Reis 2 begint...

Ondertussen heb ik afscheid genomen van de rust van mn wwoofingplaats en ga ik weer beginnen reizen!

De laatste dagen in de B&B waren zeer zonnig, we hebben vant weekend dan ook wat uitstapjes gemaakt. Zaterdag zijn we naar Mount Arthur geweest voor Peter zijn verjaardag. Daar hebben we samen met de kindjes een wandeling gemaakt doorheen mooie, soms tropisch ogende bossen waar we kea's, weka's en andere fladderende vogels gezien hebben. Zondag zijn we naar het strand gegaan waar we genoten hebben van het zonnetje en in het water konden plonzen. Als laatste avondmaal was het Fish&Chips en tiramisu. Vanochtend heb ik al mn grief uit de caravan gehaald en ben ik terug naar Motueka gegaan waar Lieselotte en Jeroen me komen oppikken om samen de komende 2 weken door te brengen...

Morgen gaan we op 3-daagse in het Abel Tasman National Park waar we 2 dagen gaan zeekayakken en afsluiten met een wandeldag.

Wwoof!

Vrijdag 5 februari was mijn laatste dag bij Dyann. Ze had een vrije dag en we konden dus een uitstapje maken: we hebben veel tijd in de keuken doorgebracht (ik heb koekjes gemaakt ;-)) en een bezoek gebracht aan het (veel te dure) Kelly Tarlton’s Underwater World waar we allerlei beestjes die van water houden gezien hebben… visjes, schildpadden, haaien, pinguins en nog veel meer! :-)

s’ Avonds hebben we dan, na een lekkere maaltijd, afscheid genomen en ben ik op de nachtbus richting Wellington gestapt. Ik vond het wel een beetje spannend, net alsof ik weer vertrok voor een lange trip… Eigenlijk was dit ook een beetje waar, want vanaf dan ging ik met andere mensen rond- en optrekken. In Wellington aangekomen, was het wachten op het volgende vervoersmiddel: de ferry richting Picton en dus ook het zuideiland. Na een korte vertraging kreeg ik het noordeiland vanop het water te zien en was het genieten van de mooie uitzichten. Een minder mooi uitzicht was de mistbank in het midden van Cook Strait! Na een dik half uur ging het mistgordijn open en werd ik verwend met een knappe tocht doorheen de Marlborough Sounds. Eenmaal in Picton aangekomen, wachtte er een busje op mij om me naar de hostel te brengen. De eerste persoon die ik in Sequoia Lodge BP tegenkwam was, raar maar waar, een Vlaming! In Picton zelf was niet zo veel te doen en ik ben dan maar een wandelingetje gaan maken. In de hostel serveren ze elke avond verse, warme chocoladepudding (wel iets anders dan degene die wij kennen in Belgie) met ijs, daarvoor was ik natuurlijk op tijd teruggekomen! Njammie!

De volgende dag heb ik de tocht naar mn wwoofingplaats verder gezet en ben ik met de bus, via Nelson, naar Motueka gereden. De bus was iets minder comfortabel dan de gemiddelde reisbus, maar was goed genoeg om door het bergachtige, bij momenten prachtige landschap rijden.

Op maandag zijn mn wwoofinghosts me komen ophalen in Motueka en kon ik kennis maken met de hele familie in Neudorf’s Gingerbread House: de ouders Peter en Doris en de kindjes Leah en Eileen. Ik kon direct de kindjes beginnen entertainen: tekeningen maken, Eileen (5j) leren fietsen, bloemetjes plukken, Leah (8) helpen met lezen... Zo zien de meeste van mijn namiddagen er eigenlijk uit. s’ Ochtends, als de kindjes naar school zijn, moet ik helpen met het ontbijt voor de gasten (als die er zijn, het is tamelijk rustig momenteel) en andere huishoudelijke dingen: wassen, afwassen, stofzuigen... of wat werken in de tuin. Ik moet natuurlijk niet constant werken, mijn vrije tijd breng ik al lezend op het terras, al fietsend (met mijn fototoestel bij de hand en een sjieke helm, dat is hier verplicht...) in de omgeving, meegaand op gezinsuitstappen (zoals naar Opera in het Park en naar Rabbit Island) of in de keuken door. Wat dat laatste betreft heb ik al mee pruimenconfituur gemaakt en geleerd hoe ik courgetten in het zuur kan maken. Vandaag heb ik ook ‘zucchini bread’ (een soort cake met kaneel en courgette) gemaakt en voor het vegetarische (jaja, ik eet hier 2 weken vegetarisch en ik mis het vlees eten nog niet ;-)) avondmaal gezorgd. Koken is hier echter niet zo eenvoudig, Doris en Eileen mogen geen melkproducten en tarwe eten, en er worden dus vaak 2 dingen gemaakt... Naast vlees, laat ik ook het sponsbrood voor 2 weken achter mij: Peter bakt bijna elke dag vers brood! Ik heb gezegd dat ik graag ook brood zou leren maken, maar Peter laat niet zo snel mensen helpen met dingen, hij doet alles liever zelf, net alsof hij denkt dat andere mensen het niet zo goed kunnen dan hem (zo wou hij ook perse het zucchini bread in de over steken en mocht ik het niet aanraken om te draaien ofzo). Dat was de laatste dagen wat moeilijk want hij had zijn rug bezeerd waardoor hij er wat humeurig bij liep... Gelukkig waren de actieve kindjes en Doris, die altijd goedgezind is en zeer blij is met mijn hulp, ook altijd in de buurt. Doris heeft zelfs al gezegd dat ik de beste wwoofer ben die ze al gehad hebben! Morgen gaat het hier zeer rustig zijn: de kindjes en Doris blijven een nachtje in Motueka slapen waardoor ik hier alleen achterblijf met Peter en ik ga kunnen genieten van de stilte...

Cultuur, koken en mentale steun.

Na afscheid genomen te hebben van Kevin, is Dyann me komen oppikken en zijn we naar haar appartement gegaan. Daar heb ik vanaf zaterdag 30 januari gelogeerd en daar zit ik nu nog steeds. Ze was zeer blij met mijn gezelschap want ze begon wat heimwee te hebben naar haar familie en ze heeft het ook wat moeilijk met de ziekenhuisjob die ze momenteel doet waardoor ik (met veel plezier) haar veel gesteund heb! Ik heb haar ook wat verwend met eten en desserts, ik kon me goed uitleven in haar keuken :-)

Ik heb natuurlijk niet alleen gekookt en steun gegeven, maar ook mijn verdere reis wat gepland. Zo heb ik mijn busritten en hostels voor het komende weekend vastgelegd, dit bleek net iets moeilijker te zijn dan ik dacht dat het ging zijn. Er is namelijk een groot rugbytornooi in Wellington (waar ik normaal 1 nacht wou blijven) waardoor alle hostels volboekt zijn en ik mijn eerste geplande stop heb moeten verplaatsen :-) Naast al dat computerwerk ben ik ook naar het Auckland Buskers (straatartiesten) festival en het Auckland Seafood festival geweest waar ik nieuwe viskookideeen heb opgedaan zoals scampi's met chocoladesaus of kokos! Heerlijk!

Gisteren ben ik samen met Elien en Maarten naar het Auckland Museum geweest. Het museum was een beetje een samemraapsel van Maori-cultuur, fauna en flora van Nieuw-Zeeland, de wereldoorlogen, vulcanen en nog vanalles. Net iets te veel dus om in 1 museum te steken... We hebben daar ook een Maori culturele voorstelling gezien met typische Maorische dansen en muziek, ik heb dus eindelijk de 'haka' (een ceremoniele dans die onder andere wordt uitgevoerd aan het begin van een rugbymatch) gezien en begrijp nu dat dit echt wel de tengestand afscrhikt! Na ons cultureel middagje heb ik voor een maand afscheid genomen van Elien en Maarten...

Vrijdagavond begin ik aan mijn trip richting mijn wwoofingplaats in de buurt van Nelson (het noorden van het zuid-eiland) waar ik op maandag begin te werken. Daar krijgen jullie later meer over te lezen...

De Northlandtrip

Op vrijdag 22 januari zijn Kevin en ik onze auto gaan ophalen bij Jucy-rentals. We hadden gekozen voor 'el cheapo', dat bleek een Toyota Corolla te zijn. Iets minder dus dan onze Ford Falcon in Australie, maar het ding reed en we zijn er overal mee geraakt waar we wouden geraken :-)

Na nog wat dingen geregeld en gekocht te hebben, kon het reizen beginnen en hebben we langs de 'Twin Coast Discovery' route koers naar het noorden gezet. De eindbestemming van die dag was Baylys Beach. Tijdens de tocht naar daar werden we al getrakteerd op enkele mooie uitzichtpunten en jammer genoeg ook op regen... Die was 's avonds gelukkig verdwenen zodat we een schitterende zonsondergang hebben kunnen zien!

De volgende dag was de regen echter terug en hebben we voor ons bezoek aan het Trounson en Waipoua Kauri Forest onze regenjas meermaals moeten bovenhalen. De Kauri-bomen in deze bossen zijn echt wel gigantisch breed en oud! Zo hebben we de grootste, nog levende, Kauri-boom, de Tane Mahuta die 51m lang en meer dan 13m breed is, en de breedste Kauri-boom, de Te Matua Ngahere, gezien. Na het bosbezoek zijn we, onder andere langs enkele 'unsealed roads', helemaal tot in Ahipara aan het begin van 90 Mile Beach doorgereden. 90 Mile Beach was dan ook de logische eerste halte van de dag nadien. Die dag zijn we na een tussenstop in het 'gumdigger forest', waar ik wat bijgeleerd heb over gumgraven en de mogelijke oorzaken van het verdwijnen van de Kauri-bossen, doorgereden naar de meest noordelijke (DOC, Department of Conservation-) camping van Nieuw-Zeeland in Tapotupotu Bay, vlak naast Cape Reinga. Daar hebben we een (heel) frisse duik in het wilde zeewater genomen, de koude douche nadien voelde warm aan... ;-) De charmante camping was zeer aangenaam, het enige minpunt was de hoeveelheid muggen die aanwezig waren in de toiletten... Ze hebben me helemaal leeggezogen die bloedzuigers! Ik denk dat ik wel 50 beten op elk been had! 

Met jeukende benen hebben we op 25 januari Cape Reinga bezocht, daar ontmoeten de Tasman Sea en de Pacific Ocean elkaar wat een fraai golfschouwspel opleverd. Volgens de Maori's is dit tevens de plaats waar de geesten van de overledenen naar het hiernamaals vertrekken en rust vinden. Na de zee was het tijd voor een klein stukje woestijn in Nieuw-Zeeland: de Te Paki Giant Sand Dunes. Ook weer een plaats die de moeite waard is! Daarna zijn we op weg gegaan naar de Bay of Islands. Aangezien het net iets te ver was om al helemaal naar daar te rijden, hebben we de tent opgezet in Tauranga Bay op een camping op nog geen 5m van het strand! Na een goede nachtrust zijn we de volgende dag wel in de Bay of Islands geraakt, daar zijn we onder andere een kijke gaan nemen bij de Waitangi Treaty Grounds, waar de Britten en vele belangrijke Maori's in 1840 samen een soort samenlevingsverdrag ondertekend hebben. Die dag heb ik ook mijn 'Bay of Islands'-trip voor de volgende dag geboekt. Kevin wou wat geld sparen en zo ben ik op 27 januari alleen op een creamtrip-cruise vertrokken. We waren nog maar juist vertrokken en we kwamen al in een school dolfijnen en dolfijntjes terecht! Het was mooi om te zien hoe deze allemaal samen 

speelden en in en uit het water sprongen, zalige beestjes! Ik heb natuurlijk niet alleen dolfijnen gezien maar ook mooie eilanden en 'the hole in the rock' en ik heb in een boomnet (een net dat naast de boot in het water hangt en waar je dus heel nat wordt als de boot vooruit gaat en versnelt!) gezeten: dat was wel fun :-)

Na de eilanddag was het weer rijdag. Via enkele knappe baaien en stranden belandden we op een mooie en grote DOC-camping in Uretti Beach. Daar ben ik natuurlijk weer in het water gesprongen, ook Kevin wou dit doen maar op weg naar het water had hij zijn teen gesneden aan een schelp wat een bloedende teen opleverde... De snede was goed door zijn vel, maar nu ook weer niet zo heel diep, waardoor hij de komende dagen niet kon autorijden omdat dat pijn deed, dat vond ik een beetje kleinzerig, maar ja wat doe je er aan ;-) De 2 resterende dagen heb ik dan onze Toyota langsheen de bochtige baantjes naar allerlei plaatsen gereden (mijn nieuwe polscyste vond al die bochtjes maar niks en besloot om terug groter te worden). Tijdens de eerste dag van die laatste 2 dagen hebben we een bezoek gebracht aan de glimwormen in de Waipu Caves, hebben we de licht- en informatieve show in de enige olieraffinaderij (je bent een bio-ingenieur voor iets ;-) ) in Nieuw-Zeeland gezien, zijn we het Goat Island Marine Reserve gaan bekijken en hebben we veel files (gelukkig in de andere richting) gezien! Het was blijkbaar een verlengd weekend voor de Aucklanders en deze trokken met z'n allen uit Auckland naar het noorden, daardoor was het even spannend om een kampeerplaatsje te vinden, maar we konden ons het allerlaatste plaatsje op een grote camping in Orewa toe-eigenen.

De allerlaatste stop van de Northlandtrip waren de zwarte stranden in Piha en Karekare in de buurt van Auckland. Zwart zand geeft toch een andere dimensie aan een strand, al was het 

alleen nog maar het feit dat het zand magnetisch en verschrikkelijk warm was :-). Na deze supermooie laatste stop was het tijd om de auto uit te kuisen en te wassen en hem terug te brengen...