Te land, ter zee en in de lucht!

Met een paar uur vertraging, te danken aan de Nieuw-Zeelandse gsm-netwerken, heb ik me op maandag 22 februari bij Lieselotte en Jeroen gevoegd. Het was een beetje stampen om alles in hun auto te krijgen, maar eens dat in orde was, konden we vertrekken om 2 weekjes samen te reizen...

Die maandag hebben we wat organisatorisch doorgebracht en zijn we wijn gaan proeven in de buurt van Motueka. 1 wijntje beviel ons zeer goed en we hebben dan maar een flesje gekocht om mee te nemen op trektocht in Abel Tasman. 's Avonds zijn we naar een mooie kampplaats gereden, wat we daarbij niet wisten was dat die behoorlijk hoog lag... Dat hebben we 's nachts en de volgende ochtend echter wel gevoeld: onze tentjes (en wijzelf ook een beetje) waren bevroren! Onze bevroren tenen en vingers waren echter snel vergeten toen we enkele mooie uitzichten uit de hoogte te zien kregen! Door het fotonemen moesten we ons uiteindleijk haasten om aan onze Abel Tasman kayak/wandeltrip te beginnen. Eens alles in de kayaks was gestoken en na enkele richtlijnen konden we beginnen peddelen. We vaarden langs mooie stranden, baaien en rustige lagoons, zagen veel zeehondjes en vogels, trotseerden golven en wind (wat bij momenten hard labeur was) en zwommen in helderblauw water. Na 2 dagen lieten we onze kayaks achter en wandelden we bij laag tij verder door de bossen van het nationale park naar het eindpunt van de trip die werd afgesloten met een hobbelige, kasseiachtige watertaxirit terug naar het startpunt. Na een prachtige 3-daagse, was het weer alles in de auto proppen en moesten we aan de tocht naar Picton, waar we de volgende dag de ferry naar het Noord-eiland gingen nemen, beginnen.

De ferrytocht was deze keer minder spectaculair dan de vorige keer: regen en wind (die 's nachts al aanwezig was, vraag het maar aan mn tentje...) domineerden jammer genoeg het weerbeeld. In Wellington klaarde het gelukkig helemaal open en konden we in het zonnetje rondlopen in de stad, naar fototoestelwinkels gaan en het zeer interactieve Te Papa museum bezoeken. De volgende dag werd vooral in de auto doorgebracht. Het oorspronkelijke plan was om de autosleur te doorbreken met een wandeling op Mt Egmont, maar die berg was helemaal omgeven door regenachtige wolken waardoor het bij een lunchstop is gebleven. Zo werd nogmaals bevestigd dat je niet te veel moet/kunt plannen als je rondtrekt ;-)

Op deze manier konden we onze beentjes wel een beetje sparen voor de dag nadien. We hebben dan namelijk de Tongariro Alpine Crossing gedaan: een dagtocht doorheen het doodse, met zwaveldampen omgeven Mordor, langs Mount Doom (we hadden geen tijd om deze machtige berg te beklimmen) en hemelsblauwe meren. Het was een fantastische tocht en we konden weer voldaan in de auto kruipen en even later genieten van een goede nachtrust in onze tentjes :-)

De volgende ochtend hebben we (voor ons alledrie) een van onze vele dromen waargemaakt: we zijn met een monsterachtig vliegtuigje tot 15.000 ft gevlogen waarna we er (met een instructor welliswaar) gewoonweg zijn uitgesprongen! Kortweg, we zijn gaan skydiven! Het was echt megaleuk, amazing, sweet as, greeeeaaaaat en nog zo veel meer, echt onbescrhijflijk! Ik ben samen met Pavel gesprongen en

eerst gedurende een minuut tegen 200km/u (zo snel voelde het gelijk wel niet) gevallen, daarna zijn we een vochtige wolk gepasseerd en eindigde de vrije val met het openen van de parachutte. Na enkele snelle bochtjes en nog meer genieten van het mooie uitzicht, was het al tijd om te landen... Het was veel te snel gedaan, maar zoooooo sjiek! Het enige minpunt was de druk in mn oortjes, die hebben een hele dag dichtgezeten, maar dat vond ik niet erg in vergelijking met de ervaring :-D Nadat de adrenaline een beetje weg was, moesten we onze tocht verderzetten en zijn we de miljoenen glimwormen in Waitomo een bezoekje gaan brengen. Zo veel lichtjes op een hoopje, net een mega sterrenhemel!

1 van de dingen waar Nieuw-Zeeland bekend voor is, is de kiwi (niet dat groene of gele fruit maar de vogel). Aangezien je deze maar zeer zelden in het wild tegenkomt, zijn wij naar een kiwihuis geweest waar we toch wel 2 kiwi's gezien hebben. Het zijn grappige, ronde en een beetje luie beestjes :-) Naast deze zeldzame vogels, hebben we ook andere typisch Nieuw-Zeelandse, meer voorkomende vogels gezien, waaronder de weka, kea en dikke New Zealand duif. Een ander groot ding in Nieuw-Zeeland is de vulkanische activiteit. Dat konden we dus ook niet overslaan en we hebben een bezoek gebracht aan het zwavelachtige, modderige Rotorua en het actieve, vulkanische eiland White Island. Om dat laatste eiland te bereiken, moesten we eerst anderhalf uur op de boot zitten, voor sommige mensen aan boord was die tocht iets minder aangenaam dan voor andere.... ;-) Het eiland was het zoveelste mooie ding dat we te zien kregen: overal damp, borrelende poeltjes, een landschap in verschillende kleuren en een groen meer! Na het warme bezoek, was het tijd voor een frisse duik vanop de boot in de zee :-) Door het tij, eindigde de vulkanische tocht iets vroeger dan verwacht en hadden we tijd om al richting de volgende stop, de Coromandelregio, te rijden. Daar hebben we op donderdag een wandeling naar het vree toeristische Cathedral Cove (een gat in een rots) gemaakt en zijn we putten gaan graven in Hot Water Beach, een strand boven een ondergronds, warm (60-64 graden) meer waardoor er als je een put graaft warm water naar boven komt en je een (veel te) warm bad kunt nemen :-) Het was behoorlijk grappig om iedereen daar te zien graven en soms in de zee te zien vluchten om af te koelen in de golven (daar hoorde ik ook bij :-) ).

Na de relaxte dag zijn we op ongeveer 100 km van Auckland beland. Vrijdag hebben we dan de laatste km's van onze 2-weekse afgelegd. De timing kon niet beter zijn: Maarten was jarig en we konden dus samen zijn verjaardag vieren met een lekker ontbijtje! De rest van de dag werd gevuld met de auto kuisen, wat winkelen en een etentje bij onze amerikaanse vriendin, Dyann. Ik ging weer enkele dagen bij haar logeren, terwijl Lieselotte en Jeroen bij Elien en Maarten gingen blijven. Het afgelopen weekend hebben we natuurlijk nog vanalles samen gedaan, zo zijn we gaan eten in de pizzeria waar Elien werkt, zijn we koffie gaan drinken en hebben we het afscheidsfeestje van Elien en Maarten (met Belgisch bier, dat wel niet helemaal hetzelfde smaakte) bijgewoond. Tussendoor moesten er ook praktische dingen gedaan worden: wassen en plannen maken voor de volgende weken...

Vandaag was het afscheiddag: Lieselotte en Jeroen hebben Nieuw-Zeeland verlaten en zijn naar Canada gevlogen Maarten en Elien beginnen morgen met hun blauwe van rond te reizen in Nieuw-Zeeland en ik verlaat morgen ook Auckland weer...