Kerst in de zon!

Deze keer eens geen reisverhalen om mijn blog te vullen, maar werkverhalen!

Ondertussen ben ik al 2 weken aan het werk in de jeugdherberg waar we in het begin verbleven. Mijn dagen bestaan uit om 6u de keuken en living openen, terug in bed kruipen, rond 9u30 de kamers beginnen kuisen, de was doen, de badkamers enzo checken en mensen inchecken. In de namiddag en avond ben ik vrij en kan ik doen wat ik wil (zoals bijvoorbeeld kerstkadotjes kopen en de solden bekijken, hier zijn het namelijk nu al solden!), maar ik moet wel wat op de hoogte blijven over wie er is ingechecked en beschikbaar blijven voor het geval er bijvoorbeeld iemand zich buiten gesloten heeft uit haar kamer. :-) Mijn dag eindigt om 23u, dan moet ik de keuken en living proper maken en sluiten. Mijn baas is wel behoorlijk wispelturig, de ene dag/uur is hij keihappy en de volgende dag/uur kan hij behoorlijk knorrig zijn... Wat zijn Bentley betreft, zelf heb ik er nog niet mee mogen rijden, enkel nog maar meerijden, hij is veel te fier op zijn auto denk ik ;-) De vriendin (denk ik, we zijn er nog altijd niet uit wat hun relatie juist is...) van de baas is een vriendelijke en aangename vrouw, net iets makkelijker in omgang dan de baas. ;-) Buiten de baas die soms niet zo leuk is, valt het jobke voor de rest wel goed mee, ik leer veel mensen kennen, vooral Duitsers... Het wemelt hier echt van de Duitsers, niet te doen!

Elien en Maarten hebben ondertussen ook werk gevonden. Ze werken alletwee in een restaurant als opdiener/ster. De komende dagen hebben ze wel iets minder werk doordat veel restaurants enzo hier sluiten met de feestdagen en bijna iedereen Kerstmis bij familie thuis viert...

Vorige week hebben we ook bezoek gekregen van Lies, Karel en Bregt, 3 bio-ingenieurs die samen met Elien en mij in Gent hebben gestudeerd. Tussen het werken door hebben we enkele keren met hun kunnen afspreken. Zo ben ik samen met hun naar "Kerstmis in het park" (een kerstfestival georganiseerd door... Coca Cola, hoe kan het ook anders :-)) geweest en zijn we pizza gaan eten in het restaurant waar Elien werkt. Lies, Karel en Bregt waren aan hun laatste dagen in Nieuw-Zeeland bezig en hebben ons dus veel tips en weetjes kunnen vertellen over wat te doen in Nieuw-Zeeland... en dat is heel wat! Ik kan al niet meer wachten om opnieuw te beginnen reizen ;-)

Nu ga ik jullie laten want er wacht een kerstdiner in de zon en onder een blauwe hemel op mij. :-)

Zalig Kerstfeest voor iedereen! Hopelijk zijn jullie allemaal braaf geweest en hebben jullie bezoek gekregen van de Kerstman! ;-)

Eindelijk zijn we er... Nieuw-Zeeland!

Op donderdag 3 december zijn we, na een vlucht met weer een overdaad aan vliegtuigeten (dit is wel behoorlijk lekker bij Qantas), eindelijk op onze hoofdbestemming aangekomen! Nieuw-Zeeland binnenkomen bleek iets minder vlot te gaan dan al onze andere intredingen... We hebben nog nooit zo lang moeten aanschuiven om een stempel in ons paspoort te krijgen, Maarten zijn visum moest dubbel gechecked worden en onze wandelschoenen en tenten moesten naar het labo om te onderzoeken of er geen schadelijke dingen uit Australië achtergebleven waren. De Nieuw-Zeelanders willen hun eigenheid en hun unieke fauna en flora zo goed mogelijk bewaren. Het labo-onderzoek was wel handig: alles is goed gekuist nu :-) Ze hebben trouwens een klein kevertje in 1 van onze tenten gevonden! Na een lange busrit doorheen de verkeersdrukte in Auckland zijn we in een gezellige jeugdherberg, Auckland Internatinoal Backpackers, terecht gekomen. De herberg heeft niet al te veel kamers (die niet eens vol gestoken worden, ik lig met 2 andere mensen in een 6-dorm), een grote keuken, een living, een wasservice en ligt op wandelafstand van de grote winkelstraten: Queenstreet en Newmarket.

De eerste dagen hebben we gevuld met een IRD-nummer aan te vragen, een bankrekening te openen bij de kiwibank, "Posh" Parnell (de iets sjiekere en rijkere regio in Auckland waar de hostel is) en Queenstreet en omstreken te verkennen. Daarnaast heb ik ook een goed gesprek gehad met Peter, de eigenaar (ik schat dat hij 55j is) van de hostel, over wat we/ik allemaal van plan zijn in Nieuw-Zeeland. Zoals jullie verder zullen lezen, was dit een behoorlijk vruchtbaar gesprek...

Op maandag 7 december zijn we onze zoektocht naar jobs en een appartementje gestart: veel internetten, interim- en immobiliënbureau's afstappen, jobinterviewkledij kopen en onze cv in winkels en café's binnensteken. We kregen vaak te horen dat ze niemand meer nodig hadden doordat alles al geregeld was voor de kerstperiode of dat ze sloten in die periode. Niet echt bemoedigend dus... tot gisteren... 's Ochtends heeft Peter me gevraagd om te helpen met het runnen van de hostel (het koppel dat voordien hielp met kuisen, had onverwacht vroeger opgezegd), tijdens ons vorige gesprek had hij namelijk "een potentieel" in mij gezien... Maak zelf maar uit wat hij daar mee bedoelt :-) Als "jobinterview" mocht ik 's middags met hem een 4u-durende busrit naar Mount Maunganui nemen, daar moest hij namelijk een auto oppikken (hij koopt en verkoopt ook auto's aan backpackers). Tijdens de busrit en de autorit terug kreeg ik allerlei vragen voorgeschoteld en hebben we lange gesprekken gehad. Ik heb alles goed doorstaan en ben aangenomen, joepie :-) Tijdens de hele tocht heb ik ook al wat meer van Nieuw-Zeeland gezien dan de stad Auckland: veel groene velden en bergen met veel koetjes en schaapjes (ik voelde me soms een beetje in "hobbitland" :-) ) en uitzichten over meren en de oceaan. Het was een tocht door een mooi stukje van Nieuw-Zeeland, dat belooft voor later! Toen ik terug in de hostel was, was er nog meer goed nieuws: Elien mag vrijdagavond in de plaatselijke pizzeria een try-out doen en Maarten mag vrijdag werken op een evenement (hij weet niet goed wat voor iets het is, alleen dat hij zeker en vast wijnflessen gaat moeten openen want hij moest een kurkentrekker meenemen :-) ).

Vandaag (11 december) was dan mijn eerste werkdag: de kamers opkuisen, mensen uitchecken, de was doen, uitleg krijgen over het sluiten en openen van de keuken enzo... De komende dagen ga ik vooral dat doen en als ik daar goed uitkom en hij mij voldoende vertrouwd mag ik ook mensen inchecken en auto's gaan ophalen in Mount Maunganui. Als het niet goed komt, ga ik zelf op zoek gaan naar een andere job ;-) Hij heeft me trouwens ook beloofd dat ik gebruik mag maken van alles wat hij hier heeft, dus ook zn Bentley en zeilboot... Benieuwd wat daar van waar is... Voor de rest krijg ik gratis accomodatie en een percentage op de inkomsten, allen naar Auckland International Backpackers dus :-)

Surfen, wandelen en citytrippen in 10 dagen tijd.

Zoals gezegd zijn we de volgende dag (23 november) doorgereden naar de Gold Coast. Tijdens onze rit is de Bruce Highway veranderd in de Pacific Highway, die af en toe een echte snelweg met 3 of meer rijvakken is. Het rijden is hierdoor wat saaier, maar we schieten zo wel sneller op op de kaart...

Na een uurtje ofzo gereden te hebben, hebben we de Pacific Highway geruild voor de Gold Coast Highway die (zo goed als) de hele kustlijn van de Gold Coast volgt. Tijdens deze rit zijn we gestopt in Surfers Paradise, een plaatsje dat meer bekend staat voor zn uitgaansleven dan voor het surfen :-) Het was hier ook duidelijk dat de examens gedaan waren en de "schoolies"-periode (het begin van de vakantie) begonnen was: op de dijk stond een podium en 's avonds konden er bepaalde delen afgezet en autovrij gemaakt worden... We hadden vrij snel besloten dat dit niet echt ons ding was en zijn verder doorgereden naar Coolangatta. Dit stadje ligt echt letterlijk op de grens tussen Queensland en New South Wales. Aangezien er 1 uur tijdsverschil is tussen deze 2 staten, leeft het stadje dus in 2 verschillende tijdszones wat soms wel voor verwarring kan zorgen... Enkele mensen hadden ons Coolangatta aangeraden om surflessen te volgen, dit hebben we de volgende ochtend dan ook gedaan! Na op het land de basisdingen aangeleerd te krijgen, vlogen we direct in het water... Met de hulp van de instructor, die ons op het juiste moment een zetje gaf om op de golf te zitten, konden we al van de eerste keer rechtstaan op onze plank! Nadat we de varkenshond (de vrije vertaling van pigdog, geen flauw idee waar dat eigelijk vandaan komt) geleerd hadden, konden we ook al snel een bocht nemen. Dat ging allemaal al vlot vonden we, maar dan begon het eigenlijk nog maar: de juiste golf zoeken en op het juiste moment die golf nemen... Dat was even iets anders! Na de lunch besloten we om nog een paar borden te huren om op onszelf nog wat verder te oefenen, want oefening baart kunst zeggen ze :-) Ondanks dat de golven wat wispelturiger waren is het toch nog een paar keer gelukt om een juiste golf te nemen en recht te staan. Die eerste surfdag was geweldig, alleen jammer dat je maar het aantal seconden rechtstaat dan hetzelfde aantal in minuten dat je nodig hebt om een goeie golf te nemen :-)

's Avonds hebben we op de camping een Canadees ontmoet die al enorm veel van de wereld (Europa, Amerika, Azië, Australië en Nieuw-Zeeland) had gezien met... zijn fiets! Deze keer was hij ook de oostkust van Australië aan het doen. Aangezien hij naar het noorden ging, wij naar het zuiden en we juist op de grens zaten, konden we onze wegenkaart van Queensland ruilen voor de zijne van New South Wales. Na de ruil zijn we doorgereden naar Byron Bay, een ander surfparadijs waar het wemelde van de vakantiegangers. In vergelijking met Surfers Paradise, heerste er hier een rustiger surfsfeertje. In de namiddag hebben we opnieuw wat surfboards gehuurd om nog wat te oefenen. Deze keer verliep het jammer genoeg minder vlot: er was te veel onderstroming waardoor het lang duurde eer we een eindje in de zee waren en de golven vielen nogal snel dood. Na een iet wat ontgoochelende surfmiddag besloten we om één van de volgende dagen nog eens surflessen te nemen.

Op donderdag 26 november zijn we tot in Crescent Head gereden. Daar was er een surfschool dat surfkampen organiseert: Surfari's. Daar hebben we op vrijdag dan ook onze tweede echte surfles gekregen. Ook deze keer werkte Moeder Natuur (goeie golven staan of vallen hier echt wel mee) niet mee en was het opnieuw moeilijker om de golven te nemen in vergelijking met de eerste les. Dit was wel een goeie leerschool: als we hier golven kunnen nemen, wat we natuurlijk gedaan hebben, dan kunnen we het overal! (dit zijn de woorden van de instructor ;-) ) Na de lunch (al het eten werd voorzien door Surfari's, leuk om daar eens niet zelf aan te moeten denken) en een plons in het zwembad, zijn we weer in de auto gesprongen om nog wat dichter bij onze eindbestemming te komen. Die nacht koelde het heerlijk fris af en konden we eindelijk onze slaapzakken eens gebruiken, we sleurden ze al zo lang voor niks mee. ;-)

Op zaterdag hebben we de laatste kilometers richting Sydney afgelegd en zijn we naar de Blue Mountains, een bergketen ten westen van Sydney, getrokken. Het oorspronkelijke plan was om daar zaterdag een eerste wandeling te maken, deze wandeling hebben we uiteindelijk geruild voor een trip met de auto langs allerlei mooie uitzichtpunten waaronder een uitzicht over de mistige en groene vallei, over de Wentworth Falls en over de 3 Sisters (deze 3 bergen waren net iets kleiner dan we verwacht hadden...). De oorzaak van deze ruil was de hoge temperatuur: ons schermpje in de auto wees weer temperaturen boven de 40°C aan! Daardoor en door de droogte was het overal verboden om vuurtjes te maken ('Total Fire Ban') en waren sommige wandelingen afgesloten. Gelukkig koelde het 's avonds weer goed af en konden we onze laatste Australische kampeernacht zonder zweten doorstaan. Na een (eerste sinds lang) zondags koffiekoekenontbijt, konden we met succes onze stoeltjes en ons gasvuurtje verkopen waardoor we enkel onze tenten en frigobox nog verder mee moesten nemen/sleuren. De temperaturen waren op zondag al veel aangenamer en daar hebben we van geprofiteerd om een wandeling te maken. Onze keuze viel op de National Pass-tocht, deze ging langs de Wenthworth Falls, de Valley of the Waters en eindigde met een shortcut track terug naar het startpunt. Daarna hebben we echt de allerlaatste kilometers met onze Ford G6 afgelegd en zijn we Sydney binnengereden. Met de hulp van een goeie kaart en copiloot (Elien) zijn we zonder problemen in de gekozen jeugdherberg, Pink House terecht gekomen. Deze jeugdherberg stond overal hoog aangeschreven, toen we aankwamen bleek het echter wat vergane glorie te zijn: doorgelegen matrassen, niet zo fris ruikende kamers, beschimmeld brood en... een grote rat die door verschillende mensen werd gezien! Op aanraden van Belg Yan, die we ontmoet hadden tijdens het ontbijt, zijn we na 2 nachten (samen met onze amerikaanse kamergenoot in Pink House, Joseph) verhuist naar Eva's Backpackers. Een veel gezelligere hostel met zachte bedden, een propere keuken en een dakterras! Ons verblijf in Sydney bestond natuurlijk niet alleen uit jeugdherbergen. De eerste dag hebben we samen met onze gids (de Belg uit Pink House en zeiler Yan Trouwen) de stad verkend. Doordat het weer compleet was omgeslagen in regen en wind hebben we tijdens onze stadswandeling langsheen de kampeerwinkels, Darling Harbour, het Maritiem Museum, de Harbour Bridge en het Opera House onze kawee goed kunnen gebruiken. Weer iets dat we toch niet voor niks hebben meegesleurd ;-). Voor de rest hebben we wat vanalles gedaan in de zeer aangename grootstad: een one man show in het Opera House bijgewoond, gewandeld door het park dat veroverd was door de flying foxes, een kunstmuseum bezocht, gebabbeld met onze babbelgrage roommate Joseph, voedselbedelingen gezien, de boot van Yan bezocht, naar Bondi Beach geweest en uiteindelijk onze kawee weer ver weggestoken in onze rugzak. :-)

Op donderdag 3 december zat ons verblijf en onze Australië-trip er definitief op en zijn we richting onze hoofdbestemming gevlogen: Nieuw-Zeeland! Hierover krijg je meer te lezen in de volgende post...