Na afscheid genomen te hebben van Kevin, is Dyann me komen oppikken en zijn we naar haar appartement gegaan. Daar heb ik vanaf zaterdag 30 januari gelogeerd en daar zit ik nu nog steeds. Ze was zeer blij met mijn gezelschap want ze begon wat heimwee te hebben naar haar familie en ze heeft het ook wat moeilijk met de ziekenhuisjob die ze momenteel doet waardoor ik (met veel plezier) haar veel gesteund heb! Ik heb haar ook wat verwend met eten en desserts, ik kon me goed uitleven in haar keuken :-)
Ik heb natuurlijk niet alleen gekookt en steun gegeven, maar ook mijn verdere reis wat gepland. Zo heb ik mijn busritten en hostels voor het komende weekend vastgelegd, dit bleek net iets moeilijker te zijn dan ik dacht dat het ging zijn. Er is namelijk een groot rugbytornooi in Wellington (waar ik normaal 1 nacht wou blijven) waardoor alle hostels volboekt zijn en ik mijn eerste geplande stop heb moeten verplaatsen :-) Naast al dat computerwerk ben ik ook naar het Auckland Buskers (straatartiesten) festival en het Auckland Seafood festival geweest waar ik nieuwe viskookideeen heb opgedaan zoals scampi's met chocoladesaus of kokos! Heerlijk!
Gisteren ben ik samen met Elien en Maarten naar het Auckland Museum geweest. Het museum was een beetje een samemraapsel van Maori-cultuur, fauna en flora van Nieuw-Zeeland, de wereldoorlogen, vulcanen en nog vanalles. Net iets te veel dus om in 1 museum te steken... We hebben daar ook een Maori culturele voorstelling gezien met typische Maorische dansen en muziek, ik heb dus eindelijk de 'haka' (een ceremoniele dans die onder andere wordt uitgevoerd aan het begin van een rugbymatch) gezien en begrijp nu dat dit echt wel de tengestand afscrhikt! Na ons cultureel middagje heb ik voor een maand afscheid genomen van Elien en Maarten...
Vrijdagavond begin ik aan mijn trip richting mijn wwoofingplaats in de buurt van Nelson (het noorden van het zuid-eiland) waar ik op maandag begin te werken. Daar krijgen jullie later meer over te lezen...

Hey Inez,
BeantwoordenVerwijderenMannen zijn kleinzerigaards hé, niks aan te doen. Eindelijk dolfijntjes van dichtbij, moet wel leuk zijn. Ik geloof dat er wellicht overal muggen zijn, niet? Heb gisteren je ouders nog gemeld dat het niet meer zolang zal duren om je terug te zien. Je mama keek eens raar, maar toen viel hare frank dat drie weken niet meer echt zo lang is. Bij ons beginnen de dagen goed te lengen, alleen de temperatuur wil nog niet mee en het zand is bij ons ook niet warm.
Ik en Agnes zullen met plezier wel eens komen proeven van je nieuwe dessertjes.
Hou je goed en tot ...
grt Hugo XX