeten missen. Zij zullen het de komende maanden zonder mijn zelfgebakken dingen moeten stellen en daarom had ik me dan ook nog een laatste keer laten gaan en hebben ze mogen (hopelijk) smullen van mijn brownies, cakejes...

Ondertussen zijn ook de meeste zaken die in orde moeten zijn voor de trip in orde. Enkel de moeilijkste job wacht nog op mij: mijn rugzak maken! De vragen "Wat neem ik mee, wat niet?", "Zou ik toch beter dat ook niet meenemen?" en "Zou ik dat niet beter thuis laten?" zullen regelmatig door mijn hoofd spoken. Het zal dus nog een serieuze karwei worden. Maar eens ook dat gedaan zal zijn, ben ik helemaal klaar en kan ik eindelijk vertrekken...