Mobilhome-reisje van Queenstown naar Auckland.

Op maandag 15 maart heb ik na bijna 6 maanden en een mooie busrit langsheen de Lindel Pass mn ouders teruggezien... Zij waren een beetje jaloers dat ik in Nieuw-Zeeland, een land waar ze ook altijd al naartoe wouden, zat en zijn dan ook maar voor een dikke 2 weken afgekomen. :-) Het weerzien is zonder traantjes verlopen, er was dan ook vanalles om over te babbelen (ookal zeggen ze dat er op het thuisfront nooit veel gebeurd als je weg bent voor een langere periode, wat mijn thuisfront betreft was dit toch wel enigszins anders)...

De volgende dag zijn we, na een nachtje in een sjiek hotel waar het ontbijt wat tegenviel wegens een stroompanne in Queenstown, ons huisje voor de volgende 2 weken gaan ophalen: een Britz-mobilhome. Na deze valgestampt te hebben met onze bagage en eten voor een paar dagen konden we op weg gaan. De eindbestemming die dag was de oostkust van het zuideiland, ergens in de buurt van Moeraki. Onderweg zijn we gestopt aan dé bungyjump-brug in Queenstown (er stond te veel volk te wachten en doordat we nog vele km's moesten afleggen die dag, heb ik toen niet gesprongen), hebben we veel Merinoschaapjes gezien in het bergachtige landschap en hebben mn ouders kennis mogen maken met 1 van de redenen waarom Nieuw-Zeeland zo mooi is: regen :-) Een ander vaak minder leuk maar in Nieuw-Zeeland veel voorkomend weersverschijnsel is wind! Dat hebben we de dag nadien tijdens ons bezoek aan de Moeraki Boulders (een strand met grote ronde stenen) en onze zoektocht naar pinguins, albatrossen en zeehonden mogen ondervinden. De beestjes vonden het weer ook iets te wild denk ik en we hebben enkel zeehonden kunnen spotten... Later bleek ook dat veel pinguins de vissen (op hun tocht naar andere streken) volgen en dus voor enkele maanden niet echt meer te zien zijn in Nieuw-Zeeland. De wind was ook nog volop aanwezig tijdens ons bezoek aan de Catlin Coast (de zuidelijke kust van het zuideiland). Daar hebben we onder andere mooie en spectaculaire watervallen, een versteend woud uit het Jura-tijdperk, woeste zee langs de ene kant en een groen, bergachtig landschap langs de andere kant van de baan gezien.

Vrijdag 19 maart zijn we richting Fiordland gereden. Na Te Anau, de grootste 'stad' in Fiordland, verkend te hebben, zijn we naar Milford Sound gereden. Tijdens de bochtige tocht daar naartoe konden we genieten van prachtige uitzichten over de fjorden in de zon (we hadden dus niet 1 van de 200 regendagen die ze daar elk jaar hebben), reden we door de Homertunnel, zagen we eeuwige sneeuw omgeven door (eeuwige) Japanners en maakten mn ouders kennis met de leuke, bijtende sandflies die talrijk aanwezig zijn in Fiordland. Aangekomen in Milford Sound hebben we een cruise (met het kleinste bootje dat er lag zodat we overal dicht bij konden geraken) gemaakt om die fjord in al zn pracht en praal te kunnen bewonderen: watervallen, grotten, regenbogen, een olifantenrots en natuurlijk vele (al dan niet besneeuwde) bergen en bomen. De dag nadien hadden we jammer genoeg wel 1 van die 200 regendagen waardoor we nog meer watervallen dan op onze heentocht gezien hebben :-) We hebben die dag dus vooral in de mobilhome en winkeltjes doorgebracht. In de late namiddag kwam het zonnetje er echter weer door en tegen dat we op onze eindbestemming, Arrowtown, waren was de hemel weer helemaal blauw! Arrowtown is een oud goudmijnstadje vlakbij Queenstown en langs een rivier, die enkele jaren geleden dienst heeft gedaan als de Arrow River waar Arwen de Nazgûl weg wist te jagen in The Lord of the Rings (jaja, we hebben de Lord of the Rings Location Quidebook gekocht :-) ), ligt. We waren dus terug in de buurt van Queenstown... en zn bungyjumpbruggen! Deze keer ging ik echt springen en ik had dan ook geluk: niemand voor mij waardoor ik geen schrik kon krijgen... Die schrik kwam toch wel toen ik daar op het platform stond en naar het randje moest schuifelen... En na even naar de camera's te wuiven, was het zover: 5,4,3,2,1 en BUNGYYY!!!

Ik vond het wat enger dan het skydiven maar het was toch weer veel te snel gedaan :-D Volgepompt met adrenaline zijn we langs Lake Wanaka, Lake Hawea en de dichtbegroeide Haast Pass aan de Westkust terecht gekomen.

Onze eerste nacht aan de Westkust ging gepaard met veel regen en donder en bliksem! 's Ochtends was het weer beter, maar kon je de gevolgen van het stormweer zien: overvolle en wilde rivieren die takken en bomen meesleurden, watervallen op alle mogelijke plaatsen en afgezetten wegen. Met dat laatste hadden we niet echt rekening gehouden toen we op weg gingen naar de gletsjers. De baan naar de eerste gletsjer, Fox Glacier, was afgezet wegens overstromingen... We kregen al schrik dat we geen gletsjers te zien gingen krijgen en zijn dan ook maar gestopt aan Lake Matheson, zodat we toch al iets gezien hadden :-) We hadden een beetje meer geluk bij de 2de en grootste gletsjer, Franz Josef. Deze keer geen afgezette banen waardoor we de gletsjer toch al konden zien, maar wel afgezette wandelpaden wegens overstromingen en gevaar voor vallende rotsen...  Jammer dat we de gletsjers niet van dichtbij hebben kunnen bewonderen maar we hebben er dan toch eentje kunnen zien :-) Onze lichte teleurstelling van de gletsjers was 's avonds helemaal vergeten toen we in een bos vol met glimwormpjes hadden gewandeld.

De tweede week van de mobilhome-reis zijn we gestart met een bezoek aan een kiwihuis zodat mn ouders toch ook een kiwi(vogel) hadden gezien. Daarna was het verder richting het noorden en de Punakaiki Pancake Rocks and Blowholes. Zoals de naam al zegt zijn dit rotsen in de vorm van stapels pannenkoeken. We werden getrakteerd op een mooi schouwspel van rotsen en zee onder een stralende zon. Na dit mooie bezoek, hebben we de Westkust verlaten en zijn we naar het binnenland, en meer bepaald de Nelson Lakes, gereden. Voordat we de Nelson Lakes zijn gaan verkennen, zijn we nog over de grootste swingbrug in Nieuw-Zeeland gewandeld: een wiebelige bedoening :-) De volgende ochtend stonden we op in de gietende regen, die is de hele baan naar Nelson en in Nelson aanwezig gebleven. In Nelson hebben we dan maar opnieuw onze regenbezigheid beoefend: winkeltjes (waaronder de juwelier die De Ring heeft gemaakt) afwandelen. In Nieuw-Zeeland kan het weer snel veranderen en na de middag heeft de zon de regenwolken dan ook kunnen verjagen en zijn we naar Motueka gereden waar ik had afgesproken met Elien en Maarten. Onderweg wouden we wat wijn gaan proeven maar alle winery's die we geprobeerden waren gesloten: het oogstseizoen was begonnen! Dan maar iets gaan drinken in Motueka op een terrasje in het zonnetje en in het gezelschap van Maarten en Elien. Na wat bijgebabbeld te zijn, hebben we weer afscheid genomen en zijn wij naar Kaiteriteri doorgereden terwijl Elien en Maarten richting Nelson reden.

25 maart is het zonnetje de hele dag aan onze zijde gebleven, van Kaiteriteri naar Abel Tasman en langs de Marlborough Sounds naar Picton: ze was daar! De baan naar Picton met uitzichtpunten over de Marlborough Sounds (allemaal eilandjes en schiereilandjes omgeven door helder en rustig water) was bochtig en traag maar meer dan de moeite. De dag nadien hebben we de Marlborough Sounds ook vanop het water gezien, we hebben dan namelijk de ferry naar het noordeiland genomen.

De eerste stop in het noordeiland was het Te Papa museum in Wellington. Na dit interactieve museum en een korte stadswandeling zijn we weer aan het rijden gegaan. 's Avonds zijn we op een verlaten camping beland waar we gezellig bij de stoof hebben gegeten. De volgende dag was het zonnetje, net zoals de vorige dagen, weer de hele dag aanwezig. Dat maakte het bezoek aan het vulkanische Tongariro National Park, Lake Taupo (waar ik even een skydive-flashback had toen ik mensjes aan een parachute zag hangen) en het thermische Rotorua compleet. 's Avonds was het ook nog een aangenaam weertje, ideaal voor het potluck-diner dat gehouden werd in Rotorua. We hebben daar niet aan deelgenomen maar wel op een terrasje een megagroot 'Special Dessert' gegeten. Rotorua is gekend om zn geisers, modder en zwavelbaden en bijhorende heerlijk ruikende zwaveldampen... Op onze voorlaatste dag hebben we dan ook een bezoek gebracht aan een park met al deze dingen: het Te Puia park. De grootste geiser daar spoot elk uur 1 à 2 keer veel water tot 30m hoog in de lucht, van een spectakel gesproken, de Japanners waren er helemaal weg van ;-) Daarna was het tijd om richting Auckland te rijden waar we de volgende dag, onze laatste dag, de mobilhome moesten inleveren. Na alles ingepakt te hebben en gedropt te hebben in het hotel, zijn we Dyann een laatste bezoekje gaan brengen en wat gaan wandelen in Mission Bay. De rest van de dag hebben we nog wat geshopt en gewoon genoten van onze laatste dag in Nieuw-Zeeland.

Op 30 maart zat mijn reisje er op en ben ik, samen met mn ouders, terug naar de andere kant van de wereld gevlogen... De 40-u durende terugreis is zonder problemen verlopen en 6 films, 18500 foto's en vele kilometers later was ik terug in België waar het veel te koud is! :-)

Van Auckland naar Queenstown in 8 dagen.

Maandag 8 maart ben ik begonnen aan mijn snelreisje richting Queenstown. De eerste halte was Napier. Na een busrit van 7uur kon ik genieten van de Art-Deco gebouwen by night en de lichtgevende fontein bewonderen. Het was behoorlijk druk in Napier wat backpackers betreft: het fruitplukseizoen was begonnen. Daardoor zaten veel jeugdherbergen goed vol en had ik het laatste bedje in de hostel die ik had gekozen, oef! De volgende dag ben ik doorgereden naar de hoofdstad, Wellington. Daar heb ik een stadswandeling gedaan die onder andere langs de parlementsgebouwen en de Botanical Gardens liep. Na mn namiddagwandeling was het alweer etenstijd en bedtijd… De dag nadien moest ik er namelijk weer vroeg uit om de ferry naar het zuid-eiland te nemen. Er waren veel mensen die de overzet naar het andere eiland wouden nemen, zoveel zelfs dat we niet allemaal op de shuttlebus, die van het centrum naar de ferryterminal rijdt, konden en de hele boot uiteindelijk moest wachten op een 2de volgeladen shuttlebus en mij dus ;-) Voor de rest verliep de ferrytoch zeer zonnig en heb ik juist geen walvis gezien, jammer... Op het zuideiland aangekomen, was het een uurtje wachten op de trein van Picton naar Kaikoura. Die treinrit was zijn naam, Tranz Scenic, meer dan waard. Op de trein was er een speciale wagon van waarop je foto’s kon nemen van het prachtige landschap en de woeste zee. Van dat laatste kon ik echter niet zo veel foto’s kunnen nemen omdat de mensen die daar stonden hun plaatsje niet afstonden aan andere mensjes, tsss. Uiteindelijk was dat nu ook weer niet zo erg, ik kon nadien genoeg zeefoto’s nemen in Kaikoura! Dit stadje staat bekend om zn whale-watch activiteiten; het was echter te slecht weer op zee waardoor al deze touren afgelast waren. Ik ben op donderdag dan maar een wandeling gaan maken en fur seals in plaats van walvissen gaan spotten :-) Tijdens mijn wandeling kwam het stormachtige, winderige weer van op zee richting land waardoor ik maar snel terug naar de jeugdherberg waar ik verbleef, ben gewandeld. Het begon juist te regenen toen ik binnenzat: net op tijd terug dus! Regenweer is ideaal busweer en in de namiddag ben ik dan ook naar Christchurch gereden. Daar aangekomen was het opgehouden met regenen en kon ik de stad al een beetje gaan verkennen. Het was daar wel gevoelig frisser dan de midzomertemperaturen die ik gewoon was, de herfst is op komst… Vrijdag werd ik dan ook getrakteerd op een echt herfstweertje: wind, regen en temperaturen rond 15°C! Ik heb dan maar mn geplande stadswandeling een beetje uitgesteld en toevlucht gezocht in de winkeltjes :-) Ik besloot uiteindelijk om toch maar een paraplu te kopen zodat ik aan mn wandeling kon beginnen. De hoofdbestemming was, opnieuw, de botanical gardens. Daar kon ik af en toe schuilen onder een grote boom of in de serres waar er onder andere vleesetende plantjes te zien waren. Tussen die plantjes liepen er ook 2 belgen rond, ik heb er weer ontmoet! ;-) Aan het einde van mn tuinbezoek had de zon eindelijk gewonnen van de regen, joepie, en kon ik opdrogen…

Het weekend heb ik doorgebracht in Lake Tekapo, een hemelsblauw en fotogeniek meer (met dank aan de “rock flour” uit de omliggende bergen). Naast dit blauwe meer is Lake Tekapo ook gekend voor zn sterrenobservatorium. ’s Avonds was ik, na een kleurrijke zonsondergang, helemaal klaar om te gaan ‘stargazen’… De wolken, die voordien voor die mooie zonsondergang hadden gezocht, zorgden er nu echter voor dat er geen sterren te zien waren waardoor de tour was afgelast… Volgende avond beter? Ik heb natuurlijk niet alleen naar de lucht gekeken en in de gezellige hostel (waar de tweede dag toevallig ook een meisje uit de hostel in Christchurch toekwam, wat is Nieuw-Zeeland klein ;-) ) rondgehangen. Ik heb ook een dagwandeling gedaan op en rond Mount John (waar het sterrenobservatorium opstaat) vanwaar ik een mooi uitzicht had over de omgeving. ’s Avonds werd ik opnieuw getrakteerd op gele, oranje en roze wolkjes tijdens de zonsondergang. Jammer genoeg ging dit weer gepaard met een afgelaste stargazingtour, ik zal dan maar stargazen zonder telescoop...

Op maandag 15 maart heb ik de bus naar Queenstown genomen waar mn ouders diezelfde dag in Nieuw-Zeeland aangekomen waren…

Te land, ter zee en in de lucht!

Met een paar uur vertraging, te danken aan de Nieuw-Zeelandse gsm-netwerken, heb ik me op maandag 22 februari bij Lieselotte en Jeroen gevoegd. Het was een beetje stampen om alles in hun auto te krijgen, maar eens dat in orde was, konden we vertrekken om 2 weekjes samen te reizen...

Die maandag hebben we wat organisatorisch doorgebracht en zijn we wijn gaan proeven in de buurt van Motueka. 1 wijntje beviel ons zeer goed en we hebben dan maar een flesje gekocht om mee te nemen op trektocht in Abel Tasman. 's Avonds zijn we naar een mooie kampplaats gereden, wat we daarbij niet wisten was dat die behoorlijk hoog lag... Dat hebben we 's nachts en de volgende ochtend echter wel gevoeld: onze tentjes (en wijzelf ook een beetje) waren bevroren! Onze bevroren tenen en vingers waren echter snel vergeten toen we enkele mooie uitzichten uit de hoogte te zien kregen! Door het fotonemen moesten we ons uiteindleijk haasten om aan onze Abel Tasman kayak/wandeltrip te beginnen. Eens alles in de kayaks was gestoken en na enkele richtlijnen konden we beginnen peddelen. We vaarden langs mooie stranden, baaien en rustige lagoons, zagen veel zeehondjes en vogels, trotseerden golven en wind (wat bij momenten hard labeur was) en zwommen in helderblauw water. Na 2 dagen lieten we onze kayaks achter en wandelden we bij laag tij verder door de bossen van het nationale park naar het eindpunt van de trip die werd afgesloten met een hobbelige, kasseiachtige watertaxirit terug naar het startpunt. Na een prachtige 3-daagse, was het weer alles in de auto proppen en moesten we aan de tocht naar Picton, waar we de volgende dag de ferry naar het Noord-eiland gingen nemen, beginnen.

De ferrytocht was deze keer minder spectaculair dan de vorige keer: regen en wind (die 's nachts al aanwezig was, vraag het maar aan mn tentje...) domineerden jammer genoeg het weerbeeld. In Wellington klaarde het gelukkig helemaal open en konden we in het zonnetje rondlopen in de stad, naar fototoestelwinkels gaan en het zeer interactieve Te Papa museum bezoeken. De volgende dag werd vooral in de auto doorgebracht. Het oorspronkelijke plan was om de autosleur te doorbreken met een wandeling op Mt Egmont, maar die berg was helemaal omgeven door regenachtige wolken waardoor het bij een lunchstop is gebleven. Zo werd nogmaals bevestigd dat je niet te veel moet/kunt plannen als je rondtrekt ;-)

Op deze manier konden we onze beentjes wel een beetje sparen voor de dag nadien. We hebben dan namelijk de Tongariro Alpine Crossing gedaan: een dagtocht doorheen het doodse, met zwaveldampen omgeven Mordor, langs Mount Doom (we hadden geen tijd om deze machtige berg te beklimmen) en hemelsblauwe meren. Het was een fantastische tocht en we konden weer voldaan in de auto kruipen en even later genieten van een goede nachtrust in onze tentjes :-)

De volgende ochtend hebben we (voor ons alledrie) een van onze vele dromen waargemaakt: we zijn met een monsterachtig vliegtuigje tot 15.000 ft gevlogen waarna we er (met een instructor welliswaar) gewoonweg zijn uitgesprongen! Kortweg, we zijn gaan skydiven! Het was echt megaleuk, amazing, sweet as, greeeeaaaaat en nog zo veel meer, echt onbescrhijflijk! Ik ben samen met Pavel gesprongen en

eerst gedurende een minuut tegen 200km/u (zo snel voelde het gelijk wel niet) gevallen, daarna zijn we een vochtige wolk gepasseerd en eindigde de vrije val met het openen van de parachutte. Na enkele snelle bochtjes en nog meer genieten van het mooie uitzicht, was het al tijd om te landen... Het was veel te snel gedaan, maar zoooooo sjiek! Het enige minpunt was de druk in mn oortjes, die hebben een hele dag dichtgezeten, maar dat vond ik niet erg in vergelijking met de ervaring :-D Nadat de adrenaline een beetje weg was, moesten we onze tocht verderzetten en zijn we de miljoenen glimwormen in Waitomo een bezoekje gaan brengen. Zo veel lichtjes op een hoopje, net een mega sterrenhemel!

1 van de dingen waar Nieuw-Zeeland bekend voor is, is de kiwi (niet dat groene of gele fruit maar de vogel). Aangezien je deze maar zeer zelden in het wild tegenkomt, zijn wij naar een kiwihuis geweest waar we toch wel 2 kiwi's gezien hebben. Het zijn grappige, ronde en een beetje luie beestjes :-) Naast deze zeldzame vogels, hebben we ook andere typisch Nieuw-Zeelandse, meer voorkomende vogels gezien, waaronder de weka, kea en dikke New Zealand duif. Een ander groot ding in Nieuw-Zeeland is de vulkanische activiteit. Dat konden we dus ook niet overslaan en we hebben een bezoek gebracht aan het zwavelachtige, modderige Rotorua en het actieve, vulkanische eiland White Island. Om dat laatste eiland te bereiken, moesten we eerst anderhalf uur op de boot zitten, voor sommige mensen aan boord was die tocht iets minder aangenaam dan voor andere.... ;-) Het eiland was het zoveelste mooie ding dat we te zien kregen: overal damp, borrelende poeltjes, een landschap in verschillende kleuren en een groen meer! Na het warme bezoek, was het tijd voor een frisse duik vanop de boot in de zee :-) Door het tij, eindigde de vulkanische tocht iets vroeger dan verwacht en hadden we tijd om al richting de volgende stop, de Coromandelregio, te rijden. Daar hebben we op donderdag een wandeling naar het vree toeristische Cathedral Cove (een gat in een rots) gemaakt en zijn we putten gaan graven in Hot Water Beach, een strand boven een ondergronds, warm (60-64 graden) meer waardoor er als je een put graaft warm water naar boven komt en je een (veel te) warm bad kunt nemen :-) Het was behoorlijk grappig om iedereen daar te zien graven en soms in de zee te zien vluchten om af te koelen in de golven (daar hoorde ik ook bij :-) ).

Na de relaxte dag zijn we op ongeveer 100 km van Auckland beland. Vrijdag hebben we dan de laatste km's van onze 2-weekse afgelegd. De timing kon niet beter zijn: Maarten was jarig en we konden dus samen zijn verjaardag vieren met een lekker ontbijtje! De rest van de dag werd gevuld met de auto kuisen, wat winkelen en een etentje bij onze amerikaanse vriendin, Dyann. Ik ging weer enkele dagen bij haar logeren, terwijl Lieselotte en Jeroen bij Elien en Maarten gingen blijven. Het afgelopen weekend hebben we natuurlijk nog vanalles samen gedaan, zo zijn we gaan eten in de pizzeria waar Elien werkt, zijn we koffie gaan drinken en hebben we het afscheidsfeestje van Elien en Maarten (met Belgisch bier, dat wel niet helemaal hetzelfde smaakte) bijgewoond. Tussendoor moesten er ook praktische dingen gedaan worden: wassen en plannen maken voor de volgende weken...

Vandaag was het afscheiddag: Lieselotte en Jeroen hebben Nieuw-Zeeland verlaten en zijn naar Canada gevlogen Maarten en Elien beginnen morgen met hun blauwe van rond te reizen in Nieuw-Zeeland en ik verlaat morgen ook Auckland weer...

Reis 2 begint...

Ondertussen heb ik afscheid genomen van de rust van mn wwoofingplaats en ga ik weer beginnen reizen!

De laatste dagen in de B&B waren zeer zonnig, we hebben vant weekend dan ook wat uitstapjes gemaakt. Zaterdag zijn we naar Mount Arthur geweest voor Peter zijn verjaardag. Daar hebben we samen met de kindjes een wandeling gemaakt doorheen mooie, soms tropisch ogende bossen waar we kea's, weka's en andere fladderende vogels gezien hebben. Zondag zijn we naar het strand gegaan waar we genoten hebben van het zonnetje en in het water konden plonzen. Als laatste avondmaal was het Fish&Chips en tiramisu. Vanochtend heb ik al mn grief uit de caravan gehaald en ben ik terug naar Motueka gegaan waar Lieselotte en Jeroen me komen oppikken om samen de komende 2 weken door te brengen...

Morgen gaan we op 3-daagse in het Abel Tasman National Park waar we 2 dagen gaan zeekayakken en afsluiten met een wandeldag.

Wwoof!

Vrijdag 5 februari was mijn laatste dag bij Dyann. Ze had een vrije dag en we konden dus een uitstapje maken: we hebben veel tijd in de keuken doorgebracht (ik heb koekjes gemaakt ;-)) en een bezoek gebracht aan het (veel te dure) Kelly Tarlton’s Underwater World waar we allerlei beestjes die van water houden gezien hebben… visjes, schildpadden, haaien, pinguins en nog veel meer! :-)

s’ Avonds hebben we dan, na een lekkere maaltijd, afscheid genomen en ben ik op de nachtbus richting Wellington gestapt. Ik vond het wel een beetje spannend, net alsof ik weer vertrok voor een lange trip… Eigenlijk was dit ook een beetje waar, want vanaf dan ging ik met andere mensen rond- en optrekken. In Wellington aangekomen, was het wachten op het volgende vervoersmiddel: de ferry richting Picton en dus ook het zuideiland. Na een korte vertraging kreeg ik het noordeiland vanop het water te zien en was het genieten van de mooie uitzichten. Een minder mooi uitzicht was de mistbank in het midden van Cook Strait! Na een dik half uur ging het mistgordijn open en werd ik verwend met een knappe tocht doorheen de Marlborough Sounds. Eenmaal in Picton aangekomen, wachtte er een busje op mij om me naar de hostel te brengen. De eerste persoon die ik in Sequoia Lodge BP tegenkwam was, raar maar waar, een Vlaming! In Picton zelf was niet zo veel te doen en ik ben dan maar een wandelingetje gaan maken. In de hostel serveren ze elke avond verse, warme chocoladepudding (wel iets anders dan degene die wij kennen in Belgie) met ijs, daarvoor was ik natuurlijk op tijd teruggekomen! Njammie!

De volgende dag heb ik de tocht naar mn wwoofingplaats verder gezet en ben ik met de bus, via Nelson, naar Motueka gereden. De bus was iets minder comfortabel dan de gemiddelde reisbus, maar was goed genoeg om door het bergachtige, bij momenten prachtige landschap rijden.

Op maandag zijn mn wwoofinghosts me komen ophalen in Motueka en kon ik kennis maken met de hele familie in Neudorf’s Gingerbread House: de ouders Peter en Doris en de kindjes Leah en Eileen. Ik kon direct de kindjes beginnen entertainen: tekeningen maken, Eileen (5j) leren fietsen, bloemetjes plukken, Leah (8) helpen met lezen... Zo zien de meeste van mijn namiddagen er eigenlijk uit. s’ Ochtends, als de kindjes naar school zijn, moet ik helpen met het ontbijt voor de gasten (als die er zijn, het is tamelijk rustig momenteel) en andere huishoudelijke dingen: wassen, afwassen, stofzuigen... of wat werken in de tuin. Ik moet natuurlijk niet constant werken, mijn vrije tijd breng ik al lezend op het terras, al fietsend (met mijn fototoestel bij de hand en een sjieke helm, dat is hier verplicht...) in de omgeving, meegaand op gezinsuitstappen (zoals naar Opera in het Park en naar Rabbit Island) of in de keuken door. Wat dat laatste betreft heb ik al mee pruimenconfituur gemaakt en geleerd hoe ik courgetten in het zuur kan maken. Vandaag heb ik ook ‘zucchini bread’ (een soort cake met kaneel en courgette) gemaakt en voor het vegetarische (jaja, ik eet hier 2 weken vegetarisch en ik mis het vlees eten nog niet ;-)) avondmaal gezorgd. Koken is hier echter niet zo eenvoudig, Doris en Eileen mogen geen melkproducten en tarwe eten, en er worden dus vaak 2 dingen gemaakt... Naast vlees, laat ik ook het sponsbrood voor 2 weken achter mij: Peter bakt bijna elke dag vers brood! Ik heb gezegd dat ik graag ook brood zou leren maken, maar Peter laat niet zo snel mensen helpen met dingen, hij doet alles liever zelf, net alsof hij denkt dat andere mensen het niet zo goed kunnen dan hem (zo wou hij ook perse het zucchini bread in de over steken en mocht ik het niet aanraken om te draaien ofzo). Dat was de laatste dagen wat moeilijk want hij had zijn rug bezeerd waardoor hij er wat humeurig bij liep... Gelukkig waren de actieve kindjes en Doris, die altijd goedgezind is en zeer blij is met mijn hulp, ook altijd in de buurt. Doris heeft zelfs al gezegd dat ik de beste wwoofer ben die ze al gehad hebben! Morgen gaat het hier zeer rustig zijn: de kindjes en Doris blijven een nachtje in Motueka slapen waardoor ik hier alleen achterblijf met Peter en ik ga kunnen genieten van de stilte...

Cultuur, koken en mentale steun.

Na afscheid genomen te hebben van Kevin, is Dyann me komen oppikken en zijn we naar haar appartement gegaan. Daar heb ik vanaf zaterdag 30 januari gelogeerd en daar zit ik nu nog steeds. Ze was zeer blij met mijn gezelschap want ze begon wat heimwee te hebben naar haar familie en ze heeft het ook wat moeilijk met de ziekenhuisjob die ze momenteel doet waardoor ik (met veel plezier) haar veel gesteund heb! Ik heb haar ook wat verwend met eten en desserts, ik kon me goed uitleven in haar keuken :-)

Ik heb natuurlijk niet alleen gekookt en steun gegeven, maar ook mijn verdere reis wat gepland. Zo heb ik mijn busritten en hostels voor het komende weekend vastgelegd, dit bleek net iets moeilijker te zijn dan ik dacht dat het ging zijn. Er is namelijk een groot rugbytornooi in Wellington (waar ik normaal 1 nacht wou blijven) waardoor alle hostels volboekt zijn en ik mijn eerste geplande stop heb moeten verplaatsen :-) Naast al dat computerwerk ben ik ook naar het Auckland Buskers (straatartiesten) festival en het Auckland Seafood festival geweest waar ik nieuwe viskookideeen heb opgedaan zoals scampi's met chocoladesaus of kokos! Heerlijk!

Gisteren ben ik samen met Elien en Maarten naar het Auckland Museum geweest. Het museum was een beetje een samemraapsel van Maori-cultuur, fauna en flora van Nieuw-Zeeland, de wereldoorlogen, vulcanen en nog vanalles. Net iets te veel dus om in 1 museum te steken... We hebben daar ook een Maori culturele voorstelling gezien met typische Maorische dansen en muziek, ik heb dus eindelijk de 'haka' (een ceremoniele dans die onder andere wordt uitgevoerd aan het begin van een rugbymatch) gezien en begrijp nu dat dit echt wel de tengestand afscrhikt! Na ons cultureel middagje heb ik voor een maand afscheid genomen van Elien en Maarten...

Vrijdagavond begin ik aan mijn trip richting mijn wwoofingplaats in de buurt van Nelson (het noorden van het zuid-eiland) waar ik op maandag begin te werken. Daar krijgen jullie later meer over te lezen...

De Northlandtrip

Op vrijdag 22 januari zijn Kevin en ik onze auto gaan ophalen bij Jucy-rentals. We hadden gekozen voor 'el cheapo', dat bleek een Toyota Corolla te zijn. Iets minder dus dan onze Ford Falcon in Australie, maar het ding reed en we zijn er overal mee geraakt waar we wouden geraken :-)

Na nog wat dingen geregeld en gekocht te hebben, kon het reizen beginnen en hebben we langs de 'Twin Coast Discovery' route koers naar het noorden gezet. De eindbestemming van die dag was Baylys Beach. Tijdens de tocht naar daar werden we al getrakteerd op enkele mooie uitzichtpunten en jammer genoeg ook op regen... Die was 's avonds gelukkig verdwenen zodat we een schitterende zonsondergang hebben kunnen zien!

De volgende dag was de regen echter terug en hebben we voor ons bezoek aan het Trounson en Waipoua Kauri Forest onze regenjas meermaals moeten bovenhalen. De Kauri-bomen in deze bossen zijn echt wel gigantisch breed en oud! Zo hebben we de grootste, nog levende, Kauri-boom, de Tane Mahuta die 51m lang en meer dan 13m breed is, en de breedste Kauri-boom, de Te Matua Ngahere, gezien. Na het bosbezoek zijn we, onder andere langs enkele 'unsealed roads', helemaal tot in Ahipara aan het begin van 90 Mile Beach doorgereden. 90 Mile Beach was dan ook de logische eerste halte van de dag nadien. Die dag zijn we na een tussenstop in het 'gumdigger forest', waar ik wat bijgeleerd heb over gumgraven en de mogelijke oorzaken van het verdwijnen van de Kauri-bossen, doorgereden naar de meest noordelijke (DOC, Department of Conservation-) camping van Nieuw-Zeeland in Tapotupotu Bay, vlak naast Cape Reinga. Daar hebben we een (heel) frisse duik in het wilde zeewater genomen, de koude douche nadien voelde warm aan... ;-) De charmante camping was zeer aangenaam, het enige minpunt was de hoeveelheid muggen die aanwezig waren in de toiletten... Ze hebben me helemaal leeggezogen die bloedzuigers! Ik denk dat ik wel 50 beten op elk been had! 

Met jeukende benen hebben we op 25 januari Cape Reinga bezocht, daar ontmoeten de Tasman Sea en de Pacific Ocean elkaar wat een fraai golfschouwspel opleverd. Volgens de Maori's is dit tevens de plaats waar de geesten van de overledenen naar het hiernamaals vertrekken en rust vinden. Na de zee was het tijd voor een klein stukje woestijn in Nieuw-Zeeland: de Te Paki Giant Sand Dunes. Ook weer een plaats die de moeite waard is! Daarna zijn we op weg gegaan naar de Bay of Islands. Aangezien het net iets te ver was om al helemaal naar daar te rijden, hebben we de tent opgezet in Tauranga Bay op een camping op nog geen 5m van het strand! Na een goede nachtrust zijn we de volgende dag wel in de Bay of Islands geraakt, daar zijn we onder andere een kijke gaan nemen bij de Waitangi Treaty Grounds, waar de Britten en vele belangrijke Maori's in 1840 samen een soort samenlevingsverdrag ondertekend hebben. Die dag heb ik ook mijn 'Bay of Islands'-trip voor de volgende dag geboekt. Kevin wou wat geld sparen en zo ben ik op 27 januari alleen op een creamtrip-cruise vertrokken. We waren nog maar juist vertrokken en we kwamen al in een school dolfijnen en dolfijntjes terecht! Het was mooi om te zien hoe deze allemaal samen 

speelden en in en uit het water sprongen, zalige beestjes! Ik heb natuurlijk niet alleen dolfijnen gezien maar ook mooie eilanden en 'the hole in the rock' en ik heb in een boomnet (een net dat naast de boot in het water hangt en waar je dus heel nat wordt als de boot vooruit gaat en versnelt!) gezeten: dat was wel fun :-)

Na de eilanddag was het weer rijdag. Via enkele knappe baaien en stranden belandden we op een mooie en grote DOC-camping in Uretti Beach. Daar ben ik natuurlijk weer in het water gesprongen, ook Kevin wou dit doen maar op weg naar het water had hij zijn teen gesneden aan een schelp wat een bloedende teen opleverde... De snede was goed door zijn vel, maar nu ook weer niet zo heel diep, waardoor hij de komende dagen niet kon autorijden omdat dat pijn deed, dat vond ik een beetje kleinzerig, maar ja wat doe je er aan ;-) De 2 resterende dagen heb ik dan onze Toyota langsheen de bochtige baantjes naar allerlei plaatsen gereden (mijn nieuwe polscyste vond al die bochtjes maar niks en besloot om terug groter te worden). Tijdens de eerste dag van die laatste 2 dagen hebben we een bezoek gebracht aan de glimwormen in de Waipu Caves, hebben we de licht- en informatieve show in de enige olieraffinaderij (je bent een bio-ingenieur voor iets ;-) ) in Nieuw-Zeeland gezien, zijn we het Goat Island Marine Reserve gaan bekijken en hebben we veel files (gelukkig in de andere richting) gezien! Het was blijkbaar een verlengd weekend voor de Aucklanders en deze trokken met z'n allen uit Auckland naar het noorden, daardoor was het even spannend om een kampeerplaatsje te vinden, maar we konden ons het allerlaatste plaatsje op een grote camping in Orewa toe-eigenen.

De allerlaatste stop van de Northlandtrip waren de zwarte stranden in Piha en Karekare in de buurt van Auckland. Zwart zand geeft toch een andere dimensie aan een strand, al was het 

alleen nog maar het feit dat het zand magnetisch en verschrikkelijk warm was :-). Na deze supermooie laatste stop was het tijd om de auto uit te kuisen en te wassen en hem terug te brengen...

Het einde van N-Z deel 1 nadert...

Wickmayer heeft glansrijk het tornooi in Auckland gewonnen! Het begin van de match was wat aarzelend maar eens ze op dreef was heeft Yanina de match in handen genomen en sjiek gewonnen! :-)

Na die tennismatch heb ik, buiten een namiddagje in de 'Da Vinci Machinery'-tentoonstelling (wat een maffe kerel was die Da Vinci jong, niet te doen :-) ) door te brengen, niet veel tijd voor ontspanning meer gehad: het is verscrhikkelijk druk geweest in de hostel. De voorbije 10 dagen (waarvan ik er een paar, wanneer Trine op reis was, van zo goed als alleen de hostel heb gerund doordat Peter juist terug was van zijn reis en bijgevolg last had van een jetlag en tevens niet op de hoogte was van al de reservaties) hebben we bijna altijd een vol huis gehad! Het hoogseizoen is blijkbaar iets vroeger begonnen dan normaal wat natuurlijk goed is voor de hostel en om mensen te leren kennen, maar net iets minder goed blijkt te zijn voor mijn pols... Die leuke polscyste is er weer! Al die bedden opmaken en alles kuisen (nederlanders vinden dit blijkbaar een grappig woord) is blijkbaar niet goed voor mij ;-) Het wordt dus tijd om een einde te maken aan deel 1 "het werk" en om aan deel 2 "het reizen" te beginnen...

Vrijdag vertrek ik samen met Kevin, een duitser die ik in de hostel heb leren kennen, voor een dikke week naar het noorden met een auto. Ik heb best wel een leuke maand in de hostel gehad maar ik kijk er echt naar uit om te beginnen reizen!

Ik begin dit blogbericht met waar ik de vorige keer geeindigd ben: het kerstdiner onder een blauwe hemel met stralende zon op het terras van het housesit-huis van Elien en Maarten!

Dat diner was gewoonweg superlekker, het was zelfs zo lekker dat we tegen het hoofdgerecht al overvol zaten! We hebben het hoofdgerecht dan maar geskipt en we zijn na een pauze overgegaan naar den dessert want die kan je echt niet weglaten uit een diner ;-)

Nadat onze maagjes veel te goed gevuld waren zijn Dyann en ik terug naar de hostel gegaan. Daar moest ik de volgende ochtend terug aanwezig zijn want de baas en zijn vrouw gingen een weekendje weg en ik moest op de hostel letten. Ik heb dat blijkbaar goed gedaan want een paar dagen later zijn ze weer 2 dagen weggegaan en moest ik weer de hostel runnen. Gedurende al die dagen is er niks speciaals gebeurd (dat was goed) doordat de kerstperiode een rustige periode is in de hostelbusiness, dus niet zo veel gasten die komen en gaan, dat is iets minder goed natuurlijk :-) Gedurende 2 dagen was er echter wel even meer leven in de brouwerij toen er een familie van 15 personen met kleine kindjes aanwezig was, gelukkig waren het bravekes en moest ik niet te streng optreden. ;-)

Voor al mn harde werk werd ik beloond met een dagje vrijaf van 31 december op 1 januari. De overgang van oud naar nieuw hebben Elien, Maarten en ik samen met Dyann en een colombiaan uit de hostel bij Dyann gevierd. Eerst zijn we gaan aftellen op het strand, dat was net iets minder spectaculair dan verwacht, en daarna hebben we bubbels gedronken en aardbeien met chocolade en (door mezelf gemaakte) chocoladekoekjes gegeten. Het was alweer een geslaagde avond/nacht. Aangezien het housesit-huis van Elien en Maarten niet zo ver van Dyann haar appartement was, ben ik daar blijven slapen. Gelukkig was het huis ondertussen vlooienvrij gemaakt, de kat bleek blijkbaar vlooien binnen gebracht te hebben, en heb ik heerlijk geslapen zonder dat mn wekker om 6u ging :-)

2010 is zonnig gestart en we hebben bijgevolg een chilldagje van de eerste januari gemaakt: wandelen langs het strand, badmintonnen in de tuin en ik heb naar een basketbalmatch op de mega-tv in het housesit-huis gekeken :-D Daarna zat mn dagje vrijaf er al op en moest ik terug aanwezig zijn in de hostel om de keuken de kuisen... De dagen daarop verliepen ook nog rustig in de hostel, Peter (de baas) is ook al vriendelijker als ik iets ben vergeten ofzo maar hij kan het niet laten om de 'worst case scenarios' er bij te halen. :-) Van dit laatste heb ik sinds dinsdag voor een weekje geen last want Peter is naar de Filipijnen! Ik zit hier nu dus samen met zijn vrouw Trine in de hostel, wat best wel gezellig is. Trine is best wel een tetterkont en ik denk dat ze blij is dat ik altijd in de buurt ben om haar babbel te kunnen te doen :-)

Tussen het werken door hou ik me wat met vanalles en niks bezig: wat rondwandelen in het stad, lezen in het zonnetje, koken, filmpjes kijken en de laatste dagen ook tennis kijken! Deze week was het de ASB Classic in Auckland en, je weet het of niet, Yanina Wickmayer is 1 van de deelneemsters. Gisteren ben ik zo goed als een volledige dag (tussen het werken door, voordat jullie denken dat ik hier niks moet doen :-) ) naar het tennistornooi geweest en heb ik Wickmayer zien spelen en behoorlijk makkelijk haar kwartfinale zien winnen. Ook in de halve finale heeft ze het zeer goed gedaan want morgen speelt ze de finale! En jaja, daar heb ik ook een ticket voor gekocht! Morgen ga ik (samen met Trine) haar naar de overwinning supporteren, misschien kom ik dan wel op de Nieuw-Zeelandse televisie... ;-)