Mobilhome-reisje van Queenstown naar Auckland.

Op maandag 15 maart heb ik na bijna 6 maanden en een mooie busrit langsheen de Lindel Pass mn ouders teruggezien... Zij waren een beetje jaloers dat ik in Nieuw-Zeeland, een land waar ze ook altijd al naartoe wouden, zat en zijn dan ook maar voor een dikke 2 weken afgekomen. :-) Het weerzien is zonder traantjes verlopen, er was dan ook vanalles om over te babbelen (ookal zeggen ze dat er op het thuisfront nooit veel gebeurd als je weg bent voor een langere periode, wat mijn thuisfront betreft was dit toch wel enigszins anders)...

De volgende dag zijn we, na een nachtje in een sjiek hotel waar het ontbijt wat tegenviel wegens een stroompanne in Queenstown, ons huisje voor de volgende 2 weken gaan ophalen: een Britz-mobilhome. Na deze valgestampt te hebben met onze bagage en eten voor een paar dagen konden we op weg gaan. De eindbestemming die dag was de oostkust van het zuideiland, ergens in de buurt van Moeraki. Onderweg zijn we gestopt aan dé bungyjump-brug in Queenstown (er stond te veel volk te wachten en doordat we nog vele km's moesten afleggen die dag, heb ik toen niet gesprongen), hebben we veel Merinoschaapjes gezien in het bergachtige landschap en hebben mn ouders kennis mogen maken met 1 van de redenen waarom Nieuw-Zeeland zo mooi is: regen :-) Een ander vaak minder leuk maar in Nieuw-Zeeland veel voorkomend weersverschijnsel is wind! Dat hebben we de dag nadien tijdens ons bezoek aan de Moeraki Boulders (een strand met grote ronde stenen) en onze zoektocht naar pinguins, albatrossen en zeehonden mogen ondervinden. De beestjes vonden het weer ook iets te wild denk ik en we hebben enkel zeehonden kunnen spotten... Later bleek ook dat veel pinguins de vissen (op hun tocht naar andere streken) volgen en dus voor enkele maanden niet echt meer te zien zijn in Nieuw-Zeeland. De wind was ook nog volop aanwezig tijdens ons bezoek aan de Catlin Coast (de zuidelijke kust van het zuideiland). Daar hebben we onder andere mooie en spectaculaire watervallen, een versteend woud uit het Jura-tijdperk, woeste zee langs de ene kant en een groen, bergachtig landschap langs de andere kant van de baan gezien.

Vrijdag 19 maart zijn we richting Fiordland gereden. Na Te Anau, de grootste 'stad' in Fiordland, verkend te hebben, zijn we naar Milford Sound gereden. Tijdens de bochtige tocht daar naartoe konden we genieten van prachtige uitzichten over de fjorden in de zon (we hadden dus niet 1 van de 200 regendagen die ze daar elk jaar hebben), reden we door de Homertunnel, zagen we eeuwige sneeuw omgeven door (eeuwige) Japanners en maakten mn ouders kennis met de leuke, bijtende sandflies die talrijk aanwezig zijn in Fiordland. Aangekomen in Milford Sound hebben we een cruise (met het kleinste bootje dat er lag zodat we overal dicht bij konden geraken) gemaakt om die fjord in al zn pracht en praal te kunnen bewonderen: watervallen, grotten, regenbogen, een olifantenrots en natuurlijk vele (al dan niet besneeuwde) bergen en bomen. De dag nadien hadden we jammer genoeg wel 1 van die 200 regendagen waardoor we nog meer watervallen dan op onze heentocht gezien hebben :-) We hebben die dag dus vooral in de mobilhome en winkeltjes doorgebracht. In de late namiddag kwam het zonnetje er echter weer door en tegen dat we op onze eindbestemming, Arrowtown, waren was de hemel weer helemaal blauw! Arrowtown is een oud goudmijnstadje vlakbij Queenstown en langs een rivier, die enkele jaren geleden dienst heeft gedaan als de Arrow River waar Arwen de Nazgûl weg wist te jagen in The Lord of the Rings (jaja, we hebben de Lord of the Rings Location Quidebook gekocht :-) ), ligt. We waren dus terug in de buurt van Queenstown... en zn bungyjumpbruggen! Deze keer ging ik echt springen en ik had dan ook geluk: niemand voor mij waardoor ik geen schrik kon krijgen... Die schrik kwam toch wel toen ik daar op het platform stond en naar het randje moest schuifelen... En na even naar de camera's te wuiven, was het zover: 5,4,3,2,1 en BUNGYYY!!!

Ik vond het wat enger dan het skydiven maar het was toch weer veel te snel gedaan :-D Volgepompt met adrenaline zijn we langs Lake Wanaka, Lake Hawea en de dichtbegroeide Haast Pass aan de Westkust terecht gekomen.

Onze eerste nacht aan de Westkust ging gepaard met veel regen en donder en bliksem! 's Ochtends was het weer beter, maar kon je de gevolgen van het stormweer zien: overvolle en wilde rivieren die takken en bomen meesleurden, watervallen op alle mogelijke plaatsen en afgezetten wegen. Met dat laatste hadden we niet echt rekening gehouden toen we op weg gingen naar de gletsjers. De baan naar de eerste gletsjer, Fox Glacier, was afgezet wegens overstromingen... We kregen al schrik dat we geen gletsjers te zien gingen krijgen en zijn dan ook maar gestopt aan Lake Matheson, zodat we toch al iets gezien hadden :-) We hadden een beetje meer geluk bij de 2de en grootste gletsjer, Franz Josef. Deze keer geen afgezette banen waardoor we de gletsjer toch al konden zien, maar wel afgezette wandelpaden wegens overstromingen en gevaar voor vallende rotsen...  Jammer dat we de gletsjers niet van dichtbij hebben kunnen bewonderen maar we hebben er dan toch eentje kunnen zien :-) Onze lichte teleurstelling van de gletsjers was 's avonds helemaal vergeten toen we in een bos vol met glimwormpjes hadden gewandeld.

De tweede week van de mobilhome-reis zijn we gestart met een bezoek aan een kiwihuis zodat mn ouders toch ook een kiwi(vogel) hadden gezien. Daarna was het verder richting het noorden en de Punakaiki Pancake Rocks and Blowholes. Zoals de naam al zegt zijn dit rotsen in de vorm van stapels pannenkoeken. We werden getrakteerd op een mooi schouwspel van rotsen en zee onder een stralende zon. Na dit mooie bezoek, hebben we de Westkust verlaten en zijn we naar het binnenland, en meer bepaald de Nelson Lakes, gereden. Voordat we de Nelson Lakes zijn gaan verkennen, zijn we nog over de grootste swingbrug in Nieuw-Zeeland gewandeld: een wiebelige bedoening :-) De volgende ochtend stonden we op in de gietende regen, die is de hele baan naar Nelson en in Nelson aanwezig gebleven. In Nelson hebben we dan maar opnieuw onze regenbezigheid beoefend: winkeltjes (waaronder de juwelier die De Ring heeft gemaakt) afwandelen. In Nieuw-Zeeland kan het weer snel veranderen en na de middag heeft de zon de regenwolken dan ook kunnen verjagen en zijn we naar Motueka gereden waar ik had afgesproken met Elien en Maarten. Onderweg wouden we wat wijn gaan proeven maar alle winery's die we geprobeerden waren gesloten: het oogstseizoen was begonnen! Dan maar iets gaan drinken in Motueka op een terrasje in het zonnetje en in het gezelschap van Maarten en Elien. Na wat bijgebabbeld te zijn, hebben we weer afscheid genomen en zijn wij naar Kaiteriteri doorgereden terwijl Elien en Maarten richting Nelson reden.

25 maart is het zonnetje de hele dag aan onze zijde gebleven, van Kaiteriteri naar Abel Tasman en langs de Marlborough Sounds naar Picton: ze was daar! De baan naar Picton met uitzichtpunten over de Marlborough Sounds (allemaal eilandjes en schiereilandjes omgeven door helder en rustig water) was bochtig en traag maar meer dan de moeite. De dag nadien hebben we de Marlborough Sounds ook vanop het water gezien, we hebben dan namelijk de ferry naar het noordeiland genomen.

De eerste stop in het noordeiland was het Te Papa museum in Wellington. Na dit interactieve museum en een korte stadswandeling zijn we weer aan het rijden gegaan. 's Avonds zijn we op een verlaten camping beland waar we gezellig bij de stoof hebben gegeten. De volgende dag was het zonnetje, net zoals de vorige dagen, weer de hele dag aanwezig. Dat maakte het bezoek aan het vulkanische Tongariro National Park, Lake Taupo (waar ik even een skydive-flashback had toen ik mensjes aan een parachute zag hangen) en het thermische Rotorua compleet. 's Avonds was het ook nog een aangenaam weertje, ideaal voor het potluck-diner dat gehouden werd in Rotorua. We hebben daar niet aan deelgenomen maar wel op een terrasje een megagroot 'Special Dessert' gegeten. Rotorua is gekend om zn geisers, modder en zwavelbaden en bijhorende heerlijk ruikende zwaveldampen... Op onze voorlaatste dag hebben we dan ook een bezoek gebracht aan een park met al deze dingen: het Te Puia park. De grootste geiser daar spoot elk uur 1 à 2 keer veel water tot 30m hoog in de lucht, van een spectakel gesproken, de Japanners waren er helemaal weg van ;-) Daarna was het tijd om richting Auckland te rijden waar we de volgende dag, onze laatste dag, de mobilhome moesten inleveren. Na alles ingepakt te hebben en gedropt te hebben in het hotel, zijn we Dyann een laatste bezoekje gaan brengen en wat gaan wandelen in Mission Bay. De rest van de dag hebben we nog wat geshopt en gewoon genoten van onze laatste dag in Nieuw-Zeeland.

Op 30 maart zat mijn reisje er op en ben ik, samen met mn ouders, terug naar de andere kant van de wereld gevlogen... De 40-u durende terugreis is zonder problemen verlopen en 6 films, 18500 foto's en vele kilometers later was ik terug in België waar het veel te koud is! :-)

Van Auckland naar Queenstown in 8 dagen.

Maandag 8 maart ben ik begonnen aan mijn snelreisje richting Queenstown. De eerste halte was Napier. Na een busrit van 7uur kon ik genieten van de Art-Deco gebouwen by night en de lichtgevende fontein bewonderen. Het was behoorlijk druk in Napier wat backpackers betreft: het fruitplukseizoen was begonnen. Daardoor zaten veel jeugdherbergen goed vol en had ik het laatste bedje in de hostel die ik had gekozen, oef! De volgende dag ben ik doorgereden naar de hoofdstad, Wellington. Daar heb ik een stadswandeling gedaan die onder andere langs de parlementsgebouwen en de Botanical Gardens liep. Na mn namiddagwandeling was het alweer etenstijd en bedtijd… De dag nadien moest ik er namelijk weer vroeg uit om de ferry naar het zuid-eiland te nemen. Er waren veel mensen die de overzet naar het andere eiland wouden nemen, zoveel zelfs dat we niet allemaal op de shuttlebus, die van het centrum naar de ferryterminal rijdt, konden en de hele boot uiteindelijk moest wachten op een 2de volgeladen shuttlebus en mij dus ;-) Voor de rest verliep de ferrytoch zeer zonnig en heb ik juist geen walvis gezien, jammer... Op het zuideiland aangekomen, was het een uurtje wachten op de trein van Picton naar Kaikoura. Die treinrit was zijn naam, Tranz Scenic, meer dan waard. Op de trein was er een speciale wagon van waarop je foto’s kon nemen van het prachtige landschap en de woeste zee. Van dat laatste kon ik echter niet zo veel foto’s kunnen nemen omdat de mensen die daar stonden hun plaatsje niet afstonden aan andere mensjes, tsss. Uiteindelijk was dat nu ook weer niet zo erg, ik kon nadien genoeg zeefoto’s nemen in Kaikoura! Dit stadje staat bekend om zn whale-watch activiteiten; het was echter te slecht weer op zee waardoor al deze touren afgelast waren. Ik ben op donderdag dan maar een wandeling gaan maken en fur seals in plaats van walvissen gaan spotten :-) Tijdens mijn wandeling kwam het stormachtige, winderige weer van op zee richting land waardoor ik maar snel terug naar de jeugdherberg waar ik verbleef, ben gewandeld. Het begon juist te regenen toen ik binnenzat: net op tijd terug dus! Regenweer is ideaal busweer en in de namiddag ben ik dan ook naar Christchurch gereden. Daar aangekomen was het opgehouden met regenen en kon ik de stad al een beetje gaan verkennen. Het was daar wel gevoelig frisser dan de midzomertemperaturen die ik gewoon was, de herfst is op komst… Vrijdag werd ik dan ook getrakteerd op een echt herfstweertje: wind, regen en temperaturen rond 15°C! Ik heb dan maar mn geplande stadswandeling een beetje uitgesteld en toevlucht gezocht in de winkeltjes :-) Ik besloot uiteindelijk om toch maar een paraplu te kopen zodat ik aan mn wandeling kon beginnen. De hoofdbestemming was, opnieuw, de botanical gardens. Daar kon ik af en toe schuilen onder een grote boom of in de serres waar er onder andere vleesetende plantjes te zien waren. Tussen die plantjes liepen er ook 2 belgen rond, ik heb er weer ontmoet! ;-) Aan het einde van mn tuinbezoek had de zon eindelijk gewonnen van de regen, joepie, en kon ik opdrogen…

Het weekend heb ik doorgebracht in Lake Tekapo, een hemelsblauw en fotogeniek meer (met dank aan de “rock flour” uit de omliggende bergen). Naast dit blauwe meer is Lake Tekapo ook gekend voor zn sterrenobservatorium. ’s Avonds was ik, na een kleurrijke zonsondergang, helemaal klaar om te gaan ‘stargazen’… De wolken, die voordien voor die mooie zonsondergang hadden gezocht, zorgden er nu echter voor dat er geen sterren te zien waren waardoor de tour was afgelast… Volgende avond beter? Ik heb natuurlijk niet alleen naar de lucht gekeken en in de gezellige hostel (waar de tweede dag toevallig ook een meisje uit de hostel in Christchurch toekwam, wat is Nieuw-Zeeland klein ;-) ) rondgehangen. Ik heb ook een dagwandeling gedaan op en rond Mount John (waar het sterrenobservatorium opstaat) vanwaar ik een mooi uitzicht had over de omgeving. ’s Avonds werd ik opnieuw getrakteerd op gele, oranje en roze wolkjes tijdens de zonsondergang. Jammer genoeg ging dit weer gepaard met een afgelaste stargazingtour, ik zal dan maar stargazen zonder telescoop...

Op maandag 15 maart heb ik de bus naar Queenstown genomen waar mn ouders diezelfde dag in Nieuw-Zeeland aangekomen waren…

Te land, ter zee en in de lucht!

Met een paar uur vertraging, te danken aan de Nieuw-Zeelandse gsm-netwerken, heb ik me op maandag 22 februari bij Lieselotte en Jeroen gevoegd. Het was een beetje stampen om alles in hun auto te krijgen, maar eens dat in orde was, konden we vertrekken om 2 weekjes samen te reizen...

Die maandag hebben we wat organisatorisch doorgebracht en zijn we wijn gaan proeven in de buurt van Motueka. 1 wijntje beviel ons zeer goed en we hebben dan maar een flesje gekocht om mee te nemen op trektocht in Abel Tasman. 's Avonds zijn we naar een mooie kampplaats gereden, wat we daarbij niet wisten was dat die behoorlijk hoog lag... Dat hebben we 's nachts en de volgende ochtend echter wel gevoeld: onze tentjes (en wijzelf ook een beetje) waren bevroren! Onze bevroren tenen en vingers waren echter snel vergeten toen we enkele mooie uitzichten uit de hoogte te zien kregen! Door het fotonemen moesten we ons uiteindleijk haasten om aan onze Abel Tasman kayak/wandeltrip te beginnen. Eens alles in de kayaks was gestoken en na enkele richtlijnen konden we beginnen peddelen. We vaarden langs mooie stranden, baaien en rustige lagoons, zagen veel zeehondjes en vogels, trotseerden golven en wind (wat bij momenten hard labeur was) en zwommen in helderblauw water. Na 2 dagen lieten we onze kayaks achter en wandelden we bij laag tij verder door de bossen van het nationale park naar het eindpunt van de trip die werd afgesloten met een hobbelige, kasseiachtige watertaxirit terug naar het startpunt. Na een prachtige 3-daagse, was het weer alles in de auto proppen en moesten we aan de tocht naar Picton, waar we de volgende dag de ferry naar het Noord-eiland gingen nemen, beginnen.

De ferrytocht was deze keer minder spectaculair dan de vorige keer: regen en wind (die 's nachts al aanwezig was, vraag het maar aan mn tentje...) domineerden jammer genoeg het weerbeeld. In Wellington klaarde het gelukkig helemaal open en konden we in het zonnetje rondlopen in de stad, naar fototoestelwinkels gaan en het zeer interactieve Te Papa museum bezoeken. De volgende dag werd vooral in de auto doorgebracht. Het oorspronkelijke plan was om de autosleur te doorbreken met een wandeling op Mt Egmont, maar die berg was helemaal omgeven door regenachtige wolken waardoor het bij een lunchstop is gebleven. Zo werd nogmaals bevestigd dat je niet te veel moet/kunt plannen als je rondtrekt ;-)

Op deze manier konden we onze beentjes wel een beetje sparen voor de dag nadien. We hebben dan namelijk de Tongariro Alpine Crossing gedaan: een dagtocht doorheen het doodse, met zwaveldampen omgeven Mordor, langs Mount Doom (we hadden geen tijd om deze machtige berg te beklimmen) en hemelsblauwe meren. Het was een fantastische tocht en we konden weer voldaan in de auto kruipen en even later genieten van een goede nachtrust in onze tentjes :-)

De volgende ochtend hebben we (voor ons alledrie) een van onze vele dromen waargemaakt: we zijn met een monsterachtig vliegtuigje tot 15.000 ft gevlogen waarna we er (met een instructor welliswaar) gewoonweg zijn uitgesprongen! Kortweg, we zijn gaan skydiven! Het was echt megaleuk, amazing, sweet as, greeeeaaaaat en nog zo veel meer, echt onbescrhijflijk! Ik ben samen met Pavel gesprongen en

eerst gedurende een minuut tegen 200km/u (zo snel voelde het gelijk wel niet) gevallen, daarna zijn we een vochtige wolk gepasseerd en eindigde de vrije val met het openen van de parachutte. Na enkele snelle bochtjes en nog meer genieten van het mooie uitzicht, was het al tijd om te landen... Het was veel te snel gedaan, maar zoooooo sjiek! Het enige minpunt was de druk in mn oortjes, die hebben een hele dag dichtgezeten, maar dat vond ik niet erg in vergelijking met de ervaring :-D Nadat de adrenaline een beetje weg was, moesten we onze tocht verderzetten en zijn we de miljoenen glimwormen in Waitomo een bezoekje gaan brengen. Zo veel lichtjes op een hoopje, net een mega sterrenhemel!

1 van de dingen waar Nieuw-Zeeland bekend voor is, is de kiwi (niet dat groene of gele fruit maar de vogel). Aangezien je deze maar zeer zelden in het wild tegenkomt, zijn wij naar een kiwihuis geweest waar we toch wel 2 kiwi's gezien hebben. Het zijn grappige, ronde en een beetje luie beestjes :-) Naast deze zeldzame vogels, hebben we ook andere typisch Nieuw-Zeelandse, meer voorkomende vogels gezien, waaronder de weka, kea en dikke New Zealand duif. Een ander groot ding in Nieuw-Zeeland is de vulkanische activiteit. Dat konden we dus ook niet overslaan en we hebben een bezoek gebracht aan het zwavelachtige, modderige Rotorua en het actieve, vulkanische eiland White Island. Om dat laatste eiland te bereiken, moesten we eerst anderhalf uur op de boot zitten, voor sommige mensen aan boord was die tocht iets minder aangenaam dan voor andere.... ;-) Het eiland was het zoveelste mooie ding dat we te zien kregen: overal damp, borrelende poeltjes, een landschap in verschillende kleuren en een groen meer! Na het warme bezoek, was het tijd voor een frisse duik vanop de boot in de zee :-) Door het tij, eindigde de vulkanische tocht iets vroeger dan verwacht en hadden we tijd om al richting de volgende stop, de Coromandelregio, te rijden. Daar hebben we op donderdag een wandeling naar het vree toeristische Cathedral Cove (een gat in een rots) gemaakt en zijn we putten gaan graven in Hot Water Beach, een strand boven een ondergronds, warm (60-64 graden) meer waardoor er als je een put graaft warm water naar boven komt en je een (veel te) warm bad kunt nemen :-) Het was behoorlijk grappig om iedereen daar te zien graven en soms in de zee te zien vluchten om af te koelen in de golven (daar hoorde ik ook bij :-) ).

Na de relaxte dag zijn we op ongeveer 100 km van Auckland beland. Vrijdag hebben we dan de laatste km's van onze 2-weekse afgelegd. De timing kon niet beter zijn: Maarten was jarig en we konden dus samen zijn verjaardag vieren met een lekker ontbijtje! De rest van de dag werd gevuld met de auto kuisen, wat winkelen en een etentje bij onze amerikaanse vriendin, Dyann. Ik ging weer enkele dagen bij haar logeren, terwijl Lieselotte en Jeroen bij Elien en Maarten gingen blijven. Het afgelopen weekend hebben we natuurlijk nog vanalles samen gedaan, zo zijn we gaan eten in de pizzeria waar Elien werkt, zijn we koffie gaan drinken en hebben we het afscheidsfeestje van Elien en Maarten (met Belgisch bier, dat wel niet helemaal hetzelfde smaakte) bijgewoond. Tussendoor moesten er ook praktische dingen gedaan worden: wassen en plannen maken voor de volgende weken...

Vandaag was het afscheiddag: Lieselotte en Jeroen hebben Nieuw-Zeeland verlaten en zijn naar Canada gevlogen Maarten en Elien beginnen morgen met hun blauwe van rond te reizen in Nieuw-Zeeland en ik verlaat morgen ook Auckland weer...